Eggs Over Easy | Good ’N’ Cheap: Eggs Over Easy

Voor liefhebbers van seventies rock is dit een bijzonder interessante release; om niet te zeggen een verplichte aanschaf. Eggs Over Easy is, dat moet gezegd, een tamelijk onbekende, obscure band. Het allerbelangrijkste wapenfeit lijkt echter wel het feit dat deze Amerikaanse band de grondleggers zijn van de Britse pubrock. Opgericht in Amerika door Austin de Lone (toetsen, gitaar, zang), Jack O’Hara (gitaar, bas, zang) en Brien Hopkins (gitaar, piano, bas, zang) in 1969 - en heen en weer reizend tussen New York en San Francisco - krijgt het trio in 1970 de kans een plaat op te nemen met Animals-bassist en Jimi Hendrix-manager Chas Chandler - maar dan wel in Londen. De band vliegt naar de UK, neemt zijn debuutalbum op, maar dan stokt alles. Eggs Over Easy blijft berooid in Londen achter. Dan komt het lumineuze idee op om (gratis) te gaan spelen in jazzcafé The Tally Ho. En dat wordt heel langzaam een succes, maar wel zo’n succes dat een stroming geboren wordt als ook bands als Brinsley Schwartz, Dr. Feelgood, Help Yourself en Bees Making Honey de Londense pubs bespelen: pubrock - de voorloper van punk - is geboren. Terug in Amerika kan Eggs Over Easy gelukkig hun eerste plaat Good ’N’ Cheap (1972) - geproduceerd door Link Wray - op het thuispubliek loslaten. Het is een fraai album, maar krijgt geen aandacht. Datzelfde lot is Fear Of Frying (1980) beschoren. Exit Eggs Over Easy. 

In 2016 is er dan eindelijk - voor zoiets is het nooit te laat - Good ’N’ Cheap: Eggs Over Easy, dat alles bevat wat de mannen hebben opgenomen. Het is een uitstekende gelegenheid om opnieuw kennis te maken met de  voortreffelijke rootsrock - gebaseerd op The Band - van Eggs Over Easy. Maar wat dit Eggs Over Easy-totaaloverzicht zo bijzonder maakt is de toevoeging van de Londense sessies met Chas Chandler: London ’71 is een overrompelend americana-album dat inderdaad de brille van Eggs Over Easy ten volle etaleert. Een geweldig overzicht deze dubbel-cd, maar likkebaardend kijk ik wel met een schuin oog naar de schitterend uitgevoerde vinyl-versie: een box met drie lp’s.

‘Party Party’ | ‘Arkansas’ | ‘Henry Morgan’ | ‘The Factory’ | ‘Face Down in the Meadow’ | ‘Home to You’ | ‘Song Is Born of Riff and Tongue’ | ‘Don’t Let Nobody’ | ‘Runnin’ Down to Memphis’ | ‘Pistol on A Shelf’ | ‘Night Flight’ | ‘I’m Gonna Put A Bar in the Back of My Car (& Drive Myself to Drink’ | ‘Horny Old Lady’ | ‘Fire’ | ‘Scene of the Crime’ | ‘Forget About It’ | ‘Louise’ | ‘Lizard Love’ | ‘You Lied’ | ‘Driftin’’ | ‘She Loves Me’ | ‘Action’ | ‘Mover’s Lament’ | ‘Nonnie Nookie No’ | ‘Goin’ to Canada’ | ‘I Can Call You’ | ‘Right On Roger’ | ‘Country Waltz’ | ‘Give Me What’s Mine’ | ‘Across from Me’ | ‘Waiting for My Ship’ | ‘January’ | ‘Give and Take’ | ‘Funky But Clean’ | ‘I’m Still the Same’ | ‘111 Avenue C’ 

Eerder gepubliceerd in popmagazine Heaven.

