Aimee Mann | Bachelor No. 2

Als in 2000 Aimee Manns derde solo-album uitkomt heeft zij reeds grote hoogten bereikt en diepe dalen gekend. Succes was er in de jaren tachtig als frontvrouw van de nogal commerciële popgroep ‘Till Tuesday, maar Mann wil geen marionet zijn van de platenbazen. Het lijdt tot een confrontatie met Epic als deze weigert ‘Till Tuesdays Everything’s Different Now te promoten – en tot een scheuring in de band. Aimee Mann krabbelt weer op en met steun van multi-instrumentalist en arrangeur Jon Brion maakt ze in 1993 Whatever en weet ze een deal te bemachtigen bij Imago Records, dat een jaar later op de fles gaat, juist op het moment dat Manns I’m With Stupid op uitkomen staat. Een rechtzaak en een jaar later krijgt ze toestemming haar plaat uit te brengen, bij Geffen Records dit keer. Haar volgende label, Interscope Records, weigert vervolgens het nieuwe werk waar Mann hard op gezwoegd heeft uit te brengen, tenzij ze bereid is een aantal radiovriendelijke songs toe te voegen. 
Mann weigert, waardoor het nieuwe werk – Bachelor No. 2 – op de plank blijft liggen. Uiteindelijk koopt Mann de rechten terug om er zelf over te kunnen beschikken. Een aantal liedjes komen dan via Jon Brion terecht bij filmregisseur Paul Thomas Anderson, die zo onder de indruk is dat hij een complete speelfilm baseert op Manns muziek en teksten. Die speelfilm – Magnolia – is een wereldwijd succes en levert Aimee Mann een Oscar-nominatie op voor haar ‘Save Me’. Op 2 mei 2000 brengt Mann Bachelor No. 2 uit in eigen beheer; dertien nummers, waarvan er drie ook te vinden zijn op de Magnolia-soundtrack. Aimee Manns neurotische en grillige persoonlijkheid – beschadigd en bedrogen – komt bij uitstek tot uiting in de sterk psychologiserende songs die de menselijke relaties tot onderwerp hebben. Met giftige pen beschrijft Mann een huwelijk als een oorlog in ‘Nothing Is Good Enough’, al is het evenzeer een afrekening met alle platenbazen die haar het leven zuur hebben gemaakt. Met een fileermes ontleedt Aimee Mann in sublieme songs als ‘Deathly’ en ‘Calling It Quits’ gedoemde relaties en hopeloze huwelijken, gelijk Edward Albee in zijn Who’s Afraid Of Virginia Woolf? De muzikale omlijsting bezit een gebutste grandeur door gebruik van chamberlin en celeste tegenover licht-geprogrammeerde drums, te horen in ‘Red Vines’ en het met Elvis Costello gecomponeerde ‘The Fall Of The World’s Own Optimist’. Manns muzikale invloeden – The Zombies, The Beatles, Elton John – komen sterk naar voren in barokke prachtsongs als ‘Satellite’ en ‘Driving Sideways’, die bovendien fantastisch worden uitgevoerd door gitarist Michael Lockwood, toetsenist Patrick Warren en gitarist Michael Penn, zelf singer-songwriter maar bovenal de echtgenoot van Aimee Mann. Het schijnt een gelukkig huwelijk te zijn.

How Am I Different / Nothing Is Good Enough / Red Vines / The Fall Of The World’s Own Optimist / Satellite / Deathly / Ghost World / Calling It Quits / Driving Sideways / Just Like Anyone / Susan / It Takes All Kinds / You Do

Phil Cody | Big Slow Mover

Geboren in Cincinnati, Ohio en gevestigd in Californië, singer-songwriter Phil Cody zit boordevol ambitie. Als zijn debuut The Sons Of Intemperance Offering in 1996 bij major Interscope verschijnt, ligt de wereld voor hem open. De plaat – live in een take opgenomen – ontvangt goede kritieken en Cody wordt vergeleken met alternatieve singer-songwriters als Peter Case, Joe Henry en Pete Droge. Cody gaat daarna aan het werk om de opvolger opnemen, maar dan trekt Interscope de stekker uit de ambities van Phil Cody. De singer-songwriter neemt het dappere besluit om de plaat – Big Slow Mover – in eigen beheer uit te brengen. Met muzikanten als Brady Blade, Jennifer Condos, Wallflowers' Rami Jaffee en Ethan Johns – tevens producer – legt Cody een serie imponerende songs vast die soms een lekkere groove kennen, maar meestal intense singer-songwritersliedjes zijn: 'Big Slow Mover', 'Opposition Radio' en 'Run Out Of Town' zijn ronduit schitterend. Maar nog specialer zijn '40 Winks Of Sleeps', een fantastische song waarop Joe Henry meezingt, en de cover van Townes Van Zandts 'If I Needed You', een duet van Cody met grand lady Emmylou Harris. Big Slow Mover is een superieur geproduceerde, zeer professioneel gemaakte plaat, maar verschijnt in 2000 op Cody's kleine Tiny Head Records. Logischerwijs volgt daarop geen internationale doorbraak, sterker nog: er volgt daarna niets meer. Phil Cody is langdurig vleugellam: Big SlowMover is in 2000 zijn laatste album.

