Peter Perrett | How The West Was Won

Eerlijk gezegd verwachtte ik geen teken van leven meer van Peter Perrett, eerder een doodsbericht. Peter Perrett, de enigmatische voorman van een van de beste jaren tachtig bands, The Only Ones, was er vanwege een levenslange heroïneverslaving niet te best aan toe. Een Only Ones-reünie van zo’n acht jaar geleden liet de lamentabele Perrett in al zijn vergane glorie zien. Het kan verkeren, want Peter Perrett is helemaal gerecupereerd. Gesecondeerd door zijn zoons op gitaar en bas, en geproduceerd door veteraan Chris Kimsey, komt het gewezen nachtdier Perrett met een onverwacht eerste solo-album: How The West Was Won. En wat te verwachten viel - dat bleek in 1996 al uit Peter Perrett and the One - het is Only Ones all over the place. Neem nou de titelsong ‘How The West Was Won’ dat al ruim een maand op Youtube circuleert: scherpe gitaren, venijnige zang en vileine, maatschappijkritische tekst: That’s how the West was won, at the point of a gun, as the’ve always done. En waarin bovendien Kim Kardashian rijmt op ‘she’s a bum.’ Perrett trakteert op How The West Was Won vooral al op classic rocksongs, reflecterend op zijn roemruchte verleden, maar raakt ook de gevoelige toets in het slepende ‘Living In My Head’ - overigens met een geweldige gitaarclimax. How The West Was Won is een glorieuze terugkeer aan het rockfront. Leve Peter Perrett.

‘How The West Was Won’ | ‘An Epic Story’ | ‘Hard To Say No’ | ‘Troika’ | ‘Living In My Head’ | ‘Man Of Extremes’ | ‘Sweet Endeavour’ | ‘C Voyergeur’ | ‘Something In My Brain’ | ‘Take Me Home’

Gepubliceerd in Mania 338.

Prince | Sign O' The Times

Prince Leroy Rogers is in 1987 al jarenlang een wereldster. Zijn chef d'oeuvre moet dan nog verschijnen, maar Prince heeft de wereld reeds veroverd met een compromisloze attitude en een unieke cross-over tussen soul en pop. Vanaf zijn twaalfde zit Prince in een groep die top 40-materieel speelt in en om Minneapolis, Minnesota. Vanuit een fascinatie voor pornografische lectuur gaat Prince zijn eigen scabreuze songs schrijven, die hij als de multi-instrumentalist die hij is, zelf opneemt. Een eerste poging een platencontract te scoren mislukt omdat de kleine eigenwijze prins volledige artistieke vrijheid wenst, maar met behulp van een kiene manager en een gewiekste jurist lukt dat bij Warner Bros.wel. Prince is dan krap aan 17 jaar, maar kwaliteit verloochent zich niet. Na drie in zijn eentje in elkaar geknutselde albums is de schuchtere Prince 's werelds meest meest controversiële popartiest vanwege zijn teksten over triootjes, pijpen en incest. Zijn liedjes worden om die reden overigens niet op de Amerikaanse radio gedraaid, maar live is Prince een exhibitionistische geilneef in vieze man-regenjas en jarretels. Voor wereldwijd succes zorgt Purple Rain in 1984, een geslaagde mix van moderne soul en gitaarrock, twee jaar later gevolgd door het commercieel geslaagde Parade. Maar na deze groepsalbums – Prince houdt er met The Revolution, The Time, Vanity 6 en Sheila E een heuse hofhouding op na – keert His Royal Badness terug naar zijn basis: zijn volgende album neemt hij in z'n eentje op in zijn eigen Paisley Park-studio. Prince gooit alles in de centrifuge: klassieke soul, George Clinton-funk, new wave-synthesizers, mechanische percussie en Hendrix-gitaren. Het resultaat is een opwindende muzikale hutspot, nota bene verspreid over twee separaat uitgebrachte cd's: Sign O' The Times. De creatieve duizendpoot bereikt in maart 1987 zijn artistieke zenit, want een orgiastisch popalbum en caleidoscopische soulplaat tegelijk – en ook nog eens in tweevoud. Tussen de vertrouwde Prince-funk bevinden zich voortreffelijke, universele popsongs als 'Strange Relationship' en 'I Could Never Take The Place', die schaamteloos catchy zijn. Opvallend is ook het kirrende 'U Got The Look', de barok-funk van 'It' en de Stylistics-soul van 'Slow Love'. Ronduit geniaal is Prince echter in 'The Ballad of Dorothy Parker', dat op zwoele Stevie Wonder-soul is gebaseerd, het hypnotiserende, orkestrale 'If I Was Your Girlfriend', de ultieme Prince-natte droom, en het apocalyptische 'Sign O' The Times'. Tekstueel betoont Prince zich hierin geëngageerd – But if a night falls and a bomb falls / Will anybody see the dawn / Time, time – muzikaal is het titelnummer schurend, wurgend, deprimerend funky. De magnifieke single, nummer 6 in de top 40, is de volmaakte prelude van een even magnifiek en tevens artistiek volledig geslaagd dubbelalbum. Sign O' The Times, gevolgd door een indrukwekkende wereldtournee, is Prince's beklimming van de Olympus; een levenskunstwerk. 

