Golden Rough | Provenance

Provenance is zo’n cd waarvan je denkt, waar komt dit heerlijke plaatje nu weer vandaan? Een tamelijk onbekende band – Golden Rough – die in 2002 een prachtige popplaat aflevert. Provenance is de derde cd van deze band uit Sydney die down under een zekere populariteit kent en aldaar toerde met Elliott Smith en The Pernice Brothers. Deze namen zijn gelijk mooie ijkpunten om Golden Rough te typeren. Provenance is soepel en gepolijst, intiem en smaakvol en valt onder de categorie pure pop met een country-tik. Ook mogen The Beach Boys en The Zombies gelden als duidelijk aanwijsbare invloeden. Vooral de hese stem van zanger-componist David Orwell doet sterk herinneren aan Colin Blunstone. De nummers zijn opgetrokken uit tokkelende en tintelende gitaren en worden voorts smaakvol versierd met ouderwetse keyboards en gedoseerd blaaswerk. Ook zijn de elektrische gitaren immer aanwezig, maar ze vervullen een onnadrukkelijke rol; de lyrische solo’s lijken te zijn ingespeeld met de versterker op drie. De composities zijn ultra-melodieus en herfstig melancholiek, worden in lage versnelling neergezet en zijn opgebouwd uit vele lagen. In elk nummer gebeurt er wel iets spannends – een trieste gitaarsolo, een rollende Hammond of zijde-achtige samenzang – dat Provenance zijn meerwaarde geeft. Kortom, Golden Rough heeft met Provenance een schitterende cd afgeleverd.

People In The Street / Provenance / Seen It All Before / Trust / Lucinda / Captains Of Industry / 99% / Antarctica / Sleepwalker / Everything Falls Apart / Summer Feeling / Someone’s Else’s Home

Thomas Dybdahl | ...That Great October Sound

Thomas Dybdahl, geboren in 1979, is in Noorwegen een populaire artiest. Als de gitarist van Quadraphonics in 2000 solo gaat en een eerste single uitbrengt, levert dat nog niets op, de daarop volgende EP ‘John Wayne’ evenmin. Maar als …That Great October Sound op 3 oktober 2002 uitkomt, is de cd in een dag uitverkocht en bereikt Dybdahls debuut zelfs de platina status. Noorwegen is veroverd; nu de rest van de wereld nog. Bijna twee jaar later, in juni 2004, brengt het alerte Glitterhouse Records …That Great October Sound in Europa uit, zodat ook buiten Noorwegen vastgesteld kan worden dat het hier een onwaarschijnlijk getalenteerde singer-songwriter betreft. Dybdahl heeft zich kleine deeltjes toegeëigend van groten der aarde als Tim Buckley, John Martyn, Nick Drake en ook Elliott Smith, en heeft deze deeltjes samengesmeed tot een postmodernistisch meesterwerk. Dybdahls muziek is rijk geschakeerd, opwindend en groovy. 

In een extreem soepele stijl en met een magnifiek stemgeluid bezingt Dydbdahl de pieken en dalen van het leven; van de ziekte in zijn lijf in ‘From Grace’; over het alledaagse liefdesverdriet in ‘Love’s Lost’; en over het universele heimweegevoel naar Noorwegen in ‘Life Here Is Gold’. De poëtische songs, waarin Thomas Dybdahl werkelijk genres overstijgt en grenzen tussen muziekstijlen slecht, kennen universele thema’s zoals de onveranderlijkheid van het leven in ‘Tomorrow Stays The Same’ en de naschok van 11 september in ‘All’s Not Lost’. Daarbij geeft deze allround troubadour blijk van een ongekende muzikaliteit – Dybdahl speelt zelf gitaar, bas, drums en orgel – waarin altijd een rol is weggelegd voor aanrollende muziekgolven, in het bijzonder de kwelende pedal steel en de gloedvolle orgelklanken, en wanneer deze afnemen is dat met een organisch minimalisme. Thomas Dybdahl overtuigt bovendien ten volle in het epische en symfonische – vanwege duur en sfeerwisselingen – ‘John Wayne’. Met de volgende cd’s – die steeds met vertraging in de rest van Europa worden uitgebracht – bewijst Thomas Dybdahl dat zijn magistrale debuut geen toevalstreffer is. Het duurt wel even voordat de Nederlandse muziekpers dat in de gaten heeft: met Dybdahls vierde, Science, krijgt hij de aandacht die hij verdient. Al is dat wel vijf jaar ná het meesterwerk …That Great October Sound.