We Could've Had It All / Big Slow Mover / Opposition Radio / Standing Invitation / Run Out Of Town / If I Needed You / City Of Destruction / 40 Winks Of Sleep / Joyride / Wicked Cold Waltz

Damon Bramblett | Damon Bramblett

Een raadsel deze Damon Bramblett uit Bangs, Texas (pop: 1869). Slechts een plaat maakte de slungelachtige, droogkomische singer-songwriter en die werd ook nog eens uitgebracht door het Nederlandse Munich-label. Verklaarbaar is dan wel dat Bramblett bij zijn Nederlandse optredens – o.a. Blue Highways en Take Root – op veel bijval kon rekenen. Dat hij niet verder kwam dan het uitvoeren van de elf liedjes van het naar zichzelf vernoemde debuutalbum, zegt veel over de kwaliteit daarvan.

Dit debuut nam Bramlett met producer Lloyd Maines op in Austin, Texas met een bassist, drummer en hier en daar wat versieringen van accordeon, piano en Maines' pedal steel. Zelf zorgt Bramblett voor uptempo akoestisch gitaarspel en jengelende solootjes. De meeste liedjes hebben een lekkere simplistische beat geheel in stijl met die van Johnny Cash en zijn zonder uitzondering aanstekelijk als de griep. Bramblett zingt met nasale stem over liefdesverdriet, dronkenschap en de beslommeringen van dit aardse tranendal en bezigt dit in geestig, ironisch en vernuftig taalgebruik. 'Tear Him Down', 'Heaven Bound' – Only a fool would stick around / When you're heaven bound – 'Devil On Your Side' en 'Falling Apart' – If you find a drunk in danger of crying over an old sweetheart / Friend that ain't no stranger that's just me falling apart – zijn aldus rinkelende countryliedjes met een Costello-twist. Anderzijds klinkt Bramblett sloom en relaxed in de slepende tranentrekkers 'Nobody Wants To Go To Moon Anymore', 'Waiting For The Mail' en het heerlijk jazzy 'Champaign, IL'.

Na zo'n 36 minuten heeft Damon zijn ding gedaan; gezegd wat hij wilde zeggen. Zijn laatste woorden op zijn geweldige debuutalbum: No I wouldn't have it any other way. Sindsdien – Damon Bramblett verscheen in september 2000 – is het akelig stil.

Tear Him Down / Heaven Bound / Falling Apart / Nobody Wants To Go To The Moon Anymore / Waiting For The Mail / 1000 Hearts / Today I Started Drinking Again / When I Was Blind / Champaign, IL / Devil On Your Side / Wouldn't Have It Any Other Way

Cosmic Rough Riders | Panorama

De eerste akkoorden maken meteen duidelijk waar we hier mee te maken hebben. Dit is klassieke, rinkelende pop in de trant van The Byrds en de Teenage Fanclub van Songs From Northern Britain (1997). De veelstemmige zang en tinkelende Rickenbackers smaken goed, en smaken naar meer. Dit album is een goudeerlijk product, sterker nog, Panorama is een werk van kwaliteit en creativiteit van jonge topmuzikanten met het hart op de juiste plaats.

Cosmic Rough Riders bestaat uit Stephen Fleming en Daniel Wylie, twee singer-songwriters uit Glasgow, Schotland. Panorama is de opvolger van het debuut Deliverance (1999) en is volgepropt met fantastische liedjes, met heerlijke nazomerende liedjes. Meezingen en meedeinen is onvermijdelijk als je luistert naar deze blinkende composities. De toonzetting is open; akoestische gitaren, pianomotiefjes en aardse samenzang. Als The Byrds anno 1967 nog bestonden dan zouden ze absoluut klinken als de Cosmic Rough Riders dat anno 2000 doen. Sommige nummers hebben een Oosters tintje, andere zijn versierd met mandoline, viool en Hammond. Rijke schakeringen en uitstekende productie vervolmaken deze werkelijk fantastische indie-cd. Titels noemen is overbodig omdat hiermee bepaalde nummers boven andere gesteld worden en dat zou het totale product tekort doen. Om de dingen simpel te houden is het voldoende om te constateren dat de Cosmic Rough Riders met Panorama een ongelofelijk goeie plaat hebben afgeleverd.