Sign O' The Times / Play In The Sunshine / Housequake / The Ballad Of Dorothy Parker / It / Sarfish And Coffee / Slow Love / Hot Thing / Forever In My Life / U Got The Look / I Was Your Girlfriend / Strange Relationship / I Could Never Take The Place Of Your Man / The Cross / It's Gonna Be A Beautiful Night / Adore 

Lenny Kravitz | Let Love Rule

Als zoon van een actrice en een tv-journalist heeft Leonard Albert Kravitz een bevoorrechte jeugd. Zijn vroege jeugd brengt Kravitz door in New York City; op zijn twaalfde neemt zijn moeder hem mee naar Los Angeles, Californië. Daar maakt de rusteloze puber Lenny kennis met klassieke – blanke – rockmuziek, marihuana en het vrije leven. Opgevoed met klassieke muziek, jazz en Motown-soul is Kravitz een wandelende vergaarbak van stijlen en een muzikale alleskunner bovendien: hij speelt gitaar, bas, drums en orgel. Op zijn 16e verlaat Lenny zijn ouderlijk huis, bivakkeert in aftandse auto's en verhuurt zichzelf als studiomuzikant aan iedereen die maar wil. Met zijn eigen muziek moet hij jarenlang leuren, totdat Virgin in januari '89 de 24-jarige muzikant contracteert. Lenny Kravitz is dan al getrouwd met actrice Lisa Bonet, bekend van The Cosby Show, heeft een dochtertje van een paar maanden en heeft zijn debuutalbum al kant en klaar op de plank liggen.

Vier jaar daarvoor heeft Kravitz studio-engineer Henry Hirsch ontmoet die de Waterfront Studios in Hoboken New Jersey runt. Met Hirsch deelt Kravitz een liefde voor buizenversterkers, ribbonmicrofoons en vintage gitaren. Gezamenlijk imiteren ze het sixties- en seventiesgeluid dat platen van John Lennon, Curtis Mayfield, David Bowie, Stevie Wonder en Led Zeppelin voortbracht. Kravitz heeft dat allemaal muzikaal geabsorbeerd en voegt daar zijn naïeve, hippie-achtige teksten aan toe die handelen over het paradijs, een betere wereld en natuurlijk de liefde. Die staat dan ook centraal op Let Love Rule: Brother and sisters join hands / We got to get love rule, zo zweept Kravitz zijn gehoor op in het swingende titelnummer. In 'I Build This Garden For Us' droomt Lenny, omgeven door een zuigende rocksound, zijn paradijs met Lisa en dochter Zoë, 'Sittin' On Top Of The World', 'Does Anybody Out There Even Care', 'Rosemary' en 'Be'; het zijn alle soulvolle rocknummers, getoonzet in een sfeervolle, schitterende retrosound. Ontdaan van franje en te midden van orgel, Fender Rhodes, akoestische en elektrische gitaar zingt Kravitz op een indrukwekkende wijze de sterren van de hemel. Het moge duidelijk zijn: hier is een ster aan het werk.

Als in september 1989 Let Love Rule verschijnt, wordt Kravitz niet meer gezien als Mister Lisa Bonnet, maar als een enigmatische popster. De definitieve doorbraak in Amerika laat nog op zich wachten, maar in Nederland wordt Let Love Rule direct onthaald als een subliem rockalbum en haalt het titelnummer zelfs de tweede plaats van de top 40. Helaas is Lenny's liefdesgeluk een jaar later als sneeuw voor de zon verdwenen en zit hij in zak en as; het therapeutische Mama Said is er overigens niet minder fraai om. Datzelfde jaar, 1991, staat Lenny Kravitz op Pinkpop en daarna zullen al zijn albums miljoenen verkopen. Kravitz is dan een wereldster, maar betere albums dan het kleurrijke, autobiografische Mama Said en het kale, organische en ronduit schitterende Let Love Rule zal hij niet meer maken.

Sittin' On Top Of The World / Let Love Rule / Freedom Train / My Precious Love / I Build This Garden For Us / Fear / Does Anybody Out There Even Care / Mr. Cab Driver / Rosemary / Be / Blues For Sister Someone / Empty Hands / Flower Child