Traffic Sound | Traffic Sound

Ondanks de militaire dictatuur in Peru kent Lima eind jaren zestig een levendige jongerencultuur. Een van de groepen die muzikale vrijheid en experimenteerdrift uitdraagt is Traffic Sound. Het eerste album uit 1969 kent nogal wat covers, maar de tweede plaat van een jaar later bestaat geheel uit eigen materiaal. Datzelfde jaar nog, 1970, verschijnt het beste album van de band, het zelfgetitelde Traffic Sound, ook wel eens abusievelijk Tibet's Suzettes genoemd. 'Tibet's Suzettes' is echter het openingsnummer dat avontuurlijk de toon zet van de zes bandcomposities. Avontuurlijk, want psychedelisch en progressive tegelijk en voorzien van een lichte latin-groove, is het een ijzersterke plaat met fuzzgitaren, dwarsfluit, saxofoon en bovenal prachtige melodieën. 'Those Days Have Gone', met zijn vloeiende gitaarlijnen en dwarrelende dwarsfluit, de garagepopsong 'Yesterday's Game' en het psychedelische 'America' vervolmaken een schitterend album dat niet hoeft onder te doen voor de betere Westcoast-muziek, de beste Traffic-plaat of Etcetera van het bevriende Laghonia. Na nog een album zal Traffic Sound versmelten met Laghonia en voor een aantal jaren door het leven gaan als We All Together, dat overigens ook nog eens twee prachtige beatleske platen het licht doet zien. Traffic Sound is echter op zichzelf beschouwd een van de allerbeste albums van de Peruviaanse psychedelische rock.

Tibet's Suzettes / Those days Have Gone / Yesterday's Game / America / What You Need & What You Want / Chicama Way

Laghonia | Etcétera

Laghonia is een legendarische band in hun thuisland Peru. Midden jaren zestig rond de broers Cornejo in Lima begonnen als The New Jugglers evolueert de band onder de nieuwe naam Laghonia in 1968 tot een opwindende acidrockband. Gitaar, bas en drums zijn dan uitgebreid met een Hammond en een tweede gitarist, David Levene, een Amerikaanse knul die van straat wordt geplukt. Laghonia is dan een superieure psychedelische rockband die vloeiende, melodieuze songs produceert. Debuutalbum Glue en opvolger Etcetera worden snel en kort na elkaar opgenomen – en verschijnen beide in 1971. Het zijn fascinerende albums, waarvan Etcetera de meest vloeiende, zwevende is. De geweldige zangharmonieën ademen een Westcoast-sfeer, terwijl de rollende en fluitende Hammond beurtelings pastoraal à la The Band en geestverruimend psychedelisch klinkt. Ronduit spectaculair is het zowel lyrische als snijdende gitaarspel van Levene; hij tilt waanzinnige, traagslepende songs als 'Mary Ann', 'Everybody On Monday' en 'Lonely People' naar een nog hoger plan. Etcetera is door zang, oorstrelende melodieën, intelligente composities en superieur Hammond- en gitaarspel een magistraal rockalbum dat een van de grote meesterwerken van de Zuid-Amerikaanse rock is.
Someday / Mary Ann / I'm A Nigger / Everybody Monday / Lonely People / Speed Fever / Oh! Tell Me Julie / It's Marvelous