Lift To Experience | The Texas Jerusalem Crossroads

This is the story of three Texas boys minding their own business when the angel of the lord appeared unto them. Zo begint The Texas Jerusalem Crossroads, een soort van conceptalbum dat de luisteraar wil doen geloven dat Texas het beloofde land is. De brenger van de boodschap is Josh T. Pearson, verlaten zoon van een Pinkstergemeente-predikant, die met bassist Josh 'The Bear' Browning – ontmoet in de kerk – en jazzdrummer Andy 'The Boy' Young in 1996 in Denton, Texas Lift To Experience opricht. Het trio verwerft een twijfelachtige reputatie vanwege de verwoestende optredens waarin de Texaanse vlag geëerd wordt met een massieve wall of sound van feedback en distortion. Dat is voor de labelbazen van Bella Union, ex-leden van het Schotse Cocteau Twins, niettemin de aanleiding om de Texanen te tekenen.

Inmiddels heeft Pearson noot voor noot, woord voor woord gecomponeerd van The Texas Jerusalem Crossroads, een ouderwets dubbelalbum met een diep-religieuze lading. Bewaakt door bas en drums, en incidenteel bijgestaan door de fiddle van Centro-matics Scott Danborn, is Pearson een soort van eenmansorkest dat lappen tekst declameert en zijn gitaar door Leslie-box en allerhande effect-apparatuur stuurt. Het resultaat is een magnifieke sound – gemixt door Simon Raymonde en Robin Guthrie – die cowpunk en indierock afwisselt met vele momenten van overstelpende schoonheid. Muzikaal legt de Texaanse gruisrock het de facto dan ook af tegen de atmosferische gitaarsongs die, verrassend, lijken afgeleid van de Britse shoegazerspop. 'Falling From Cloud 9', 'With Crippled Wings' en 'Waiting To Hit' (alle van cd 1) zijn intens en etherisch, en worden verrijkt met Pearsons zang die gekwelde geesten als Jeff Buckley en Jeffrey Lee Pierce oproept. 'Down With The Prophets' (van cd 2) is met Pearsons declamerende stem en Danborns dreigende viool zwanger van dreigend onheil, 'To Guard And To Guide You' – lof zingend over beschermengel Gabriël – vooral atmosferische indierock met ruimtelijke gitaren en 'Into The Storm' gecontroleerde, apocalyptische Bad Seeds-noiserock.

The Texas Jerusalem Crossroads is een onwaarschijnlijk intens dubbelalbum, compromisloos maar niettemin schoonheid nastrevend, en uitzonderlijk uniek. Bella Union brengt in juni 2001 Lift To Experience dubbele debuutalbum op de Britse en Europese markt, maar een Amerikaanse release zit er tot op heden niet in. Lift To Experience stort in 2003 door allerlei persoonlijke drama's; Josh Pearson verliest zijn geloof in god en bijna zijn verstand. Al moet hij immer het besef hebben gehad dat hij met het complexe – muzikaal en tekstueel – The Texas Jerusalem Crossroads een baanbrekend indie-conceptalbum de wereld in geslingerd heeft. En dat heeft Josh T. Pearson bij het recht eind.

Just As Was Told / Down Came The Angels / Falling From Cloud 9 / With Crippled Wings / Waiting To Hit / The Ground So Soft / These Are The Days / When We Shall Touch / Down With The Prophets / To Guard And To Guide You / Into The Storm

Ride | Carnival Of Light

Shoegaze: bleke jonkies in kleurige t-shirts die onder het genot van een pilletje naar hun schoenen staren. Voorafgegaan door de gruisrock van The Jesus & Mary Chain en de stonede pop van The Stone Roses is shoegaze – zwaar leunend op vervormde gitaarmuren – eind jaren tachtig een ferme opleving in de Britse gitaarpop met bands als My Bloody Valentine, Moose en Ride.

