Greylag | Greylag

Het is een toepasselijk beeld: een vlucht wilde ganzen in een bewolkt zwerk boven herfstige moerassen en bossen. De wilde Amerikaanse natuur treffend verbeeld in de americana van Greylag, een trio uit Portland, Oregon dat zich vernoemde naar de Noordamerikaanse wilde gans. Aanvankelijk een duo bestaande uit Andrew Stonestreet (zang, gitaar) en Daniel Dixon (leadgitaar, bas, toetsen), maar in 2014 uitgebreid met drummer Brady Swan voor meer vlees op de botten. Aldus ontwikkelde Greylag een dynamische sound die op het titelloze debuutalbum nog eens versterkt is door producer Phil Ek. Ek drukt zijn stempel ferm op de sound van Greylag, zodat het trio ingedeeld kan worden in de indie-americana-categorie van succesvolle Ek-producties (Built To Spill, Band Of Horses, The Shins, Fleet Foxes). Stonestreet heeft dan ook die typerende zangstem en ook beschikt de band over de vervormde reverb-gitaren waar Ek patent op heeft. Het levert een uiterst boeiend album op, temeer daar de liedjes van een heel behoorlijk niveau zijn met flinke uitschieters naar boven. Opzwepend en bezwerend is opener 'Another', gevolgd door het dynamische – zacht/hard – 'Yours To Shake', hetwelk in de broeierige gitaarsongs 'Burn On' en 'One Foot' nog eens stevig benadrukt wordt. Het sterke 'Kicking' leunt qua zang op de betreurde stadgenoot Elliott Smith, terwijl anderszins zowel Jeff Buckley als Robert Plant regelmatig voor het geestesoog opdoemen. De laatste in het schitterende 'Black Sky' dat een folky, Led Zeppelin III-sfeer schept. Greylag sluit af met het mooi breekbare – zang, akoestische gitaar – 'Walk The Night'. Per saldo: een geweldige debuutplaat en een welkome toevoeging aan het beste werk van Fleet Foxes en Midlake.

Another / Yours To Shake / Arms Unknown / Mama / Kicking / Burn On / Black Sky / One Foot / Walk The Night

Ai Phoenix | I’ve Been Gone – Letter One

I’ve Been Gone – Letter One is een verraderlijke cd. Verraderlijk omdat hij zijn schoonheid aanvankelijk maar mondjesmaat loslaat. Een eerste beluistering levert nog niet veel op, maar een volgende keer al weet Ai Phoenix de ziel te raken, om vervolgens een blijvende indruk achter te laten. Conclusie: I’ve Been Gone – Letter One is van een verbluffende schoonheid en doorwrochtheid. Alles aan I’ve Been Gone – Letter One is echt, integer en overtuigend. Ai Phoenix is een drietal uit het Noorse Bergen dat in 2003 onderdak vindt bij het Duitse kwaliteitslabel Glitterhouse Records. Bij Ai Phoenix draait het in de eerste plaats om de broeierige en uiterst spanningsvolle samenzang tussen Mona Mørk en Patrick Lundberg en vervolgens om het zeer smaakvol en gedoseerd inzetten van mandoline, pedal steel, Farsisa-orgel, Fender Rhodes-piano en fraaie gitaareffecten. Voorts lijkt Ai Phoenix getuige 'A Country Life In The Autumn' in sound, sfeer en teksten op zoek te zijn naar een soort van herfstig en weemoedig alt.countrygevoel. Hierin slagen de Noren met hun slepende en introverte interpretatie van americana volledig en vertonen in prachtige liedjes als 'Autobahn' en 'Leaving The Fairground' vele malen meer durf en diepgang dan bijvoorbeeld de narcoleptische Cowboy Junkies. I’ve Been Gone – Letter One is dan ook veel beter vergelijkbaar met schitterende cd’s als The Dumbest Magnets (2000) van Dolly Varden, Buttercup (1998) van de gelijknamige band en het vroege werk van de meer op liedjes georiënteerde Yo La Tengo. Ai Phoenix’ I’ve Been Gone – Letter One past dan ook perfect in dit rijtje van absolute kwaliteitsmuziek.

