Coast Road Drive | Delicious And Refreshing

Samengeraapt uit diverse Britse bands, en zelfs uit de Californische Grassroots, is Coast Road Drive een kwartet van uitstekende musici. Hun enige wapenfeit tijdens het kortdurende bestaan is echter de lp Delicious And Refreshing, die niettemin in 1974 verschijnt op het fameuze Deram-label. Hoewel de muziek van Coast Road Drive niet origineel is, biedt Delicious And Refreshing wel een goed gekozen mix van Britse pubrock à la Brinsley Schwartz en Amerikaanse rootsrock, Gelijkenissen zijn er dan ook met The Band, Little Feat en Derek & The Dominos. In combinatie met sterk spel en prima composities levert dat getuige 'It's All So Easy', 'Jason', 'This Time Around' en 'Over The Mountain', een landelijke countryrocksound op waarin gedoseerd gitaarwerk en harmoniezang overheersen. Lekker lui stompend, en verrijkt met vette slidegitaar, is ook 'If You Ain't Got The Key'. Delicious And Refreshing, met een gastrol van Stones-pianist Nicky Hopkins, is een uitstekend visitekaartje van een band die in feite al was opgeheven voordat de het debuutalbum verscheen. Gelijk Britse obscuriteiten als Cochise, Hokus Poke en Anna Domini is Coast Road Drive een band die wel een fraai countryrock-album afleverde, maar het helaas niet heeft gemaakt.

Sail Away / Coal Black Night / It's All So Easy / Take Me Time / Jason / This Time Around / Hard To Handle / If You Ain't Got The Key / Keep On / Over The Mountain 

Deram (1974)

Don Agrati | Home Grown

Don Agrati is een Hollywood-product. Hij is op jonge leeftijd een muzikale kindacteur in The Mickey Mouse Club en speelt als teenager onder de naam Don Grady in populaire westernseries en comedy's. Met de opkomst van de hippiecultuur slaat Agrati/Grady zijn vleugels uit en raakt meer geïnteresseerd in een carrière in de popmuziek. Als 19-jarige tekent hij een contract als songschrijver en als artiest bij Capitol Records, is een korte spanne drummer en zanger in The Palace Guard, maar richt dan The Yellow Balloon op, die met hun barokke pop zelfs hits scoren. Om niet teveel de aandacht op zichzelf te richten treedt Grady met de band op in vermomming – met heuse opgeplakte snor – en gebruikt hij op het album The Yellow Balloon (1967) het pseudoniem Luke R. Yoo. Eind jaren zestig richt Don Agrati zich geheel op een muzikale carrière, hetgeen in 1973 leidt tot de Elektra-release van Home Grown Agrati speelt nagenoeg zelf alle instrumenten, behouden gitaar en banjo, en de blazers en strijkers. De nadruk ligt op melodieuze pop, met hier een daar een uitstapje naar rock. De piano- en strijkers ballads 'Love, Come Way' en 'I Was A Man', en de lekkere Beach Boys-popsong 'Sunny Day' vallen op in positieve zin, maar 'Hollywood Song' is Grady's finest moment. Tekstueel venijn en barrelhouse-piano definiëren deze subliem groovende song: Holy Hollywood, you ought to know / Everybody's honkin' tonkin'. Homegrown is geen succes, en dus stopt Don Grady met zijn actieve muziekcarrière.

Bloodstream / Love, Come My Way / Rocky Mountain Bear Hunt / Heather-Ann / Story / One Man Woman / Hollywood Song / Sunny Day / I Was A Man / Protoplasm Blues / Two-Bit Afternoon 

Elektra Records, 1973

Christian Kjellvander | A Village: Natural Light

Christian Kjellvander maakt al ruime dertien jaar min of meer dezelfde platen: donkere, spaarzame Scandinavische americana. De Zweedse Kjellvander is niet bepaald een opgeruimd type, nee, eerder een doemdenker - en dan is hij ook nog eens gezegend met een aardedonkere bariton. Dat gaat schitterend samen. Een extra dimensie is dat Kjellvander ook nog eens doodgraver geworden is in zijn woonplaats Malmö. De prachtige liedjes zijn nu nog treuriger. Shallow Sea opent met een wonderschoon gitaarmotief; elektrisch en schril. Tezamen met Kjellvanders paradoxaal genoeg warme stemgeluid is dit ronduit imponerend. Rustige bas en drums, warmbloedige toetsen, een enkele hartverwarmende tweede vrouwenstem, en de Marc Ribot-achtige gitaarlijnen stellen Kjellvander in staat zijn grootse, duistere maar ook bloedwarme liedjes excellent voor het voetlicht te brengen. Het geheel, dit A Village: Natural Light, is dan ook van een onaardse schoonheid en maakt deel uit van een nauwelijks te evenaren oeuvre. 

