Posts tonen met het label 2012. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 2012. Alle posts tonen

maandag 6 mei 2013

Ethan Johns | If Not Know When Then?


Ethan Johns is geen bekende naam in het singer-songwritersgenre. Toch is Johns een hele grote, want producer van Ryan Adams, Kings Of Leon, Ray LaMontagne en Counting Crows om er maar een paar te noemen. Ethan Johns is bovendien een veelzijdig instrumentalist en werd als het ware geboren in de studio; zijn vader Glyn Johns was ook al producer, maar dan van The Rolling Stones, The Eagles en The Who. In 1992 debuteerde Ethan Johns, zodat If Not Know When Then? ruim 20 jaar later als opvolger mag gelden. Wij beschouwen het als Ethan Johns echte debuut – een debuut dat er mag zijn. Johns put uit blues, folk en country en heeft aldus een geweldig en gevarieerd rootsalbum afgeleverd. If Not Know When Then? is een vrij rudimentaire plaat die zowel akoestisch en kaal klinkt als rauw en ongepolijst, het laatste vooral vanwege de rafelige elektrische bluesgitaar in een song als 'Morning Blues'. Maar dit bijzondere album bevat vooral broeierige, warmbloedige singer-songwriterliedjes met 'Eden' als radiant hoogtepunt.

Hello Sunshine / Morning Blues / Eden / Red Rooster Blue / The Turning / Rally / Don't Reach To Far / Whip Poor Will / Willow / The Long Way Round  

zaterdag 13 april 2013

Gabriel Kelley | It Don't Come Easy


In 2006 trok de 21-jarige Gabriel Kelley vanuit Georgia naar Nashville om daar aan het werk te gaan als tekstschrijver onder contract. Zoals vele singer-songwriters vóór hem, bevredigde dit allerminst en dus kapte Kelley er al snel mee, verhuisde zijn weinige spullen naar een oude maar ruime stationcar en leefde vier jaar het leven van een country outlaw. Ondertussen schreef hij natuurlijk vele trieste, melancholieke countryliedjes, nam demo's op en kreeg na een succesvolle Kickstarter-actie de gelegenheid een album op te nemen. Hij kreeg daarbij wonderlijk genoeg hulp van mainstream country-producer Neal Cappellino, maar ook van pianovirtuoos Gabe Dixon, de legendarische Elvis Presley-gitarist Reggie Young en uit Ryan Adams' Cardinals op drums Brad Pemberton en op pedal steel Jon Graboff. Gabriel Kelley zelf beschikt over een doorleefde stem en een tekstboek schitterende liedjes in traditionele countrystijl.
Met de veelzeggende titel It Don't Come Easy klinkt Kelleys debuut, uitgebracht in juli 2012, als een klassieke singer-songwritersplaat, waarbij de nadruk ligt op akoestische gitaren, hammond en pedal steel. It Don't Come Easy lijkt qua sound direct afkomstig uit midden jaren zeventig, maar heeft ook de sfeer van Ryan Binghams Mescalito, Ray LaMontagnes God Willin' & The Creek Don't Rise en Dylan LeBlancs Paupers Field. Ambachtelijke, goudeerlijke countryrockliedjes als 'Faith', 'In Your Loving Arms' en 'Goodbye Jesse' zijn prachtig in balans met intense ballads als 'When Is Enough' en de hartwringende afsluiter 'Holding Me Down'. It Don't Come Easy is een klassiek debuut van een even klassieke, veelbelovende singer-songwriter.

How Come / Faith / It Don't Come Easy / When Is Enough / Only Thing To Do / In Your Loving Arms / See You Comin' / Goodbye Jesse / These Old Green Hills / Holding Me Down

zondag 3 februari 2013

The Illegitimate Sons | American Music


Lee Miles, afkomstig uit Fort Wayne, Indiana timmert al heel wat jaren aan de weg. Miles heeft sinds 2005 vier singer-songwriters-albums op de markt geslingerd, maar van een doorbraak is het nog niet gekomen. Daar zal met de release van American Music wel niet veel verandering in komen. Toch is dit een opvallende plaat, want Miles is hier getransformeerd tot een heuse countryrock-band: The Illegitimate Sons. Vertrekpunt op American Music is vintage – begin jaren zeventig – countryrock; in het bijzonder geïnspireerd door Neil Young en The Band. Miles weet zich gesterkt door een vijf-koppige band en nog een trits gastmuzikanten, met als gevolg dat American Music een rijk georkestreerd album is, waarop belangrijke rollen zijn weggelegd voor pedal steel, accordeon, orgel en de elektrische gitaar van Ben Porter. Aanvankelijk, bij wijze van opwarmertje, opteren Miles en zijn Sons voor frisse bluegrass en countryfolk, maar dan volgen weemoedige countryrock pareltjes als 'Television Mama', 'Burn You To The Ground' en 'Gillian'. The Illegitimate Sons winnen de originaliteitsprijs er niet mee, maar de geweldige ode 'I Want To Die Like Blaze Foley' vergoedt heel erg veel. En dus is American Music gewoon weer zo'n heerlijke ouderwetse countryrockplaat.

