Cardinal | Cardinal

De ex-zanger van de Australische Moles, Richard Davies, komt in Boston terecht door zijn Amerikaanse vriendin. Samen met drummer Bob Fay – later in Sebadoh – en trompet-student aan het New England Conservatory Eric Matthews vormt hij Cardinal. De verlegen en dandy-achtige Matthews vormt een scherp contrast met de rock-‘n-roll-attitude van Davies, wellicht een reden dat Cardinal in de korte levensduur dat het gegund was niet voldoende was doorontwikkeld. Dat Cardinal in feite een studioproject was, moge blijken uit het feit dat de band slechts één keer live optrad; in The Middle East Club in Cambridge, Mass, ergens in 1993. Ondanks de verschillen – de perfectionistische Matthews enerzijds en de meer instinctieve Davies anderzijds – klinkt het wonderwel tussen de twee. Voor zijn komst naar de VS had Davies in Londen een serie songs geschreven die nu van pas komen bij het Cardinal-project. Het kleine Flydaddy-label heeft echter maar een klein budget ter beschikking gesteld, waardoor Matthews zijn droom van een barok en orkestraal meesterwerk ziet vervliegen. Maar de klassiek geschoolde Matthews kent in Portland, aan de Westkust, nog wel een aantal muzikanten die voor een habbekrats willen meewerken aan Cardinals debuut-cd. Zo komt het duo terecht in de Sound Impressions-studio, een veredelde kelder. Naast ondersteuning op piano, drums en trombone, en Davies’ elektrische gitaar, is het de multi-instrumentalist en arrangeur Matthews – bas, gitaar, trompet, orgel, piano, klavecimbel – die het bandgeluid vorm geeft. In de mix zijn bovendien incidenteel strijkers en houtblazers toegevoegd, waardoor een nummer als ‘Big Mine’ verheven wordt tot een barokke mini-symfonie. Davies ontleent de inspiratie voor zijn liedjes aan het werk van The Beatles en The Bee Gees, waardoor Cardinal een uitgesproken Brits karakter heeft. Prachtsongs als ‘Silver Machines’ en ‘You’ve Lost Me There’ roepen overigens evenzeer excentrieke songschrijvers als Syd Barrett en Robyn Hitchcock in herinnering. Op ongenaakbaar fraaie liedjes als ‘Last Poems’ en ‘Dream Figure’ benaderen de vocale harmonieën – Davies’ scherpe stem met het Aussie-accent versus de koffiebruine bariton van Matthews – de gedroomde perfectie. Maar al die pracht mag maar weinig baten. Want als Cardinal in oktober 1994 uitkomt, heeft de wereld geen aandacht voor de delicate orkestrale pop van het tweetal Davies en Matthews. Eric Matthews blijft aan de Oostkust en tekent bij Sub Pop, Richard Davies vertrekt weer naar down under – en dus splijt Cardinal in tweeën.
If You Believe In Christmas Trees / Last Poems / Big Mink / You’ve Lost Me There / Public Melody # 1 / Dream Figure / Tough Guy Tactics / Angel Darling / Singing To The Sunshine / Silver machines

Hiss Golden Messenger | From Country Hai East Cotton

The Court And Spark was de band van M.C. Taylor en zijn kompaan Scott Hirsch. Vanuit San Francisco, Californië ontwikkelde de band, vernoemd naar Joni Mitchells album en zich oriënterend op ouderwetse country en depressiefolk, zich als een cultband. Vier platen leverde dat op, waaronder het bijzonder fraaie Bless You uit 2001. Naast antieke countryblues voegden Taylor en de zijnen dub en statische ruis toe aan het aldus spannende bandgeluid. Met het zijproject Boxharp – en het gelijknamige album uit 2002 – pakte Taylor de zaken nog wat experimenteler aan. Dan vertrekt M.C Taylor naar Chapel Hill, North Carolina om aldaar aan de universiteit een folklore-programma te volgen en zich te verdiepen in de Appalachen-folk. 'I also wanted to live in the woods', verklaart Taylor desgevraagd. Dit alles leidt uiteindelijk tot het project Hiss Golden Messenger, meer een concept dan een band; de ene keer een trio, dan een band of Taylor solo. Hiss Golden Messenger – de antieke countryfolk geabsorbeerd – produceert demo's, vinyl-ep's en allerlei onduidelijke releases. Overzichtelijk is het niet, maar in 2011 brengt het Blackmaps-label From Country Hai East Cotton uit, dat eerder in 2009 een kleinschalige vinyl-release kreeg. Op het album – nog opgenomen in San Francisco – weet Taylor zich geruggensteund door Hirsch op bas, gitaar, lap steel en harmonium, en The Mother Hips-leden Tim Blum (gitaar) en John Hofer (drums). From Country Hai East Cotton is een schitterend sfeervol album dat de warme bariton van M.C. Taylor combineert met dubby sferen, Steely Dan-popsongs en krakende, roestige countryfolk. Een groovy track, à la Curtis Mayfield, als 'Watch Out For The Cannonball' assimileert voorbeeldig met stemmige pareltjes als 'Isobel', “O Nathaniel' en 'Lion'; op From Country Hai East Cotton gezamenlijk vervlochten tot een voortreffelijk antiek-contemporain countryfolkalbum.
Isobel / Watch Out For The Cannonball / John Has Gone To The Light / O Nathaniel / Row / Lion / Resurrection Blues