Somewhere Nice And All / A Country Life In The Autumn / Call Me In, Piccard / The Last Resort / The Pilot And The Pilgrim / Autobahn / Leaving The Fairground / Trolley In The Train /Sing Ghost Song / Small, Red, Heartshaped Pillow / Held Into The Fire / Melt Our Hearts Forever  

The Cairo Gang | The Corner Man

All music copyright 2010 The Cairo Gang staat er op de hoes van The Wonder Show Of The World, een album meestal geheel toegeschreven aan Bonnie 'Prince' Billy. The Cairo Gang? Dat is het nom de plume van Emmett Kelly, een singer-songwriter uit Van Nuys, Californië, die dus ook gitarist is in de band van Will Oldham. Kelly treedt nu zelf voor het voetlicht met het ronduit schitterende The Corner Man. Het is Kelly's derde plaat, en na wat meer experimentele voorgangers klinkt The Corner Man zelfverzekerd, intens en poëtisch. Emmett Kelly werkt veel met stilte en zachte, akoestische tonen, maar ook met dynamiek: tegenover eenzame zang staat prachtige meerstemmigheid; tegenover akoestische gitaren een grommend orgel, een dreigende cello, een huilende pedal steel of een geweldige gitaarsolo. Er zijn vanzelfsprekend raakvlakken met The Wonder Show Of The World, al beschikt Kelly niet over Oldhams brommende bariton, maar over een prachtig omfloerste stem die in 'Freak' enigszins herinnert aan Mark Kozelek, in de koralenzang van 'Gone Is The Light' aan Phosphorescents Pride en in 'Ill Force' aan Plush' Liam Hayes – ook ooit een Oldham-cohort. Emmett Kelly is daarnaast een bewonderenswaardig veelzijdige instrumentalist en een componist van wonderschone liedjes op het magische snijvlak van country en folk. Magistraal is de afsluiter 'There Is Something Here', met een hemels vocaal coda en een gitaarduel tussen Kelly en Wilco's Leroy Bach. The Corner Man is een ongemeen boeiend avontuur met louter fantastische songs boordevol emotie en diepgang – The Cairo Gang: een muzikale revelatie.

Everybody Knows / One Of Us / Gland In Gland / Put On A Smile / Gone Is The Light / Freak / Ill Force / There Is Something Here. 

The Black Atlantic | Reverence For Fallen Trees

In een bestendige lijn die loopt via Amerikanen als Bon Iver en Fleet Foxes, en de Britten van Mumford & Sons treffen we aan het Nederlandse uiteinde The Black Atlantic aan. De Groninger band bouwt aan een stevige (inter)nationale reputatie. Niet alleen was de groep rond Geert van der Velde al te zien in De Wereld Draait Door, maar ook internationaal is The Black Atlantic een goed exportproduct, vergelijkbaar met 's-Neerlands top-dj's. Bij The Black Atlantic hebben we het echter over soms beklemmende countryfolk waarin sprookjesachtige vocalen aan- en wegzweven en stiltes worden onderbroken door pianovegen, banjogetokkel, trapdrum en stil akoestisch gitaarspel. Meeslepend en betoverend is dan ook Reverence For Fallen Trees, het eerste album van The Black Atlantic. De plaat kent een verstilde en soms ook claustrofobische sfeer, wat vooral te danken lijkt aan het feit dat de band deze wonderschone plaat eind 2008 opnam in een hut in Saranac Lake in de bossen van upstate New York. Zanger en multi-instrumentalist Geert van der Velde is een lyricus pur sang. Zijn songs zijn aangrijpend, en tegelijk fascinerend ongrijpbaar. Ze doen dan ook een zeer sensitieve geest vermoeden, getuige licht-misantropische, herfstgetinte liederen als Heirloom, Old, Dim Light, Walked-on Wood en Madagascar. Het zijn werkelijk sublieme liedjes waarin golvende harmonieën en gestapelde vocalen zich voortbewegen op repetitieve, maar introspectieve ritmes – Talk Talks neo-modernisme en de machtige koralengezang van Phosphorescents Pride indachtig. Ze monden uiteindelijk uit in tien majesteitelijke songs; tezamen een indrukwekkend debuutalbum vormend. Reverence For Fallen Trees is een liefdevol product, want verkrijgbaar op groen vinyl en gestoken in een gave hoes, in een soort handgemaakte cd-versie met tekstposter en regulier bij bij major V2.
Baiulus / Fragile Meadow / Heirloom / And Ocean And Peril / Old, Dim Light / Walked-on Wood / Dandelion / Madagascar / Reference For Fallen Trees / I Shall Cross This River