Bleed It Dry / Where You'll Hide From My Blooded Eyes / Television Mama / Burn You To The Ground / Gillian / Wholesaler / I Want To Die Like Blaze Foley / Janene / You'll Never Break This Cold Heart Of Mine / I'll Go Where You Go  

maandag 31 december 2012

Big Big Train | English Electric (Part One)


XTC's Dave Gregory is definitief terug aan het muzikale front. Eerder liet Gregory zich overhalen om toe te treden tot Tin Spirits – die dit jaar fantastische debuteerden met Wired To Earth – nu is de fabuleuze, inventieve gitarist in de gelederen opgenomen van de neo-proggers van Big Big Train. Het Britse Big Big Train heeft zich in de betrekkelijke luwte (lees: de algehele desinteresse voor progrock) in de loop der jaren kunnen ontwikkelen tot een toonaangevende neo-progband. Met sterke albums als The Underfall Yard (2009) en The Difference Machine (2010) heeft de band zich definitief onderscheiden, maar English Electric (Part One) doet daar een flinke schepje bovenop – niet in de laatste plaats door de virtuositeit van genoemde Gregory en van Spock's Beard-drummer Nick D'Virgilio. Big Big Train treedt op English Electric (Part One) in de directe sporen van Genesis ten tijde van A Trick Of The Tail, zodat we kunnen genieten van uitgesponnen progrocksongs waarin zwevende zangharmonieën zich vermengen met ijle, vintage toetsentapijten – zoemende moogs en imposante mellotrons – en superieur gitaarspel. Diepgang, emotie en voortreffelijk muzikaal vakmanschap kenmerken dit geweldige zevende album van Big Big Train. Wat zou het van absolute rechtvaardigheid getuigen als English Electric (Part One) een doorbraak naar een groter publiek zou kunnen bewerkstelligen.

The First Rebreather / Uncle Jack / Winchester From St Giles' Hill / Judas Unrepentant / Summoned By Bells / Upton Heath / A Boy In Darkness / Hedgerow 

maandag 17 december 2012

The Sheepdogs | The Sheepdogs


Een bijzondere, ja bizarre manier om aan een platencontract te komen, maar het is The Sheepdogs gelukt. Rolling Stone riep hun lezers op om te stemmen op een aantal kandidaten voor de cover van de augustus-editie van 2011. Major Atlantic deed daar een schepje bovenop door een platendeal in het vooruitzicht te stellen. Winnaars: The Sheepdogs, een countryrockband uit Saskatoon, Canada. Met Black Keys-drummer Patrick Carney als producer namen de schapendoezen hun derde album op, hetwelk door gigant Atlantic op de internationale markt geslingerd wordt. Het zelfgetitelde album laat een band zien en horen die zijn voeten ferm in de seventies geplant heeft. Want de veertien liedjes leunen sterk op de gekende iconen: Creedence Clearwater Revival, Doobie Brothers, Lynyrd Skynyrd, Grand Funk Railroad, The Outlaws, en The Allman Brothers. Dit is in de kern om van te smullen, maar epigonisme ligt hier op de loer. The Sheepdogs houden het compact in bondige songs, waarin niettemin royaal plaats ingeruimd is voor fraaie harmonieën en sterk gitaarwerk. De gruizige Carney-productie, in combinatie met spelplezier en een heerlijke retro-vibe, maken van The Sheepdogs een geweldig classic rock-album, welke kwaliteit de luisteraar ongemerkt van achteren besluipt.

Laid Back / Feeling Good / Alright OK / Never Gonna Get My Love / Ewan's Blues / The Way It Is / Javelina! / I Need Help / Is Your Dream Worth Dying For? / How Late, How Long / Sharp Sounds / In My Mind / While We're Young / It Ain't Easy To Go  

maandag 10 december 2012

Field Report | Field Report


Field Report transcendeert de metaforische bossen en de zich voor het geestesoog ontrollende vlaktes van Wisconsin. Het is het eponieme debuutalbum van Field Report, een post-roots eenmansorkest; het vehikel van Chris Porterfield uit Eau Claire, Wisconsin. Porterfield – waarvan Field Report een anagram is – is godsgruwelijk getalenteerd en maakte met Bon Iver en leden van Megafaun deel uit van het legendarische maar gemankeerde DeYarmond Edison. In zekere kringen werd er – nadat Porterfield listig enkele tracks liet lekken – reikhalzend uitgekeken naar het debuutalbum. Terecht? Ja terecht, want een magnifieke plaat die schitterende liedjes bevat die elkaar zoeken en vinden op het snijvlak van alt.country, folk en indie. Field Reports sound is samengesteld uit piano, cello, gitaar, pedal steel, analoge synths en de multi-track vocalen van Porterfield – en tezamen klinkt dat melancholiek, smachtend, louterend. Porterfield weet de sfeer van de desolate uitgestrektheid van Wisconsin – daar waar de Great Plains beginnen – voortreffelijk in muziek te vangen. Bon Iver is nooit ver weg, getuige prachtsongs als 'Fergus Falls' en 'Taking Alcatraz', maar ook de sfeer van Bruce Springsteens Nebraska ('Route 18') en die van Joe Henry's Trampoline ('Chico The American') loert om de hoek. Nog meer prachtigs – in de zin van puur overrompelende schoonheid – zoals 'The Year Of The Get You Alone', 'I Am Not Waiting Anymore' en 'Incommunicado' maken van Field Report een plaat die landschap en atmosfeer van de Badlands en de Great Plains evoceert. Dit is dan ook, losgezongen van traditionalisme, ultieme americana.