From Grace / All’s Not Lost / That Great October Sound / Life Here Is Gold / Tomorrow Stays The Same / Postulate / Adelaide / John Wayne / Love’s Lost / Dreamweaver / Outro

Beck | Sea Change

Beck is als kwikzilver. Altijd wegglippend; ongrijpbaar. Als 22-jarige debuteert Beck Hansen op een onafhankelijk label met de ironische hiphop-single ‘Loser’. Het levert hem een contract op bij Geffen Records, dat van ‘Loser’ een wereldhit maakt. Becks major-debuut Mellow Gold slaat in 1994 in als een bom, twee jaar later gevolgd door het al even bijzondere Odelay. Beck combineert genres als gitaarpop, hiphop, folk en funk tot een nieuwe mengvorm die nog niet eerder bestond. Ondertussen brengt Beck ook voor onafhankelijke labels cd’s uit, met daarop rudimentaire countryblues en Woody Guthrie-folk. Na Mutations in 1998 verrast Beck een jaar later opnieuw met de computer-funk van Midnite Vultures. Beck – dwars, productief, schuw – is voor gewone stervelingen niet te volgen. Maar de neergang komt als Beck ontdekt dat zijn verloofde Leigh Limon een geheime relatie heeft. Beck Hanson wordt verscheurd door verdriet – en dat komt ten volle tot uiting op Becks meest persoonlijke album, Sea Change. Sea Change is Becks breakup-album met songtitels als ‘Lonesome Tears’, ‘Already Dead’ en ‘Lost Cause’. Sea Change is een eerzame catharsis waarop Beck zijn emoties niet verhult, al lijkt ‘Guess I’m Doing Fine’ een leugentje om bestwil. In een beklemmende atmosfeer – Nigel Goodrichs productie klinkt als opgenomen in een grote, kale ruimte – lamenteert Beck in grootse songs over zijn verdriet. Hij wordt hier bijgestaan door topmuzikanten als Smokey Hormel (gitaar), Joe Waronker (drums) en Roger Manning (toetsen) en Jason Falkner (gitaar), beiden ex-Jellyfish. Ook Becks vader, arrangeur David Campbell, staat zijn zoon bij door het creëren van een aardedonkere sfeer met zware strijkers en ronkende cello’s. Het is een volmaakt decor voor Becks bittere en weeklagende songs, die nu zijn gebaseerd op jaren zeventig Westcoast-rock en psychedelische, barokke pop. Dit epische minimalisme komt fantastisch tot zijn recht in machtige orkestrale songs als ‘End Of The Day’, ‘Paper Tiger’ en het loodzware Scott Walker-achtige ‘Round The Bend’. Sea Change is een melancholieke, maar louterende tour de force, waarin Beck zijn ware gezicht toont en bewijst tot de grootste talenten van het nieuwe millennium te behoren. Puur en volstrekt oprecht is Sea Change een adembenemend fraaie gebroken-hartenplaat. Met dit meesterwerk transformeert de ongrijpbare whizz-kid met de trukendoos tot het muzikale genie dat hij werkelijk is.

The Golden Age / Paper Tiger / Guess I’m Doing Fine / Lonesome Tears / Lost Cause / End Of The Day / It’s All In Your Mind / Round The Bend / Already Dead / Sunday Sun / Little One / Side Of The Road

The Soundtrack Of Our Lives | Behind The Music

Enthousiasme en avontuur kan ze niet ontzegd worden. Helaas levert dat ook allerminst coherente albums op. The Soundtrack Of Our Lives uit Gothenburg, Zweden is onder aanvoering van de prettig gestoorde gek Ebbot Lundberg een tamelijk zootje ongeregeld dat in 1995 ontstaat uit de as van industrial punkers Union Carbide Productions. Na de rammelende debuutplaat wordt TSOOL met open armen ontvangen, maar de receptie van de tweede is ontluisterend en dus neemt Lundberg – een stoere Viking in een maffe kaftan – het heft in handen en dirigeert zijn kompanen met Behind The Music naar een carrière-hoogtepunt.