Eclection | Eclection

Als Elektra Records in 2006 zijn grote zes cd’s tellende overzicht uitbrengt, is er ook een plekje ingeruimd voor Eclection. Eclection past perfect binnen Elektra’s handelsmerk van Amerikaanse folk, psychedelica en Westcoast folkrock, alleen is Eclection is een Britse band; Eclection speelde nooit in de Verenigde Staten. En dat is des te opmerkelijker omdat het in Londen gevestigde vijftal de folkrock van de vroege Jefferson Airplane, The Mamas and the Papas en The Peanut Butter Conspiracy naar de kroon steekt. In Londen komen in 1968 de talenten samen van de Canadees Michael Rosen, de Australiërs Kerrilee Male en Trevor Lucas, de Noor – maar zoon van een Russische prins en Finse beeldhouwster – Georg Hultgreen en de enige Engelsman, drummer Gerry Conway. Zangeres kerrilee Male is met haar prachtige stemgeluid het boegbeeld van Eclection, Hultgreen en in mindere mate Rosen daarentegen, zijn de componisten van de band. Het vijftal speelt een mix van folkrock en progrock, getuige de zwaar aangezette orkestrale arrangementen en de nimmer afwezige mellotron. De samenzang van Male en Rosen is fenomenaal en de gelaagde gitaarpatronen van Hultgreen – akoestische, elektrisch en 12-snarig – bepalen, samen met de mellotron het klankbeeld. Dat is althans te horen op de gelijknamige debuutplaat die onder leiding van Bee Gees-arrangeur Ossie Byrne in de Londense IBC-studio’s wordt opgenomen. De band neemt hun partijen op, waarna er later – buiten hen om – gedubbelde zang en orkestraties aan toegevoegd worden. Het resultaat is behoorlijk verrassend: Eclection klinkt organisch en psychedelisch tegelijk. De composities zijn als kathedralen opgetrokken, wat een sprookjeachtige, barokke plaat oplevert. ‘Will Tomorrow Be The Same’, ‘Still I Can See’, Another Time Another Place’ en ‘Confusion’ zijn complexe, kunstig gearrangeerde madrigalen, evenals ‘In Her Mind’ dat. een meeslepend en klassiek countryfolknummer is. Eclection is kortom een prachtige lp. Elektra faalt echter volledig in de promotie ervan, omdat het de band naar het voor deze muziek meer ontvankelijke Californië had moeten halen. Aan het eind van 1968 verlaat Kerrilee Male echter de band om terug te keren naar Australië en na diverse personeelswisselingen valt Eclection in 1969 uiteen. Gerry Conway en Trevor Lucas vertrekken naar Fotheringay – Lucas zal later trouwen met Sandy Denny – Rosen verdwijnt in de marge, wat niet geldt voor George Hultgreen. Hij zal zelfs in Nederland in 1974 diverse malen de top-10 halen; Hultgreen noemt zich dan George Kajanus en is de zanger en leider van Sailor.
In Her Mind / Nevertheless / Violet Dew / Will Tomorrow Be The Same / Still I Can See / In The Early Days / Another Time Another Place / Morning Of Yesterday / Betty Brown / St. Georg & The Dragon / Confusion