Fergus Falls / The Year Of The Get You Alone / I Am Not Waiting Anymore / Taking Alcatraz / Incommunicado / Circle Drive / Chico The American / Evergreen / Captain Video / Route 18

dinsdag 4 december 2012

The Cairo Gang | The Corner Man


All music copyright 2010 The Cairo Gang staat er op de hoes van The Wonder Show Of The World, een album meestal geheel toegeschreven aan Bonnie 'Prince' Billy. The Cairo Gang? Dat is het nom de plume van Emmett Kelly, een singer-songwriter uit Van Nuys, Californië, die dus ook gitarist is in de band van Will Oldham. Kelly treedt nu zelf voor het voetlicht met het ronduit schitterende The Corner Man. Het is Kelly's derde plaat, en na wat meer experimentele voorgangers klinkt The Corner Man zelfverzekerd, intens en poëtisch. Emmett Kelly werkt veel met stilte en zachte, akoestische tonen, maar ook met dynamiek: tegenover eenzame zang staat prachtige meerstemmigheid; tegenover akoestische gitaren een grommend orgel, een dreigende cello, een huilende pedal steel of een geweldige gitaarsolo. Er zijn vanzelfsprekend raakvlakken met The Wonder Show Of The World, al beschikt Kelly niet over Oldhams brommende bariton, maar over een prachtig omfloerste stem die in 'Freak' enigszins herinnert aan Mark Kozelek, in de koralenzang van 'Gone Is The Light' aan Phosphorescents Pride en in 'Ill Force' aan Plush' Liam Hayes – ook ooit een Oldham-cohort. Emmett Kelly is daarnaast een bewonderenswaardig veelzijdige instrumentalist en een componist van wonderschone liedjes op het magische snijvlak van country en folk. Magistraal is de afsluiter 'There Is Something Here', met een hemels vocaal coda en een gitaarduel tussen Kelly en Wilco's Leroy Bach. The Corner Man is een ongemeen boeiend avontuur met louter fantastische songs boordevol emotie en diepgang – The Cairo Gang: een muzikale revelatie.

Everybody Knows / One Of Us / Gland In Gland / Put On A Smile / Gone Is The Light / Freak / Ill Force / There Is Something Here. 

vrijdag 23 november 2012

Andrew Combs | Worried Man


Wat in het bijzonder opvalt aan Andrew Combs is dat hij gezegend is met een smachtende, klassieke singer-songwriter stem, die je subiet zijn liedjes in zuigt. Combs is een groots talent. Hij groeide op in Texas, maar vestigde zich in Nashville, Tennessee waar hij zijn debuut Worried Man opnam. In 2010 maakte hij nogal indruk met de ep Tennessee Time en nu lost de nog jonge troubadour de belofte in met een geweldig singer-songwriters-album. Andrew Combs bezit de karakteristieken van zowel een jonge Guy Clark als die van Ryan Adams ten tijde van Heartbreaker, maar kruipt ook in de huid van de Westcoast-countryrock van Jackson Browne's Too Late For The Sky: 'Runnin' You Out Of My Mind' is compleet met David Lindley-gitaarspel daar een prachtig weemoedig voorbeeld van. De band van Combs is fraai uitgerust met orgel, piano, pedal steel, dobro en mandoline, wat dan ook een evenwichtig, organisch klankbeeld oplevert. 'Please, Please, Please', 'Heavy', 'Take It From Me' en 'Too Stoned To Cry' zijn prachtige liedjes, evenals het swampy 'Worried Man'. 'Lonely Side Of Love' is, zoals het een ware singer-songwriter betaamt, de melancholieke, droevige en akoestische afsluiter van een geweldige plaat van een uitzonderlijk talent dat nadrukkelijk in de voetsporen van de klassiekers treedt.

Devil's Got My Woman / Please, Please, Please / Heavy / Big Bad Love / Come Tomorrow / Take It From Me / Runnin' You Out Of My Mind / Too Stoned To Cry / Why Oh Why / Worried Man / Lonely Side Of Love

