Neighb’rhood Childr’n | Neighb’rhood Childr’n

The Navarros is een collegeband uit Phoenix, Oregon, die onder invloed van de opkomende psychedelische San Francisco-sound zijn naam verandert in Neighb’rhood Childr’n. Maar niet alleen dat: bezettingswijzigingen, hippe kleren en acid-rock zetten de band neer als een boeiende variant op Jefferson Airplane. De manager van de band brengt de groep naar Californië – en naar Leo de Gar Kuka’s Golden State Recorders in San Francisco. Verspreid over 1967 en 1968 nemen de Neighb’rhood Childr’n daar hun debuut op. Het gelijknamige en enige album van Neighb’rhood Childr’n is een heavy psychedelische lp die steunt op fuzzgitaren, Ryan Hoffmans jengelende orgel en de wisselende zang van Hoffman en gitarist Rick Bolz. Het levert een gevarieerd en boeiend album op, met ‘Patterns’ als meest sprekende voorbeeld van de duistere, trippy sound van het viertal. Een veranderde geloofsovertuiging en een naamswijziging naar White Horse betekent in 1969 het einde van de Neighb’rhood Childr’n.

Feeling Zero / Long Years In Space / Up Down Turn Around World / Changes Brought To Me / Please Leave Me Alone / Hobbit’s Dream / Chocolate Angel / Patterns / Happy Child / Happy World Of Captain K / She’s Got No Identification / Over The Rainbow

Canned Heat | Canned Heat

Meer nog dan bluesmuzikanten zijn Bob ‘The Bear’ Hite, Al ‘Blind Owl’ Wilson en Henry ‘Sun’ Vestine bluesstudenten en -archeologen. Met zijn drieën gaan ze zich in 1965 op de praktijk richten en gaan authentieke, elektrische jugbandmuziek en countryblues spelen. Ze noemen zich Canned Heat, naar de bijnaam van een vloeibare drug in een blikje: Sterno, afgebeeld op de hoes van het debuut. De bluesmuziekverzamelaars uit Los Angeles herinterpreteren de vooroorlogse countryblues van Howlin’ Wolf, Muddy Waters, John Lee Hooker, Willy Dixon en Elmore James. Vandaar dat op het debuut Canned Heat uit 1967 voornamelijk covers te horen zijn. Canned Heat voegt er wel een vitale boogie-sound aan toe, wat de bluesstandards een hippere uitstraling geeft. Maar Canned Heat, met zijn hoogtepunt ‘Catfish Blues’, is wel de band in zijn meest ruwe en primitieve vorm, met de grommende rasp van Hite, het slide- en fantastische mondharmonicaspel van Wilson en de zinderende, elektriserende gitaarsolo’s van Vestine. De combinatie van elektrische countryblues en vette boogie maken van Canned Heat een band die eind jaren zestig uniek in zijn soort is.

Rollin’ And Tumblin’ / Bullfrog Blues / Evil Is Going On / Goin’ Down Slow / Catfish Blues / Dust My Broom / Help Me / Big Road Blues / The Story Of My Life / The Road Song / Rich Woman

The Aerovons | Resurrection

Er zijn in de populaire muziekhistorie vele, vele wannabee-Beatles geweest. The Aerovons is misschien wel de band die – op The Rutles na – de sound van Fab Four het meest natuurgetrouw nagebootst heeft. The Aerovons? Ja, The Aerovons: Tom Hartman (zang, gitaar,piano), Phil Edholm (gitaar), Bill Lombardo (bas) en Mike Lombardo (drums). Opgericht in St. Louis, Missouri in 1966 door Tom Hartman, dan nog met andere bandleden, en gemanaged door moeder Maurine Hartman, spelen The Aerovons voornamelijk covers gebaseerd op the ‘smashing’ English sound, aldus de publiciteitsfoto. De 16-jarige Tom Hartman is een obsessieve Beatle-fan en wordt hierin gesteund door zijn moeder – wat niet echt rock-‘n-roll is. Maurine Hartman daagt haar zoon uit zelf een song te schrijven en financiert de opnamen. Het geweldig fraaie ‘World Of You’ wordt op demo vastgelegd, waarop Capitol Records The Aerovons aanbiedt een plaat op te nemen. Moeder Maurine stemt toe; maar die plaat moet wel worden opgenomen in Engeland. In januari 1968 komen The Aerovons aan in Londen, en vanwege de kwaliteit van de demo van ‘World Of You’ regelt Maurine een deal met Parlophone, waarop de Hartmans en The Aerovons teruggestuurd worden naar de Verenigde Staten. In St. Louis schrijft Tom Heartman een collectie songs die een jaar later, met de terugkeer naar Engeland, in de Abbey Road-studio’s zullen worden opgenomen. In maart, april, mei en de eerste week van juni 1968 neemt de band, onder aanvoering van de 17-jarige Tom Hartman, hun debuutplaat op, terwijl ook The Beatles in Abbey Road aan het werk zijn. Hartman ontmoet daar zijn ultieme helden. Op de als Resurrection getitelde plaat bevinden zich uiterst fraaie composities die uiteraard Beatles-invloeden herbergen, maar ook The Hollies, The Bee Gees en The Zombies in herinnering roepen. De melodieuze poprocksound en de schitterende melodieën lijken zelfs een voorbode te zijn van het werk van bijvoorbeeld The Raspberries en Badfinger. Naast ‘World Of You’ is – tussen de Rubber Soul-achtige liedjes – een hoofdrol weggelegd voor ‘Quotes And Fotos’, waarop Tom Hartman zich uitleeft op zijn elektrische gitaar. Op 13 juni 1968 keren The Aerovons terug naar de VS, in afwachting van de release van Resurrection – die nooit zal komen. EMI/Parlophone weigert om onverklaarbare redenen Resurrection uit te brengen. Het betekent het einde van The Aerovons, al is het een mooi naschrift dat Resurrection 35 jaar later op een klein Brits label zijn première zal beleven.

World Of You / Resurrection / Say Georgia / With Her / Quotes And Photos / Words From A Song / Bessy Goodheart / Something Of Yours / She’s Not Dead / The Years / Everything’s Alright / The Children