De mix van classic rock, garagepunk en sixties psychedelica is ditmaal uiterst transparant geproduceerd, waardoor de opwindende rocksongs zelfs hitpotentie verkrijgen: 'Infra Riot', 'Sister Surround' en 'Independent Luxury' zijn gezegend met Stonesy riffs – van de gitaartandem Ian Person en nieuwkomer Mattias Bärjed – sterke vocalen en catchy melodieën. Het zijn klassieke rock-'n-rollsongs met een hoog verbrandingsgehalte, welke fraai contrasteren met de psychedelische liedjes die vooral dromerig klinken en ingekleurd worden door twinkelende akoestische gitaren en de Hammond, Farfissa en mellotron van Martin Hederos (ook actief in het duo Hederos & Hellberg). Geestverruimend en zwevend zijn dan ook de vele, vele hoogtepunten van een coherent, gecontroleerd en modern rockalbum: 'In Someone Elses Mind', 'Mind The Gap', 'Broken Imaginary Time', 'In Your Veins' – met herfstige strijkers –, de potentiële hit 'Nevermore' en de meeslepende torchsong 'Tonight'. Groot in schoonheid en prachtig vastgelegd. Dat vindt ook Noel Gallagher van Oasis, die Behind The Music uitroept tot album van het decennium. Hij sleept The Soundtrack Of Our Lives vervolgens mee op tournee door de Verenigde Staten. Een gekkenhuis wordt het, en wellicht de reden dat The Soundtrack Of Our Lives Behind The Music in de verste verte niet meer zal evenaren.

Met zijn 15 songs is Behind The Music een enkele cd, maar op vinyl een dubbel-lp – een klassieke dubbel-lp.

Infra Riot / Sister Surround / In Someone Elses Mind / Mind The Gap / Broken Imaginary Time / 21st Century Rip Off / Tonight / Keep The Line Movin' / Nevermore / Independent Luxury / Ten Years Ahead / Still Aging / In Your Veins / The Flood / Into The Next Sun

The Coral | The Coral

Tien minuten met de bus van het centrum van Liverpool en je bent, aan de overkant van de Mersey, in het slaperige kustplaatsje Hoylake. Daar komt The Coral vandaan, een typische Liverpool-band, het erfgoed in leven houdend van The Beatles tot The Teardrop Explodes. De bandleden zijn nog pubers als ze in 1996 The Coral oprichten: James Skully (zang,gitaar), Ian Skully (drums) en Paul Duffy (bas). In 2002, de gemiddelde leeftijd is dan 19 jaar, zijn ze met z'n zessen – Bill Ryder-Jones (gitaar), Nick Power (bas), Lee Southall (gitaar) – en rijp voor een debuutalbum. The Coral wordt geproduceerd door Ian Broudie en bestaat uit een royaal uitwaaierende mix van psychedelische folkrock, postpunk, rocksteady en dronken zeemansliederen, zoals de opener 'Spanish Main': We've set sail again / We're heading for the Spanish Main. The Coral bestrijkt dan ook een veel groter terrein dan de Merseybeat; want exploreert en passant de jaren zestig van Love, The Beach Boys en Captain Beefheart, de laatste invloed evident in 'Skeleton Key' en 'Badman'. 'Shadows Fall', de debuutsingle, combineert polka met staccato ritmes; 'Waiting For The Heartaches' heeft een zwalkend orgeltje en twang-gitaar in de hoofdrol; 'Goodbye' is energieke jaren tachtig postpunk; en 'Calendars And Clocks' is ruimhartig opgetuigd met psychedelische gitaren. The Coral zit barstensvol wilde ideeën, wat de band tot de meest interessante Britse nieuwkomer van 2002 maakt. Een reputatie die The Coral gestand doet door in een hoog tempo cd's uit te brengen, maar pas in 2010 oogst The Coral met Butterfly House een met het debuut vergelijkbare waardering.

Spanish Main / I Remember When / Shadows Fall / Dreaming Of You / Simon Diamond / Goodbye / Waiting For The Heartaches / Skeleton Key / Wildfire / Badman / Calendars And Clocks