dinsdag 13 november 2012

Mark Eitzel | Don't Be A Stranger


Het is altijd Mark Eitzel die het Mark Eitzel moeilijk gemaakt heeft. De ene Mark is een bescheiden romanticus, de andere een getormenteerde zonderling die zich van niets en niemand iets aantrekt. Waarschijnlijk ligt in deze tegenstelling het godvergeten talent besloten van de gekwelde singer-songwriter uit San Francisco. Het verhaal mag bekend worden verondersteld; van 1985 tot en met 1994 maakte Eitzel zeven overwegend geniale rockplaten met American Music, hetwelk de band een onversneden cultstatus bezorgde. In 2005 blies Eitzel vrij plotseling samen met AMC-gitarist en tramconducteur Vudi de band weer nieuw leven in, maar ook dat kwam in 2011 tot een voorlopig-definitief halt. De oorzaak: een hartaanval voor de man met het romantische hart. Al eind jaren negentig startte Mark Eitzel een solocarrière op, maar ondanks dat hij in 1991 door Rolling Stone tot singer-songwriter van het jaar werd uitgeroepen, was het steevast hard ploeteren voor een commerciële doorbraak die er niet kwam. Publiek, platenlabels en geldschieters wilden wel American Music Club, maar geen Eitzel solo. De onberekenbare, onzekere Eitzel nam, herstellende van de hartaanval, een dapper besluit: geen American Music Club meer, maar wel een persoonlijk solo-album. Of zoals Mark Eitzel dat zelf formuleerde: geen Wall of Sound meer.
Een geluk bij een ongeluk – Eitzel is doorgaans doodongelukkig – was dat een fan geld fourneerde voor de opnamen van Don't Be A Stranger, dat de treurige troubadour opnam met onder meer Vudi en Attractions-drummer Pete Thomas en dat uitermate warm werd geproduceerd. Eitzels teksten zijn nog immer droefgeestig en bitterzoet, maar muzikaal is Don't Be A Stranger een warm bad. Prachtig ingetogen klinken de piano, de akoestische gitaar en Vudi's bescheiden elektrische in werkelijk fantastische liedjes als 'I Love You But You're Dead', 'Oh Mercy' en 'Costumed Characters Face Dangers While At The Workplace', die sterk neigen naar het mooiste van AMC's California en Everclear. Gloedvolle strijkers die wel lijken te zijn gearrangeerd door Robert Kirby, toveren voorts stemmige liedjes als 'I Know The Bill Is Due' en 'Nowhere To Run' om tot melancholische, bloedrood gekleurde ballads. Don't Be A Stranger is een soort van romantisch meesterwerk. Mark Eitzel had met dit album een kruising op het oog tussen Neil Youngs Harvest en Nick Drake's Five Leaves Left. Op de een of andere manier is hij daar wonderwel in geslaagd.

I Love You But You're Dead / I Know The Bill Is Due / All My Love / Oh Mercy / Costumed Characters Face Dangers While At The Workplace / Why Are You With Me? / Lament For Bobo The Clow / Break The Champagne / We All Have To Find Our Own Way Out / Your Waiting / Nowhere To Run 

vrijdag 9 november 2012

Astra | The Black Chord


Tracks met een lengte die de tien minuten passeren, uitgesponnen instrumentale passages en een lay-out in de beste Roger Dean-traditie; het blijkt de habitat waarin Astra zich uitermate thuisvoelt. Astra is een neo-progband uit San Diego, Californië die niet alleen uitbundig gebruik maakt van ARP Odyssey-synthesizers, moogs, mellotrons en Hammonds, maar zich ook verlaat op Black Sabbath-riffs en Hawkwind-space jams.
In 2009 debuteren de Californiërs met het opzienbarende The Weirding, dat net zo goed in Engeland kon zijn gemaakt halverwege de jaren zeventig. Niets is minder waar: het zijn vijf jonge muzikanten die zich wentelen in het idioom van klassieke progressive rock. Opvolger The Black Chord is in 2012 een ietwat compacter album – slechts zes tracks – maar is even avontuurlijk en adembenemend als het debuut. De instrumentale opener 'Cocoon' knipoogt overduidelijk naar Pink Floyds Dark Side Of The Moon, waarna het epische titelnummer tempowisselingen en instrumentaties kent die regelrecht naar Genesis te herleiden zijn. Een dubbele bezetting op gitaar (Richard Vaughn, Brian Ellis) en toetsen (Conor Riley en dezelfde Vaughn – tevens zanger) bezorgt The Black Chord een massief klankbeeld, maar door de uitstekende productie behoudt Astra een transparante en mooie heldere retro-sound. Het uitgangspunt om vintage proggy te klinken draagt zeker bij aan de majesteit van dit glorieuze rockalbum. In al zijn finesses – van het Yes-achtige 'Quake Meat', de relatief bondige, spacey ballad 'Drift', tot de ijle, majestueus wegzwevende gitaarsolo en het daarop volgende toetsen-crescendo van 'Barefoot In The Head', dat waanzinnig abrupt tot een halt komt – is The Black Chord een even imponerende powertrip als een hallucinerende reis door het universum.
De Amerikanen van Astra hebben de Britse jaren zeventig rockmuziek – Pink Floyd, King Crimson, Yes, Genesis, Hawkwind, Uriah Heep, Black Sabbath – gebruikt om een geniaal retro-progalbum te concipiëren: The Black Chord is dan ook een fenomeen op zichzelf.