Ride, opgericht in Oxfordshire door de zanger/gitaristen Mark Gardener en Andy Bell, komt al snel onder contract bij het hippe Creation-label en brengt met succes drie ep's op de markt, alvorens in 1990 het spraakmakende debuut Nowhere op major Sire verschijnt. Opvolger Going Blank Again (1992) bevestigt Ride's reputatie en ook niet meer dan dat. Het derde album moet weer wat bijzonders worden en herbergt dan ook verrassenderwijs Amerikaanse invloeden. Ride is in '92 op tournee geweest door de Verenigde Staten en heeft in Californië zijn heil gezocht bij producer George Drakoulias (The Black Crowes), maar keert toch terug naar Londen – naar producer John Leckie en de Abbey Road-studio's – voor de opnamen voor het cruciale derde album: Carnival Of Delight. Toch hebben de folkrock-invloeden van Buffalo Springfield en The Byrds hun werk gedaan: 12-snarige rinkelgitaren, zweverige zang en Westcoast-psychedelica springen in en uit het klankbeeld van het fascinerende Carnival Of Light. Verder valt de rollende Hammond op in 'Moonlight Medicine', de elektrische piano in het swingende 'From Time To Time' en de hemelse meerstemmige zang in het adembenemende 'Only Now'. En meer: even Byrdsy als 'Natural Grace' klinkt, zo puur Beatlesk is 'How Does It Feel To Feel?' Gardener en Bell – onzeker over Ride's toekomst – hebben zichzelf niettemin overtroffen in prachtige liedjes die schoegazer-gitaren, zangharmonieën en 18-karaats melodieën combineren. Men draaie: '1000 Miles', 'Birdman', 'Crown Of Creation', 'Magical Spring' of 'I Don't Know Where It Comes From' .

Uitgebracht in 1994 is Carnival Of Light – te midden van alt.klassiekers als dEuS' Worst Case Scenario, Live's Throwing Copper en Pavements Crooked Rain Crooked Rain – een van de meest imposante releases van dat jaar. Onsuccesvol is de plaat echter wel; een gewenste internationale doorbraak zit er helaas niet in. Dat heeft als onvermijdelijk gevolg dat Ride in 1995 uiteenvalt. Carnival Of Light bewijst achteraf – en alleen dan – het ongelijk van Gardener en Bell, want wat is dit Ride-album een fantastische plaat.

Moonlight Medicine / 1000 Miles / From Time To Time / Natural Grace / Only Now / Birdman / Crown Of Creation / How Does It Feel To Feel? / Endless Road / Magical Spring / Rolling Thunder / I Don't Know Where It Comes From

Weird Dreams | Choreography

Hebben we met de release van Weird Dreams' debuutplaat te maken met een indie-hype? Ik zou zeggen van wel, al wordt de soep in Nederland minder heet gegeten dan ze in Engeland wordt opgediend. Laten we Choreography op zichzelf beschouwen en vaststellen dat de vier jonge Londenaren van Weird Dreams ferm over de frêle schouder kijken en aldus teruggrijpen op de geschiedenis van de popmuziek: The Beach Boys, The Church, The Smiths, The Jesus & Mary Chain, Ride. Dat betekent atmosferische pop met wuivende, jengelende gitaren, harmoniezang en bubblegum-feedback. Weird Dreams is aldus een heerlijk gruizig popwerkje met een sterk retro-karakter en een evidente afkeer van opportunistisch modernisme. Liever verdwalen de vier – zang, twee keer gitaar, bas en drums – in mistige gitaarflarden, ijle samenzang en obscure postpunk. Choreography telt twaalf pittige, en tegelijk zweverige gitaarliedjes, die tezamen een heerlijke zomerse soundtrack vormen. Liedjes uit het geheel tillen zou de andere tekort doen, en dus: alle twaalf goed. Choreography is een opmerkelijk, flonkerend, ja, schitterend debuut , dat veel vertrouwen geeft in de toekomst van de britpop.

Vague Hotel / Hurt So Bad / Holding Nails / Faceless / Little Girl / Suburban Coated Creatures / 666.66 / River Of The Damned / Velvet Morning / Summer Black / Michael / Choreography