For Against | Coalesced

For Against is een wonderlijk atmosferische hybride van Amerikaanse gitaarpop en Britse postpunk. Onbekend gebleven en tamelijk obscuur – ondanks de heldere, twinkelende gitaarsound – is de band rond zanger/bassist Jeffrey Runnings en afkomstig uit het muzikaal onbetekenende Lincoln, Nebraska een bijzonder fenomeen. Halverwege de jaren tachtig opgericht stroomt de band mee op de gitaarsound van bands als R.E.M., Dumptruck en The Connells, maar betoont zich evenzeer schatplichtig aan de ruimtelijke postpunk van bands als The Sound en The Chameleons. For Against verbindt – net als de majesteitelijke pracht van The Church – met groot gemak beide werelden. Het brengt de band, onderhevig aan bezettingswisselingen, echter niet verder dan het Amerikaanse Midwesten. Na vijf cd's wordt het in 1997 dan ook angstig stil, waarna For Against na een pauze van vijf jaar in 2002 glorieus voor de dag komt met het pronkstuk Coalesced; een muzikaal mirakel van waanzinnige melodieën, prachtig gezongen door Runnings en voorzien van golvend, jengelend en opzwepend gitaarspel van Steven Hinrichs. Coalesced bevat, met toepassing van deze ideale receptuur, feitelijk louter hoogtepunten. Gedrenkt in echo, reverb en melancholie zijn gitaarliedjes als 'Medication', 'So Long', 'Fuel', 'Coalesced', 'Outside A Heart' en 'Shelflife' bitterzoete parels die glimmen en glinsteren – en die in de great scheme of things een beter lot verdienen dan wat ze uiteindelijk ten deel is gevallen. Coalesced bereikt dan ook allerminst het publiek dat in een betere wereld dit schitterende album, dit kleine wonder van gitaarpop, royaal omarmd zou hebben. Desondanks ploetert For Against onverdroten voort – en levert steevast ronduit fraaie platen af.

Medication / So Long / Fuel / Coalesced / Outside A Heart / Shelflife / Love You

Badly Drawn Boy | Have You Fed The Fish?

Damon Gough heeft de true spirit van de ware singer-songwriter annex muzikale knutselaar. Ziehier: de Mancunian studeert een blauwe maandag jazz aan het conservatorium, wil als hij achttien is studio-engineer worden en richt in 1997 met DJ Andy Votel platenlabel Twisted Nerve op. Dan koopt Gough een Tascam 144 – een portable studio – net zo een als waar zijn idool Bruce Springsteen Nebraska mee opnam, en knutselt een rafelige lo-fi-plaat in elkaar die een ieder verrast. The Hour Of The Bewilderbeast wint in 2000 dan ook de prestigieuze Mercury Prize. Maar hoe volg je zo'n succesvol debuut op? Door bijvoorbeeld iedereen op het verkeerde been te zetten met de gestileerde soundtrack voor de verfilming van Nick Hornby's About A Boy. Maar de ware opvolger is datzelfde jaar nog Have You Fed The Fish?; productietechnisch en qua ambitieniveau beslist een paar fikse stappen vooruit ten opzichte van de voorgangers. Productie, arrangementen en de gedreven uitvoering van Gough zijn nadrukkelijk ambitieus en reiken naar grote hoogten en ondanks dat de plaat in Engeland is opgenomen is er een grote Amerikaanse inbreng, zoals producer Tom Rothrock (Beck, Elliott Smith) en erkende studiocats als Jon Brion en Joey Waronker. Maar de grote baas is, inmiddels uitgerust met een wollen muts à la Springsteen ten tijde van Born To Run, Damon Gough zelf. Have You Fed The Fish? is puur pop-eclecticisme en ontstijgt elke classificatie. Gough graaft nadrukkelijk in de popgeschiedenis en switcht daarbij probleemloos van de Amerikaanse Westkust naar de indie-rock van Albion; en van pop, vaudeville en bossanova naar soul en rock. Gough had het songschrijven al onder de knie, maar hier overtreft hij zichzelf qua zeggingskracht en song-opbouw. Op Have You Fed The Fish? zijn talloze topklasse composities te vinden die ook nog eens zeer overtuigend en met hoorbaar plezier neergezet worden. 'You Were Right', de torchsong 'How?', het 40-seconden miniatuurtje 'Imaginary Lines', de popsong 'What Is It Now?' en de fenomenale afsluiter 'Bedside Story' noemen, doet in feite de overige tien liedjes tekort, want Have You Fed The Fish? is een volstrekt samenhangend geheel; is spannend en verrassend tot in de kleinste details. Have You Fed The Fish? is voorbestemd een moderne klassieker te zijn.
Coming In To Land / Have You Fed The Fish? / Born Again / 40 Days, 40 Fights / All Possibilities / I Was Wrong You Were Right / Centrepeace / How? / The Further I Slide / Imaginary Lines / Using Our Feet / Tickets To What You Need / What Is It Now? / Bedside Story