Cocoon / The Black Chord / Quake Meat / Drift / Bull Torpis / Barefoot In The Head

zaterdag 3 november 2012

The Allah-Las | The Allah-Las


In het alternatieve circuit zijn The Allah-Las een behoorlijke hype. En terecht, want de vier jongens uit Los Angeles – die elkaar ontmoetten in LA's vinylparadijs Amoeba Music, mooier kan het niet – pakken het retro-sixtiesgenre bij de kladden, gooien het omver en geven het een fris nieuw verfje. Geïnspireerd door een groep als Beachwood Sparks met hun psychedelische, zongebleekte Westcoastpop, graven de vier Allah-Las nog dieper en komen niet alleen uit bij de geestverruimende folkrock van The Byrds en Love, maar ook bij de psychedelische garagepunk van The Chocolate Watchband, The Seeds en The 13th Floor Elevators. Het knappe is echter dat het kwartet een lome, zonnige sfeer afwisselt met een in reverb en fuzz gedrenkte keldersound, maar dat altijd verpakt in parelende, glinsterende popliedjes. In een heldere en tegelijk zompige productie van Nick Waterhouse klinken schitterende liedjes als Catamaran, Busmans Holiday, Tell Me (What's On Your Mind) en Catalina sprankelend, vitaal en tintelfris. Het enige smetje op deze fantastische debuutplaat is dat twee instrumentals net even too much is, maar de sfeer van vier hippies in een Volkswagenbusje op weg van de woestijn naar de Californische stranden vergoedt alles: deze plaat is een heerlijke, puur overtuigende trip naar de Westcoast in de sixties.

Catamaran / Don't You Forget It / Busmans Holiday / Sacred Sands / No Voodoo / Sandy / Ela Navega / Tell Me (What's On Your Mind) / Catalina / Vis-A-Vis / Seven Point Five / Long Journey     

zaterdag 20 oktober 2012

Chris Robinson Brotherhood | Big Moon Ritual


Het stopzetten van The Black Crowes is zonder meer spijtig, maar uit de as ervan rijst nu de volgende incarnatie: The Chris Robinson Brotherhood. Blijkens het eerste album, Big Moon Ritual, tapt het broederschap uit min of meer hetzelfde southern soul-vaatje als The Crowes. Dat komt vooral door het karakteristieke stemgeluid van het vocale fenomeen Chris Robinson. Daarachter zijn niettemin elementaire verschuivingen waar te nemen, wat vooral komt door het ouderwetse toetsen-arsenaal van Adam MacDougall en het sferische gitaarspel van Neal Casal – niet alleen zelf een fantastische singer-songwriter maar ook een dienstbare solo-gitarist. Chris Robinson troonde zijn kompanen mee naar Los Angeles om daar met producer Thom Monahan (Pernice Brothers, Beachwood Sparks, Gary Louris) Big Moon Ritual op te nemen. Deze fantastische plaat combineert de psychedelische rock van The Grateful Dead met de southern rock van The Allman Brothers. Soul, jazz en space-rock zijn voorts de ingrediënten van de uitgesponnen tracks die vooral drijven op sfeer en jams. Chris Robinson leunt dan ook relaxed tegen de sonische geluidsmuur opgetrokken uit spacey synthesizers, groovende elektrische piano's, Hammonds en Casals geweldige Gibson SG. En alsof dat nog niet genoeg is: een paar maanden later krijgt Big Moon Ritual al een vervolg met het even geweldige The Magic Door. Tezamen vormen deze platen een fantastisch dubbelalbum.

Tulsa Yesterday / Rosalee / Star or Stone / Tomorrow Blues / Reflections On A Broken Mirror / Beware, Oh Take Care / One Hundred Days Of Rain

vrijdag 12 oktober 2012

John Fullbright | From The Ground Up


Als je net als Woody Guthrie geboren bent in Okemah, Oklahoma, gitaar speelt en mooie verhalen te vertellen hebt, dan komt er een moment dat het internationale publiek naar je gaat luisteren. Dat moment zou wel eens heel dichtbij kunnen zijn, want John Fullbrights (studio)debuut is simpelweg een superieure singer-songwritersplaat. De eerste die Fullbrights talent ontdekte was de eigenaar van The Blue Bar in Oklahoma City, hetgeen in 2009 leidde tot Live At The Blue Door, een registratie van een solo-optreden. Daarna ging John Fullbrights naam rondzingen. Fullbright zelf stak de loftrompet over mede-Okies als Leon Russell en Jimmy Webb, welke laatste op zijn beurt verklaarde er niet aan te twijfelen dat Fullbright binnen afzienbare tijd zou gaan doorbreken. Doorbreken is beslist geen sinecure, maar aan de kwaliteit van From The Ground Up ligt het niet. Wat als eerste opvalt is het warmbloedige geluid van deze plaat die Fullbright zelf en om de hoek – in Norman, Okla – produceerde en opnam. De stem van de 24-jarige troubadour klinkt ronduit fantastisch en potent, evenals de begeleidingsband met daarin Andrew Hardin (gitaar) en Fats Kaplan (viool en steel). Opener 'Gawd Above' grijpt de luisteraar direct bij de kladden, wellicht vertwijfeld door de godvruchtige thematiek: Six long days, seventh day He rested. Dan vallen drums, elektrische gitaar en orgel in, en maakt het bijbelse plaats voor loeiende countryrock. 'Jericho' is een geweldige countryeske rocksong die herinnert aan Green On Reds Gas Food Lodging. Fullbright is evenzeer vaardig op orgel en piano, getuige fraaie liedjes als 'I Only Pray At Night' en het adembenemende 'Nowhere To Be Found'. Wat echter te midden van al deze fraaie countryrock en countryblues boven alles uit torent is 'Satan And St. Paul', een overrompelend lied waarin piano, elektrische gitaar en John Fullbrights imposante stem de boventoon voeren. From The Ground Up is een ronduit schitterende debuutplaat die, Jimmy Webb indachtig, iedere americana-liefhebber dient te savoureren