The Jayhawks | Paging Mr. Proust

Hollywood Town Hall (1992) geldt als het onbetwiste meesterwerk van The Jayhawks. Goede tweede is Sound of Lies uit 1997, maar daarbij moet opgetekend worden dat de tandem Mark Olson/Gary Louris defunct was en de gave powerpop-achtige liedjes op die plaat geheel op het conto van Louris geschreven moeten worden. Weer bijna twintig jaar later keert Louris met zijn Jayhawks terug naar de sound van Sound of Lies; met Paging Mr. Proust keert de band terug naar zijn glorieuze verleden. Dit is niet alleen mogelijk gemaakt door de klassieke bezetting (minus Olson), maar mede door co-producers Tucker Martine en R.E.M.’s Peter Buck. The Jayhawks zelf zijn intussen in blakende vorm en sleet zit er, opgericht in 1985, nog niet op. Op Paging Mr. Proust krijg je de vintage Jayhawks-sound, wat betekent: gouden melodieën, vlekkeloze harmoniezang, klassieke countryrocksongs en scherp gitaarwerk van Louris op zijn Gibson SG. In ‘Lost the Summer’ klinkt de band heavier dan voorheen en ‘Ace’ wordt gedomineerd door gitaarfeedback, maar songs als ‘Quiet Corners & Empty Spaces’, ‘The Devil Is in Her Eyes’, Lies in Black & White’ en de mooie met mellotron versierde afsluitende ballad ‘I’ll Be Your Key’ doen fantastische tijden herleven. Paging Mr. Proust is een onverwachte, maar niettemin welkome terugkeer van The Jayhawks aan het americana-front met een voor 2016 bijzonder relevante (jaarlijstjes)plaat.

‘Quiet Corners & Empty Spaces’ | ‘Lost the Summer’ | ‘Lovers of the Sun’ | ‘Pretty Roses in Your Hair’ | Leaving the Monsters Behind’ | ‘Isabel’s Daughter’ | ‘Ace’ | ‘The devil’s Is in Her Eyes’ | ‘Comeback Kids’ | ‘The Dust of Long-Dead Stars’ | ‘Lies in Black & White’ | ‘I’ll Be Your Key’

Thirty Tigers, 2016.

Eerder gepubliceerd in Platomania.

Jonah Tolchin | Thousand Mile Night

Jonah Tolchin laat er geen gras over groeien; in 2014 debuteerde hij met Clover Lane op Yep Roc Records en nu is de opvolger Thousand Mile Night er al. Het tekent de gretige en ongedurige spirit van de nog maar 24-jarige Tolchin uit Princeton, New Jersey. Hij is gezien zijn ontwikkeling een singer-songwriter om rekening mee te houden, vooral omdat hij met een been ferm in de traditie staat van de zuidelijke countryblues. Tolchin nam Clover Lane op in Nashville met Marvin Etzioni (Lone Justice), maar daalde voor Thousand Mile Night met Etzioni af naar het zuiden, naar het fameuze Muscle Shoals, Alabama. Jonah Tochin wordt daarmee onderdeel van de muziekhistorie, maar ook en vooral omdat Thousand Mile Night een geweldig album is. Met een precies gruizige stem, adequate begeleiders en Etzioni’s directe productie - als in een live-setting - klinken de liedjes doorleefd en oprecht. Naast bas, drum en gitaar voegen fiddle en de Hammond B-3 net die finesses toe die een talent als Tolchin goed kan gebruiken. Dat levert prachtige liedjes op: ‘Beauty In The Ugliest Of Days’, ‘Unless You Got Faith’, ‘Where The Hell Are All My Friends?’ Met als hoogtepunt de titelsong die een duivelse autorit verbeeldt van Mobile naar Michigan en de dominee op de achterbank meereist. Tolchin sluit in traditie af met een akoestische versie van de Skip James-bluesklassieker ‘Hard Time Killing Floor Blues’. Adembenemend.

Beauty In The Ugliest Of Days / Thousand Mile Night / I Wonder / Completely / Paint My Love / Song About Home / Unless You Got Faith / Where The Hell Are All Of My Friends / Working Man Blues #22 / Hard Time Killing Floor Blues

Yep Roc Records (2016)

Eerder gepubliceerd in Heaven. 

Christian Kjellvander | A Village: Natural Light

Christian Kjellvander maakt al ruime dertien jaar min of meer dezelfde platen: donkere, spaarzame Scandinavische americana. De Zweedse Kjellvander is niet bepaald een opgeruimd type, nee, eerder een doemdenker - en dan is hij ook nog eens gezegend met een aardedonkere bariton. Dat gaat schitterend samen. Een extra dimensie is dat Kjellvander ook nog eens doodgraver geworden is in zijn woonplaats Malmö. De prachtige liedjes zijn nu nog treuriger. Shallow Sea opent met een wonderschoon gitaarmotief; elektrisch en schril. Tezamen met Kjellvanders paradoxaal genoeg warme stemgeluid is dit ronduit imponerend. Rustige bas en drums, warmbloedige toetsen, een enkele hartverwarmende tweede vrouwenstem, en de Marc Ribot-achtige gitaarlijnen stellen Kjellvander in staat zijn grootse, duistere maar ook bloedwarme liedjes excellent voor het voetlicht te brengen. Het geheel, dit A Village: Natural Light, is dan ook van een onaardse schoonheid en maakt deel uit van een nauwelijks te evenaren oeuvre. 