Buffalo Killers | 3

Plaat van het jaar? Wellicht, want Buffalo Killers' 3 combineert op jaloersmakende wijze geliefde genres als countryrock, classic rock en powerpop. Ik noem wat namen die mij te binnen schieten bij het extatisch beluisteren van deze geniale retrorock-plaat: Neil Young, James Gang, Big Star. Wat hebben deze boys uit Cincinatti, Ohio een fantastische sound gecreëerd – en daarmee een enorme stap vooruit gezet ten opzichte van hun eerdere (2) platen. Buffalo Killers is een trio langharige, overwegend baardige knapen – de broers Zach en Andy Gabbard en hun buddy Joey Sebaali – die aanvankelijk gruizige, southern noise-rock produceerden, maar nu daadwerkelijk het licht hebben gezien. 3 heeft namelijk een bijzonder ruimtelijk en helder geluid waarin rinkelende elektrische gitaren en fantastische, melancholieke zangharmonieën de boventoon voeren. Daarbij hebben de broers en hun vriend bijzonder knappe liedjes gecomponeerd die, zeker bij mij, stevig in de bovenkamer blijven hangen. Dit fantastische album herinnert mij bovendien aan Bandwagonesque en Saturation, die klassiekers van respectievelijk Teenage Fanclub en Urge Overkill. Maar bovenal is dit 3, met zijn wagonlading aan waanzinnig sterke songs, een op zichzelf staand album dat zowel een, zeg maar, commerciële sound heeft als een emotionele diepgang kent. Er staat geen misser op deze plaat – alle twaalf goed! – die werkelijk zoveel jaren-zeventig-moois overbrengt dat uw recensent bijkans bezwijkt van puur genot.
Huma Bird / Circle Day / Mountain Sally / Spend My Last Breath / Lily Of The Valley / Jon Jacob / All Turn To Cloud / Take Your Place / Time Was Shaping / Move On / Everybody Knows It But You / Could Never Be

The Rain Parade | Emergency Third Rail Power Trip

De hoesfoto dateert van minstens een eeuw geleden. Toen de wereld draaide op stoom en de mensen vermaakt werden met ballonvluchten. Ballonvluchten die ondernomen werden door waaghalzen die het luchtruim tartten en onzeker waren over de afloop. En net als de hoesfoto komt The Rain Parade ook uit een heel ander tijdperk dan het huidige tijdsgewricht. Sterker nog, The Rain Parade was al nostalgisch en ouderwets op het moment dat zij aan het rockfirmament verscheen. The Rain Parade was een met helium gevulde ballon, bemand met waaghalzen die onzeker waren over de afloop. Met Emergency Third Rail Power Trip beleefden ze hun finest hour. Het momentum van het debuut wisten ze nog een EP vol te houden. Totdat de groep topzwaar neerstortte.
De groep rond de gebroeders Steve en David Roback was de dromerigste en meest psychedelische exponent van The Paisley Underground, een verzamelnaam van groepen die actief waren in het Los Angeles van de begin jaren tachtig. The Rain Parade kwam uit het niets en zette zichzelf met ETRPT op de kaart van de tijdloze muziek. Tijdloos, omdat de The Rain Parade alles in zich verenigde wat echte muziek de moeite waard maakt: vakmanschap, emotie, dynamiek en bovenal, verbeelding. De muziek op de plaat roept beelden op van vergankelijkheid, van verlies, van hoop en van berusting. De zweverigheid vermengd met agressieve gitaarsolo’s en breed uitwaaierende orgelpartijen laat een wereld zien waar schoonheid en zeggingskracht samengaan. De songs zijn puntig en gericht en toch lijken ze als zeepbellen weg te zweven op een lauw briesje. De krinkelende Rickenbackers doen sterk aan The Byrds denken. The Byrds ten tijde van Notorious wel te verstaan. Psychedelica is hier het magische woord. Schatplichtig aan de sixties maar toch stevig geworteld in de jaren tachtig. De jaren tachtig van REM, van The Gun Club, ja zelfs van U2. En waar deze groepen de kunst verstonden om epische nummers te verpakken in de lyriek van het tijdsbeeld, daar dreef The Rain Parade mee op de vloedgolf van zijn tijdgenoten. Op eigen kracht bereikte de groep een niveau dat in mijn ogen in latere tijden niet vaak meer bereikt zou worden. Ouderwets maar niet gedateerd, modern maar tijdloos. Nu nog staan de nummers fier overeind. Het is nog steeds fijn wegzweven op ‘This Can’t Be Today’, ‘Look At Merri’ of ‘Kaleidoscope’ of meedeinen op ‘Talking In My Sleep’ of ‘What’s She’s Done To Your Mind’. Dit is de geestverruimende muziek van de jaren tachtig, negentig en kan nog zeker een paar decennia mee in de nieuwe eeuw.
Dat geldt niet voor de groep zelf. Na dit meesterlijke debuut verscheen er nog een EP getiteld Explosions In The Glass Palace. David Roback heeft de groep dan al verlaten en richtte met Dream Syndicate’s Kendra Smith Clay Allison op. De groep die op haar beurt weer incarneerde in het al even psychedelische Opal en vervolgens in Mazzy Star.
De doodsteek kwam toen The Rain Parade getekend werd door major Island. De druk werd te groot. Na een slechte live lp en een bij vlagen uitstekende plaat, toepasselijk getiteld Crashing Dream, was het zwevende vermogen van de groep totaal opgebruikt. Na grote hoogten te hebben bereikt stortte de ballon die The Rain Parade was hulpeloos ter aarde. Wat rest is een meesterwerk.
Talking In My Sleep / This Can’t Be Today / I Look Around / 1 Hr ½ Ago / Carolyn’s Song / What She’s Done To Your Mind / Look At Merri / Saturday’s Asylum / Kaleidoscope