Gawd Above / Jericho / I Only Pray At Night / Satan And St. Paul / Nowhere To Be Found / All The Time In The World / Fat Man / Me Wanting You / Moving / Forgotten Flowers / Daydreamer / Song For A Child   

donderdag 4 oktober 2012

Daniel Rossen | Silent Hour/Golden Mile


Wat vreselijk jammer dat deze solorelease van Daniel Rossen slechts een 23-minuten klokkende ep is. De muziek is namelijk van een bijzonder grote schoonheid, zodat de gedachte direct postvat dat een volwaardig album een geheide jaarlijstjesplaat is. Enfin, New Yorker Daniel Rossen is niet alleen een bepalende factor in Grizzly Bear, maar vertoont ook zijn niet misselijke kunsten als helft van de Department Of Eagles. Men trekke de lijn langs Grizzly Bear en Deparment Of Eagles door en komt dan uit bij Rossens fenomenale solowerk. Met een klein beetje hulp van onder meer Scott Hirsch (Hiss Golden Messenger) op lap steel en de drummer van Dr. Dog toont Daniel Rossen, met zijn huiverende stem als gids, een werkelijk sprookjesachtig landschap. Strijkers, houtblazers, reverb-gitaar en grand piano schilderen gezamenlijk een uniek vergezicht en maken van deze vijf songs een baroquepop-symfonietta van het hoogste niveau.

Up On Nigh / Silent Song / Return To Form / Saint Nothing / Golden Mile

woensdag 26 september 2012

Geva Alon | In The Morning Light


De internationale doorbraak van Geva Alon komt steeds dichterbij. Alon groeide op op een kibboets en trok al op jonge leeftijd naar Tel Aviv om in bandjes te spelen. In 2006 debuteerde hij op 24-jarige leeftijd met Days Of Hunger, dat zich vooral op de binnenlandse markt richt – het is geen sinecure de Israëlische grenzen te slechten. Geva Alon groeit met zijn folky, licht-psychedelische stijl uit tot een nationale rockheld, die evenwel internationale potentie bezit. Voor zijn derde album weet Alon de bekende Westcoast-producer Thom Monahan naar Tel Aviv te halen. Met hem en met als begeleidingsband de psychedelische hippies van Tree, neemt Geva Alon in 2009 het schitterende Get Closer op. Get Closer is als het ware een Westcoast-album, vanwege de Byrds-harmonieën en de stotende Neil Young-gitaar. Maar het wordt nog beter als Monahan voor de opnamen van In The Morning Light – die plaatsvinden in Cadiz, Spanje – the real thing ronselt: drummer Otto Hauser en gitarist Daniel Hindman van Vetiver, Rufus Wainwright-bassist Jeff Hill, toetsenist en pedal steel-speler 'Farmer' Dave Scher van Beachwood Sparks en gitarist-extraordinaire Neal Casal. Aldus waant Alon zich in Laurel Canyon anno 2012. En dat levert een heerlijk loom psychedelisch album op dat gekenmerkt wordt door Alons lijzige zang die sterk neigt naar Britse zangers als Nick Drake en Colin Blunstone enerzijds en naar Red House Painters' Mark Kozelek anderzijds. Muzikaal is In The Morning Light vooral een stroperige gitaarplaat. Prachtige gitaarpatronen en wegwiekende solo's zetten de toon in lyrische, melancholieke folkrocksongs als 'The Great Enlightment' , 'Carolina' en 'Valor Girl', dat een werkelijk betoverende gitaarsolo herbergt. 'She Calls My Name' heeft een lekker R.E.M.-erige schwung, 'The Jordan River' is aanstekelijk-meezingbaar en afsluiter 'Rock All Night' dient letterlijk genomen te worden: een zinderende gitaarsolo sluit dit fabelachtige album af. In The Morning Light, met zijn roots in Tel-Aviv, is een superieur rockalbum dat zwaar leunt op Californische countryrock, psychedelica en het dromerige singer-songwriters-idioom. In The Morning Light schreeuwt om een internationale doorbraak.

