Noorwegen
neemt een zeer onbeduidende plaats in als het gaat om rockmuziek die
internationale faam geniet. Mondiaal gezien zijn er nauwelijks bands
of artiesten die de Noorse landsgrenzen hebben doorbroken; maar ook
in West Europa – Groot-Brittannië en het continent – dringt
de Noorse rockmuziek nauwelijks door. Kennelijk is er een geïsoleerde
interne markt die rockmuzikanten ervan weerhoudt hun vleugels uit te
slaan. Niettemin kunnen de werkelijk geïnteresseerden
kennisnemen, zij het met enige moeite, van een aantal exponenten van
de Noorse rockcultuur. Motorpsycho is wellicht internationaal gezien
de bekendste band, maar ook The Midnight Choir behoort, of beter
gezegd behoorde, tot de top van Noorse rockcultuur, evenals de
uitzonderlijk getalenteerde singer-songwriter Thomas Dybdahl. De
voorloper van deze tak van de Noorse popmuziek – orkestrale,
dramatische en soms experimentele rock – is Sister Rain, een
vijftal dat in de jaren tachtig furore maakte met barokke trancerock.
Sister
Rain wordt halverwege de jaren tachtig in Oslo opgericht door zanger
en songschrijver Aslak Nygren, die in de gitaristen Eystein Hopland
en Mads Due-Tønnesen, bassist Ivar Berge en drummer Steinar
Buholm gelijkgestemde geesten vindt. De band krijgt een contract
aangeboden bij hét Noorse indie-label Voices Of Wonder en
brengt het titelloze debuut uit, dat in aanleg interessant is maar
teveel missers kent. Op het podium schaaft Sister Rain aan haar
vaardigheden met als resultaat dat er een zeer gedifferentiëerd
geluid ontstaat: aan de ene kant gepolijst en toetsen-georiënteerd,
en aan de andere kant rauw, heavy en voortgestuwd door
feedbackgitaren.
Het
is deze sound die Sister Rain in december 1988 in de City
Sound-studio voor eeuwig vastlegt. Twee maanden later vinden er nog
aanvullende opnamen plaats in de Red Light Studio plaats, waarna
later in 1989 Sister Rains tweede plaat, Water In Tide,
verschijnt. En inderdaad, Water In Tide is een kaleidoscoop
van zwaar aangezette synthesizers en gierende gitaren.
In
de opener ‘Two Alternatives’ zingt Aslak Nygren met de lijzige
dictie van Lou Reed, althans zoals deze klonk in de midjaren
zeventig. De rammelende begeleiding versterkt dit effect, waarmee een
van Sister Rains voornaamste invloeden wordt prijsgegeven. Naast Lou
Reed en The Velvet Underground heeft de band goed geluisterd naar de
doem van de Britse postpunk, in het bijzonder Joy Division. In ‘The
Walk’ doen de dreigende Fairlights, de fluitende synthesizers en de
glasachtige gitaarerupties inderdaad sterk denken aan Joy Division.
Waarna ‘Head Away’ door zijn sterk repetitieve ritme opnieuw The
Velvet Underground, en wel ‘Sister Ray’, in herinnering roept.
Nygren sneert en grauwt en strooit zijn teksten over nachtelijke
ontmoetingen, winterse industrieterreinen en groen neonlicht met
machtige stem over de luisteraar uit. ‘Green Neonlight’ is
hiervan een van meest aansprekende voorbeelden; tegen een decor van
gierende en jankende gitaren doemdenkt Nygren op superieure wijze:
The way out you think that I see / Is escape in green neonlight.
De zang op ‘That Ball’ komt regelrecht uit de vleermuizenkelder,
op bezoek bij The Sister Of Mercy of bij Michael Gira en zijn Swans.
En voorts presenteert Sister Rain een mengeling van Britse
trance-rock à la Spacemen 3, de echoput van The Jesus And Mary
Chain en de psychedelica van The Grateful dead en natuurlijk The
Velvet Underground. Deze verwarrende mix openbaart zich in extenso in
de heavy hoogtepunten van de plaat: ‘Respectable Faces’ en het
ruim negen minuten durende ‘Passion Pain’, waarna dit duistere en
kille meesterwerk een soort lieflijk en relativerend einde kent in
‘Water In Tide’.
Water
In Tide – een onbetwiste mijlpaal in de Noorse rockgeschiedenis
– kon geen internationale doorbraak bewerkstelligen en ook de
uitstekende opvolger Wild Flowers Grow (1991) maakte geen kans
in Europa of daarbuiten. In 1998 probeerde Sister Rain het nog eens
met Illuminated. Het was vergeefse moeite; Sister Rain werd
gedoemd tot de vergetelheid. De pracht en majesteit van Water In
Tide bewijst weer eens het ongelijk van de rockgeschiedenis.
Two
Alternatives / The Walk / Head Away / Green Neonlight / That Ball /
Respectable Faces / Passion Pain / Water In Tide / Head Away
(Extended Mix)
Trains
And Boats And Planes heeft in haar bestaan tussen 1989 en 1994 niet
kunnen doorbreken, terwijl de band uit Kopenhagen, Denemarken over
een unieke sound beschikte die plaats bood aan moodrock, gitaarpop en
folk. Spil in de vijf-koppige band is zanger, gitarist, producer en
componist Nikolaj Nørlund, die met zijn sonore stemgeluid een
sterk bepalende factor is. Verder wordt de donkere, folky gitaarsound
gekenmerkt door de sirenzang en de cello van Soma Hammarland en de
gruizige, schelle productie van Kramer – die al het studiowerk van
Trains And Boats And Planes produceerde. De band debuteert in 1991
met de EP (zes nummers) Hum,
een jaar later gevolgd door het volwaardige debuutalbum Engulfed.