Painted Hills | Painted Hills

Niet voor niets klinkt het gelijknamige debuutalbum van Painted Hills verwant aan de neo-psychedelische countryrock van Beachwood Sparks. Zanger/gitarist Josh Schwarz maakte namelijk ooit deel uit van de kosmische Californische rockers. Painted Hills is in de kern een soloproject van Schwartz, doch de in 2010 gereleasde debuutplaat werd met behulp van bevriende muzikanten opgenomen. Painted Hills klinkt als een groepsalbum; klinkt als een kleurrijk, betoverend groepsalbum dat het Westcoast-stempel met verve draagt. In elf soeverein zwevende songs keert Painted Hills terug naar de gouden tijden van de begin jaren zeventig Laurel Canyon-scene van Neil Young en The Byrds. De meest dominante invloed op Painted Hills is echter The Rain Parade, getuige de dromerige melodiëen, de slepende composities en het geestverruimende gitaarspel van Schwartz. Opener 'Come On Down' zet de toon voor een fantastische serie hallucinerende, in acid gedrenkte liedjes: 'Kaleidoscope Eyes', 'Morning Light', 'Everybody', 'Down Down', 'Knew That I'd Want You' – glinsterende parels opgepoetst door rinkelende, zoemende en kronkelende gitaren. Uitgebracht op het indie-label van Ric Menk (Velvet Crush), bezorgen zoals verwacht de cd noch de vinyl dubbel-lp Painted Hills enige internationale bekendheid. Wat niets af doet aan de fascinerende, neo-psychedelische, kosmische country-trip die Painted Hills daadwerkelijk is
Come On Down / Kaleidoscope Eyes / Sitting On Your Stone / Morning Light / Stella's Raga / Everybody / Dreams / The Sound & The Fury / Down Down / Wagon Blues / Knew That I'd Want You

Beachwood Sparks | Beachwood Sparks

Net als de The Long Ryders twintig jaar voor hen, zijn de Beachwood Sparks op bijna genante wijze schatplichtig aan de folk- en countryrock van The Byrds, Buffalo Springfield en The Flying Burrito Brothers. Beachwood Sparks ontstaat in 1997 als een soort muzikaal hippiecollectief dat ten huize van bassist Brent Rademaker countrymuziek speelt. Als het kwartet – de overige muzikanten zijn Chris Gunst (gitaar, mondharmonica, zang), Farmer Dave Scher (orgel, zang) en Aaron Sperske (drums, zang) – de pedal steel ontdekt, en de uitzichten die dat biedt, raken ze verslingerd aan de ware Cosmic American Music. Op hun zelfgetitelde debuut gaan de Beachwood Sparks in de tijdmachine terug naar de early seventies. Vertrekpunt is The Byrds circa de toetreding van Gram Parsons. Spacey countryrock in een twintigste-eeuws jasje – wat bevestigd wordt door de cd-inlay: de vier knapen ogen als originele kosmische cowboys. De muziek die zij ten gehore brengen is dienovereenkomstig. Veertien avontuurlijke countryliedjes die zich genoeglijk nestelen in een aantrekkelijke psychedelische omgeving. Veel ruimte voor speelse mondharmonica en jubelende pedal steel – in ‘The Calming Seas’ – , veel aandacht voor harmoniërende samenzang, en wat vooral heel belangrijk is, veel heel mooie liedjes. Alles lijkt te kloppen aan dit debuut, van de tinkelende Rickenbacker tot de krabbende Gretsch gitaar, van de rammelende tamboerijnen tot het krakende orgel, van de hallucinerende tape-effecten tot de close-harmony zang – zeer fraai in ‘New County’. De vergelijkingen met The Byrds ten tijde van The Notorious Byrd Brothers liggen voor de hand, maar ook Love en Buffalo Springfield zijn herkenbare invloeden. De Beachwood Sparks stoppen evenveel country als psychedelica in hun muziek en dat maakt dit debuut tot een klassieke Westcoastplaat die uitermate geschikt is voor retrorockers, countrypickers, en sixtieslovers. Dit is ‘Cosmic American Music’ zoals Gram Parsons het bedoelde – en de Beachwood Sparks zijn zijn onechte kleinkinderen.
Desert Skies / Ballad Of Never Rider / Silver Morning After / Singing Butterfly / Sister Rose / This Is What It Feels Like / Canyon Ride / The Reminder / The Calming Seas / New County / Something I Don’t Recognize / Old Sea Miner / See, Oh Three / Sleeping Butterfly