The Great Enlightment / I See The Love / Carolina / I Wonder If She's Fine / Valor Girl / Come Here Anytime / Grey Herons / She Calls My Name / The Jordan River / Rock All Night

dinsdag 11 september 2012

Wymond Miles | Under The Pale Moon



Wie zijn platen liefheeft van Echo & The Bunnymen, The Church en Modern English, kan dertig jaar na dato ook terecht bij Wymond Miles en diens prachtige debuut Under The Pale Moon. Miles is sinds 2008 gitarist in de garagepopband The Fresh & Onlys uit San Francisco, maar met dit solo-avontuur tapt hij uit een totaal ander vaatje. Wymond Miles, die al eerder op de ep Earth Has Doors zijn voorkeuren voor David Bowie, Scott Walker en atmosferische postpunk etaleerde, voert zijn fascinatie vooral voor de laatste verder door op zijn volwaardige debuutplaat. Miles zingt met dramatische stem à la Ian McCullough zijn romantische liedjes en weet zich begeleid door tomtommende drums, ronkende bassen, dreigende synths en akoestische en reverb-gitaren. Under The Pale Moon – een verwijzing naar Echo's 'The Killing Moon'? – laat zich beluisteren als een boeiende trip door een melancholiek en somber klanklandschap met daarin opvallend fraaie liedjes. Grandeur en bloedrode stemmigheid kenmerken de veelal schitterende moody popsongs, waarvan 'Pale Moon', 'Singing The Ending', 'Youth's Lonely Wilderness', 'Badlands' en de tristesse van de afsluitende ballad 'Trapdoors & Ladders' zich kunnen meten met het beste van de jaren tachtig moodrock. Aldus past Under The Pale Moon perfect in het rijtje van – kent u ze nog? – Crocodiles, The Blurred Crusade en After The Snow. Wymond Miles kent zijn postpunk-klassiekers in ieder geval wel.


Strange Desire / Pale Moon / Singing The Ending / Run Like The Hunted / Youth's Lonely Wilderness / The Thirst / You & I Are The Night / Lazarus Rising / Badlands / Trapdoors & Ladders

zondag 2 september 2012

John Murry | The Graceless Age



In 2006 verschijnt John Murry op het muzikale podium als hij samen met singer-songwriter-veteraan Bob Frank World Without End uitbrengt, een cd met grimmige southern murdersongs. Dan nog put Murry – afkomstig uit Tupelo, Mississippi en een verre nazaat van de geniale schrijver William Faulkner – uit de rijke zuidelijke geschiedenis van verraad, racisme en moordzucht, maar zo'n zes jaar later zijn de beklemmende songs op diens solodebuut vooral gebaseerd op zijn eigen rampspoed. The Graceless Age verhaalt op een pijnlijk eerlijk manier over hoe John Murry gevaren is. In 2009 ziet de tweede Frank/Murry-plaat het licht, maar Murry, woonachtig in San Francisco, heeft zich dan verloren in drank en heroïne. Hij raakt daardoor zijn vrouw kwijt en meer nog: een overdosis met als gevolg een klinische dood van meerdere minuten. Maar Murry overleeft. Van die gebeurtenis vertelt hij in het even macabere als poëtische Little Colored Balloons – daar waar de heroïnebolletjes in werden verpakt – met zijn bijna tien minuten het centrale stuk op The Graceless Age. De negen overige songs, geproduceerd door de in juni overleden producer Tim Mooney en met bijstand van onder meer Chuck Prophet, singer-songwriter Ryan Auffenberg en pedal steel-speler Tom Heyman, betreden het terrein waar gebutste zielen als Warren Zevon en Mark Eitzel zich thuis voelen. Schurende gitaren, mineure piano-akkoorden en angstaanjagende interludes maken van The Graceless Age een confronterend en verontrustend album, dat desondanks in fenomenale songs als Photograph – à la American Music Clubs Everclear – Things We Lost In The Fire en Southern Sky een onvoorstelbare schoonheid kent. Het even voortreffelijke ¿No Te da Ganas De Reir, Sènor Malverde? wordt gedragen door een puur louterend refrein: What keeps my alive, is gonna kill me in the end / 'Cos nobody's baby is everybody's friend. Tot slot wordt dit simpelweg geniale album uitgeluid door Thorn Tree In The Garden, een prachtige cover van de schromelijk ondergewaardeerde Bobby Whitlock. Het draagt bij aan de schoonheid van The Graceless Age, een duister, gevaarlijk rockalbum dat niettemin eerlijk, ontwapenend en puur overrompelend is. Een plaat voor de jaarlijstjes.


The Ballad Of The Pajama Kid / California / Little Coloored Balloons / Photograph / Things We Lost In The Fire / ¿No Te da Ganas De Reir, Sènor Malverde? / Southern Sky / If I'm To Blame / Penny Nails / Thorn Tree In The Garden