Op zich is het dik verdiend dat Alan McGee van voorheen Creation de Cosmics vrij snel tekent voor zijn nieuwe label Poptones, maar helaas heeft hij de band kapot vermarkt. Het Poptunes-debuut Enjoy The Melodic Sunshine (2000) is louter een compilatie van Panorama en Deliverance en op Too Close To See Far lijken Wylie en Fleming hun kruit al verschoten te hebben, met een ontbinding van de Cosmic Rough Riders als gevolg. Enfin, Panorama is the real deal.

Revolution (In The Summertime) / Have You Heard The News Today? / Brothers Gather 'Round / The Gun Isn't Loaded / Value Of Life / You've Got Me / Afterglow / The Pain Inside / The Charm / I Call Her Name / The Loser / Can't Get Any Closer / To Be Someone / Back Home Again

Tom McRae | Tom McRae

Waar ze in Engeland goed in zijn, is het creëren van een nieuwe hype. Zo kwam de New Acoustic Movement in 2000 razendsnel op onder het credo ‘Quiet is the new loud’, en verdween ook weer snel. Maar tussen de sedimenten die de vluchtige stroming achterliet, zat niettemin een aantal zeer talentvolle singer-songwriters die op eigen kracht opstoomde. Een daarvan is Tom McRae. In 1994 verhuist McRae van een dorpje in Suffolk naar Londen om daar Politieke Wetenschappen te studeren. McRae vult zijn tijd echter met het spelen in bands, maar acht jaar later gaat hij het solopad bewandelen. Tijd en plaats vallen samen met de hype, waardoor McRae ongewild een van de belangrijkste exponenten van de opleving van de Britse akoestische muziek is. Zelf zegt McRae dat het een logische reactie op de overwaardering van zowel Britpop als Amerikaanse gitaarrock. In november 2000 verschijnt McRae’s zelfgetitelde debuut en vanaf dat moment buitelt de Britse muziekpers over hem heen. En niet ten onrechte. Tom McRae is een belangwekkend debuut omdat hier een nieuwe stem klinkt. Niet alleen vanwege het feit dat McRae, toevallig of niet, de juiste man op de juiste plaats is, maar vooral ook omdat McRae beschikt over een stemgeluid dat herinneringen oproept aan Tim Buckley of Peter Gabriel ten tijde van The Lamb Lies Down On Broadway. Tom McRae houdt dan ook het midden tussen de folkrock van Buckleys Goodbye And Hello en een gestripte versie van de feeërieke symfonische rock uit de jaren zeventig. Het is deze muzikale cocktail, ingekleurd met harmonium en strijkers, die een perfect decor vormt McRae’s getormenteerde songs over het aardse bestaan en de vlucht daaruit. Dertien intense liedjes die handelen over uiteenlopende onderwerpen als McRae’s vlucht naar de maan, de wegglippende tijd en het wegtrekken van het veiligheidsnet dat het hart omhult. Het schuurt, kraakt en is tegelijkertijd van een onverwoestbare schoonheid. De donkere teksten worden niettemin regelmatig met licht overgoten door de pakkende melodieën en deze welbeproefde formule doet Tom McRae uitstijgen boven de concurrentie. Uitgesponnen en dramatische songs als ‘One More Mile’, ‘Language Of Fools’ en ‘Sao Paulo Rain’ behoren tot het mooiste wat de Britse muziek aan het begin van het nieuwe millennium te bieden heeft – en zijn in ieder geval iconen van de New Acoustic Movement. Tom McRae zelf is dat niet. Met de volgende genre-overstijgende albums bouwt hij verder aan zijn immense muzikale talent.
You Cut Her Hair / End Of The World ( Dose Me Up) / 2nd Law / Bloodless / Draw Down The Stars / One More Mile / The Boy With The Bubblegun / Hidden Camera Show / A & B Song / Language Of Fools / Untitled / Sao Paulo Rain / I Ain’t Scared Of Lightning