Shallow Sea / Dark Ain’t That Dark / Midsummer (Red Dance) / Riders In The Rain / Misanthrope River ? Always With The Horses / Staghorn Sumac / Good Child / Gallow

David Ramirez | Fables

Hier is weer zo’n groots singer-songwriterstalent. Nog niet doorgebroken, maar de cd voor hét americana-label van dit moment - Thirty Tigers - mag er wezen. De Texaanse David Ramirez debuteerde onopvallend met Apologies in 2012, maar kreeg de gemoederen in beweging met The Rooster-ep (2013), en van het een komt het ander, met als resultaat deze geweldige plaat, die overigens in Amerika al in 2015 verscheen. Fables is een uitgebalanceerd album, met de perfecte verhouding tussen elektrisch versterkte liedjes en kaalgestripte akoestische. Zo is opener ‘Communion’ een heerlijk stroperig rocknummer met vervormde gitaren en ‘Rock And A Hard Place’ een intieme ballad. De begeleiding is fraai, de productie van collega singer-songwriter Noah Gundersen transparant. Fables is een erg mooie verzameling alt.countrysongs, waarbij en passant vergelijkingen opdoemen met Jackson Browne (‘That Ain’t Love’), Ryan Adams (‘Hold On’) en leeftijdgenoot John Fullbright (‘Ball And Chain’). 

Communion / Harder To Lie / New Way Of Living / Rock & A Hard Place / On Your Side / How Do You Get ‘Em Back / Wild Bones / That Ain’t Love / Hold On / Ball & Chain

Deze recensie verscheen eerder in Platomania.

Donnerwetter | Pavlov Beauty Saloon

Wat om te beginnen al helemaal geweldig is, is dat Donnerwetter - in de persoon van zanger/gitarist Rocco Ostermann - zich profileert met een protestsong tegen Donald Trump. De muziekvideo Trumpoline bekritiseert het tamelijk abjecte fenomeen op een wijze die van ware kunstenaars verwacht mag worden. Rocco Ostermann is zo’n kunstenaar. Reken maar, want het album van Donnerwetter, met de verwarrend/psychologliserende titel Pavlov Beauty Saloon, is een voortreffelijk rockalbum. Ostermann doorkruiste als straatzanger geheel Europa, maar heeft nu toch een soort vastigheid gevonden met een aantal jonge muzikanten die zijn muzikale ideeën op een glorieuze manier hebben weten te materialiseren - en dan gaat hem om gitaarsolo’s en geweldige piano- en toetsen-arrangementen. Dit geeft Pavlov Beauty Saloon namelijk een breed rockgeluid dat alle kanten uitwaaiert. En dat klinkt geweldig in ronduit schitterende songs als Mother en It’s Late, maar ook in nervy rocksongs als Mango Juice en Oh, You Little Troublemaker. Het is echt geweldig wat deze autodidactische, sympathische Achterhoeker voor mekaar heeft weten te boksen met een geniaal rockalbum als Pavlov Beauty saloon. Tijdens de recente clubtour bewees Donnerwetter overigens nog eens dat het volle, uitgekristalliseerde geluid ook live kan worden waargemaakt, in het bijzonder door de intense voordracht van muzikaal en lyrisch tovenaar Rocco Ostermann. Pavlov Beauty Saloon is een prachtig rockalbum, heeft raakvlakken met jawel, David Bowie en The Doors, en is, daar ben ik van overtuigd, het beste Nederlandse rockalbum van 2016. Reken maar.

Mother / Mango Juice / It’s Late / Oh, You Little Troublemaker / Blissful Dawn / Trumpoline / The Fight Was Fixed / Humorphine / Peek-A-Boo / While The Moon Shines Through My Beer

Deze recensie werd eerder geplaatst in Popmagazine Heaven juli/aug 2016.