woensdag 29 augustus 2012

Tin Spirits | Wired To Earth



Wat Wired To Earth vooral duidelijk maakt, is dat de progrock van Genesis en de hoekige wave van XTC van tweeën één zijn. Dat is een nieuwe gedachte, maar het klopt op het debuutalbum van Tin Spirits als een bus. Het kan ook verklaard worden: muziekjournalist Daniel Steinhardt heeft in zijn woonplaats Swindon een hobby-band, The Hi-Fidels en als hij zijn muzikale held Dave Gregory – van XTC – uitnodigt om te jammen, sluit de laatste zich bij de band aan. Aanvankelijk bestaat de samenwerking uit louter live-optredens alwaar de band vooral covers speelt van Genesis, King Crimson en Rush. Maar de ambities reiken hoger – Gregory is bovendien in voor een nieuw avontuur – en dus wordt er een nieuwe band opgericht: Tin Spirits. Deze band brengt in het voorjaar van 2012 het debuut Wired To Earth uit; een fenomenale debuutplaat die vooral de glorie zingt van het gitaarspel van Dave Gregory. De uitgesponnen composities bezitten een sterke intrensieke kracht, kennen sterke harmonieuze passages, maar worden vooral naar een hoger plan getild door de fantastische gitaar twin-leads van Gregory en Steinhardt. '... And Go' (8:35) kent een hemelbestormende gitaarsolo van Gregory, waarna Tin Spirits zich stort op een voortreffelijk/geniale cover van Genesis' 'Back In NYC'. Wat gevolgd wordt door het centrale stuk van Wired To Earth: 'Broken' – 13minuten pure muzikale tovenarij. Een popsong in de kern – fraaie harmonieën – wordt deze track meegesleept door een serie weergaloze gitaarsolo's: 'Broken' is simpelweg briljant. 'Breathe Shallow' (6:34) sluit met zijn XTC-hoekigheid en lyrische gitaarsolo's dit fantastische album perfect af. Tin Spirits zal niet zomaar doorbreken, daar is hun muziek te complex voor, maar het laat wel onverlet dat Wired To Earth gewoon een van de beste alternatieve gitaarrockplaten van 2012 is.


Glimmer / ...And Go / Back In NYC / Broken / Breath Shallow

dinsdag 7 augustus 2012

Weird Dreams | Choreography



Hebben we met de release van Weird Dreams' debuutplaat te maken met een indie-hype? Ik zou zeggen van wel, al wordt de soep in Nederland minder heet gegeten dan ze in Engeland wordt opgediend. Laten we Choreography op zichzelf beschouwen en vaststellen dat de vier jonge Londenaren van Weird Dreams ferm over de frêle schouder kijken en aldus teruggrijpen op de geschiedenis van de popmuziek: The Beach Boys, The Church, The Smiths, The Jesus & Mary Chain, Ride. Dat betekent atmosferische pop met wuivende, jengelende gitaren, harmoniezang en bubblegum-feedback. Weird Dreams is aldus een heerlijk gruizig popwerkje met een sterk retro-karakter en een evidente afkeer van opportunistisch modernisme. Liever verdwalen de vier – zang, twee keer gitaar, bas en drums – in mistige gitaarflarden, ijle samenzang en obscure postpunk. Choreography telt twaalf pittige, en tegelijk zweverige gitaarliedjes, die tezamen een heerlijke zomerse soundtrack vormen. Liedjes uit het geheel tillen zou de andere tekort doen, en dus: alle twaalf goed. Choreography is een opmerkelijk, flonkerend, ja, schitterend debuut , dat veel vertrouwen geeft in de toekomst van de britpop.


Vague Hotel / Hurt So Bad / Holding Nails / Faceless / Little Girl / Suburban Coated Creatures / 666.66 / River Of The Damned / Velvet Morning / Summer Black / Michael / Choreography

donderdag 26 juli 2012

Syd Arthur | On And On




Het kan bijna geen toeval zijn dat een band die de jaren zestig Canterbury-sound perfect nabootst, juist uit die stad afkomstig is. Syd Arthur zijn namelijk vier jonge gasten uit die legendarische kathedraalstad in Kent: de broers Joel en Liam Magill, drummer Fred Rother en violist Raven Bush – daadwerkelijk het neefje van Kate. Onmiskenbaar beweegt Syd Arthur zich op hun magnifieke debuutplaat On And On dan ook tussen Soft Machine en Caravan. Syd Arthur stort zich vooral op de fusion-variant, daar waar rock, jazz en funk een verbond met elkaar aan gaan. Opener 'First Difference' klinkt funky en groovy, wat ook geldt voor 'Edge Of The Earth', alleen geeft de viool van Raven Bush daar een fijne proggy draai aan. 'Dorothy' is een pastorale ballad die Caravan in herinnering roept, en wijkt in zoverre af van de doorgaans complexe sound die bluesy elektrische gitaren, staccato ritmes en een dromerige viool herbergt. Een sound die bovendien transparant is en de elektrische gitaar van Liam Magill en de viool van Raven Bush op de voorgrond zet in prachtige liedjes als 'Promise Me' en 'Moving World'. Epische afsluiter 'Paradise Lost' is een ware tour de force waarop Syd Arthur behendig tussen elektrische blues, folkrock en klassieke progrock laveert, wat tot de slotconclusie leidt dat de jonkies van Syd Arthur, geïnspireerd door de rijke geschiedenis van hun thuishaven, een avontuurlijke, spannende en bijzonder charmante debuutplaat hebben afgeleverd. Hun Canterbury-inspiratie biedt volop perspectief voor een glorieuze toekomst.


First Difference / Edge Of The Earth / Ode To The Summer / Dorothy / Truth Seeker / Night Shaped Light / Promise Me / Black Wave / Moving World / Paradise Lost