Begin
jaren tachtig van de vorige eeuw heeft industriestad Sheffield een
geduchte muzikale reputatie. De electrorock van Cabaret Voltaire en
de synthipop van The Human League maken school in het Engeland van
Thatcher. Het ligt dan ook voor de hand dat The Comsat Angels door de
Britse muziekpers in hetzelfde vakje worden geduwd; elektronica is
immers de rigeur anno 1980. Het is een schromelijke
vergissing, maar wat erger is, het is een vergissing die de band
nooit te boven zal komen. Eind jaren zeventig is er Radio Earth, een
jazzrock-combo dat wordt gevormd door winkelbediende Steve Fellows
(zang, gitaar), ziekenhuisbeddenreparateur Andy Peak (toetsen),
tuinman Kevin Bacon (bas) en steuntrekker Mick Glaisher (drums). Met
nota bene hulp van de sociale dienst bewijst het kwartet zijn
bestaansrecht met gecompliceerde en technisch verantwoorde jazzrock.
Maar dat verandert als de band volledig van het podium gespeeld wordt
door Pere Ubu. De zeggingskracht, verwarring en maniakale gekte van
de Amerikanen maakt de ogen van de jazzrockers wijd open. Het moet
anders: intenser, kaler, meeslepender en dieper, veel dieper. De punk
en de postpunk van Joy Division, The Sound en Echo & The Bunnymen
is de katalysator die het kwartet in een andere en onbekende richting
duwt. En er is een nieuwe naam: The Comsat Angels, vernoemd naar een
verhaal van J.G. Ballard; The Comsat Angels – een samenvoeging van
technologie en mythologie. In 1979 verschijnt dan de in eigen beheer
uitgegeven EP Red Planet en bestaat The Comsat Angels uit Even
Stephen, The Jazz Orange, Michael Spencer Farquahar en Dresden,
schuilnamen om de uitkeringsinstanties om de tuin te leiden. Via
BBC-dj John Peel tekent de groep een contract voor drie platen bij
Polydor. Het majordebuut Waiting For A Miracle is een
wonderlijk speelse en vitale plaat en schurkt dicht aan tegen
Crocodiles, het drie maanden daarvoor verschenen debuut van
Echo & The Bunnymen. Met de jachtige en onheilspellende
grotestadsmuziek weet The Comsat Angels grote indruk te maken op pers
en publiek. Een jaar later, in 1981, verschijnt de opvolger Sleep
No More, een loodzware, fragmentarische en met doem geladen
rock-lp die de veelbelovende reputatie van de Comsats ten volle
bekrachtigt. De krassende gitaarlijnen van Fellows en de naar de
bombast neigende toetsenpartijen van Andy Peake worden het
handelsmerk van de grimmige postpunkers uit Sheffield. De
synthetische klanktapijten die als kolkende lava over Fellows’
composities worden uitgestort zijn essentieel in het beklemmende
klankbeeld, maar zorgen eveneens voor onbegrip in het door synthipop
geregeerde Albion. Hoewel The Comsat Angels in Nederland relatief
populair zijn, blijft een doorbraak in het thuisland uit. Het derde
album is daarom van cruciaal belang.
Fiction
combineert de melodieuze pracht van het debuut met de
claustrofobische zeggingskracht van de opvolger, en vervolmaakt
daarmee een nagenoeg perfecte trilogie. De accenten zijn onmerkbaar
verschoven van het donker naar het licht, zonder dat het kenmerkende
atmosferische karakter verloren is gegaan. Fiction is een
oefening in schoonheid; Fellows’ bedachtzame en ingetogen
composities – met een nadrukkelijke rol voor de weerscondities als
metafoor voor de menselijke gemoedstoestand – sluiten naadloos aan
bij de ingehouden arrangementen. De toetsen hebben hun dominantie
verloren en gaan op in de hechte bandsound die gekenmerkt wordt door
roffelende drums en etherische open gitaarakkoorden. ‘After The
Rain’ is de sfeervolle opener en is getoonzet in een sfeer
van hoopvolle verwachting als de wolken wegtrekken en plaatsmaken
voor het heldere licht. Deze thematiek wordt op Fiction tot in de
perfectie doorgevoerd en vindt zijn talloze climaxen in werkelijk
wonderschone songs als ‘Now I Know’, ‘Pictures’, ‘Don’t
Look Now’ en het duister ‘Ju Ju Money’. Het is deze serene
melancholica die Fiction tot een postpunk-monument maakt. The
Comsat Angels hebben met Fiction een equilibrium bereikt dat
hun derde plaat tot een drie-eenheid smeedt met de illustere
voorgangers. Fiction is de definitieve inlossing van een grote
belofte en een mijlpaal in de vroege jaren tachtig.
Na
Fiction ondernamen The Comsat Angels een tournee door de
Verenigde Staten, maar aan de vooravond van het vertrek ontving de
band een telefoontje van het Amerikaanse bedrijf Communication
Satellite (ComSat) Corporation dat eiste dat de band zijn naam zou
veranderen op straffe van een rechtzaak. The Comsat Angels gingen
akkoord met een naamsverandering: The C.S. Angels. De Amerikaanse
tour werd een ramp. Ook bleef een doorbraak in Engeland uit en
verlengde Polydor – die geen benul had hoe The Comsat Angels in de
markt te zetten – het contract niet. The Comsat Angels hielden het
desondanks nog een aantal jaren vol, veranderden hun naam in Dream
Command, maar wisten bij lange na niet het niveau te bereiken van de
klassieke trilogie van Waiting For A Miracle, Sleep No More
en de kroon op het indrukwekkende oeuvre, Fiction.
After
The Rain / Zinger / Now I Know / Not A Word / Ju Ju Money / More /
Pictures / Birdman / Don’t Look Now / What Else!?
4 mei
1977: het eerste optreden van The Clash in Liverpool en het startsein
van The Crucial Three. Ian McCullough, Julian Cope en Pete Wylie;
samen zullen ze nooit een plaat maken, maar ieder voor zich wel.
McCullough met Echo & The Bunnymen; Julian Cope met Teardrop
Explodes; en Pete Wylie met Wah! Heat. Wah! Heat, dat even Crash
Course heet, debuteert in 1979 met de geweldige single 'Better
Scream', levert een van de beste tracks aan voor de verzamelaar Hicks
From The Sticks en
vervolgt in 1980 met de tweede machtige single 'Seven Minutes To
Midnight'.