Shallow Sea / Dark Ain’t That Dark / Midsummer (Red Dance) / Riders In The Rain / Misanthrope River ? Always With The Horses / Staghorn Sumac / Good Child / Gallow

Marlon Williams | Marlon Williams

Popmuziek uit Nieuw Zeeland wordt bijna altijd geassocieerd met Flying Nun; het poplabel dat ons al vanaf de jaren tachtig intelligente gitaarpop brengt. Maar nu ook met Marlon Williams, een klassiek geschoolde koorknaap die zijn sporen al in bandjes verdiende en nu op de proppen komt met een heerlijke americanaplaat - uit Nieuw Zeeland, dat wel.  Hoewel hij aftrapt met het lekker galopperende ‘Hello Miss Lonesome' stopt Williams niettemin wel flink wat pop in zijn alt.country, zo is te horen in de fraaie liedjes als ‘After All’, ‘Strange Things' en de tranentrekkende afsluiter ‘Everyone’s Got Something To Say.’ Voeg daarbij een trio fraaie covers - waaronder het obscure ‘Silent Passage’ van Bob Carpenter - en het resultaat is een ijzersterke moderne countrypopplaat. Dit gelijknamige debuut is toch wel een van de betere albums van 2016. Van deze man, deze Marlon Williams, gaan we zeker meer horen.

Hello Miss Lonesome / After All / Dark Child / I’m Lost Without You / Lonely Side Of Her / Silent Passage / Strange Things / When I Was A Young Girl / Everybody’s Got Something To Say

David Ramirez | Fables

Hier is weer zo’n groots singer-songwriterstalent. Nog niet doorgebroken, maar de cd voor hét americana-label van dit moment - Thirty Tigers - mag er wezen. De Texaanse David Ramirez debuteerde onopvallend met Apologies in 2012, maar kreeg de gemoederen in beweging met The Rooster-ep (2013), en van het een komt het ander, met als resultaat deze geweldige plaat, die overigens in Amerika al in 2015 verscheen. Fables is een uitgebalanceerd album, met de perfecte verhouding tussen elektrisch versterkte liedjes en kaalgestripte akoestische. Zo is opener ‘Communion’ een heerlijk stroperig rocknummer met vervormde gitaren en ‘Rock And A Hard Place’ een intieme ballad. De begeleiding is fraai, de productie van collega singer-songwriter Noah Gundersen transparant. Fables is een erg mooie verzameling alt.countrysongs, waarbij en passant vergelijkingen opdoemen met Jackson Browne (‘That Ain’t Love’), Ryan Adams (‘Hold On’) en leeftijdgenoot John Fullbright (‘Ball And Chain’). 

Communion / Harder To Lie / New Way Of Living / Rock & A Hard Place / On Your Side / How Do You Get ‘Em Back / Wild Bones / That Ain’t Love / Hold On / Ball & Chain

Deze recensie verscheen eerder in Platomania.

John Calvin Abney | Far Cries And Close Calls

John Fullbright, John Moreland en John Calvin Abney; het lijkt erop dat Tulsa, Oklahoma weer prominent op de kaart komt als het gaat om getalenteerde jonge singer-songwriters. Abney is nog wel de minst bekende, maar komt toch, na het debuut Better Luck uit 2015, een jaar later alweer met de geweldige opvolger Far Cries And Close Calls. Nam Abney zijn debuutplaat op in San Francisco, de opnamen voor Far Cries And Close Calls vonden plaats in de Fellowship Hall in Little Rock, Arkansas - maar wel volgens hetzelfde procédé: in drie dagen live opgenomen en op de band geslingerd. Far Cries And Close Calls heeft hierdoor een lekkere rauwe sound. Verantwoordelijk hiervoor is vooral John Calvin Abney zelf; hij bespeelt namelijk gitaar, piano, orgel en pedal steel. Daarnaast beschikt hij nog over een begeleidingsband met daarin bas, elektrische gitaar, drums en Wurlitzer. Die ongepolijste sound manifesteert zich in het bijzonder in de rock-’n-roll-liedjes met een garage-twist en veel echo en reverb - en doet zomaar denken aan Fraser A. Gorman, een jonkie die net als Abney in 2015 debuteerde. ’I’ll Be Here, Mairead’ en ‘Weekly Rate Palace’ rammelen dan ook lekker, wat ook zeker geldt voor ‘Jailbreak’ met zijn fijne Louie, Louie-riffje en primitieve orgeltje. De variatie zit hem erin dat Abney up-tempo afwisselt met prachtig ingetogen liedjes; schitterende country-walsjes met zoete melodieën in de trant van een stemmige Josh Rouse of een melancholieke Elliott Smith. ‘Way Out’ en ‘Imposter’ zijn fraai, maar niet zo doortrokken van weemoed en vergankelijkheid als het fantastische ‘More Than Moonlight’: 

‘Less like Las Vegas, more like fireflies.

‘Less like Las Vegas, more like moonlight.’

Far Cries And Close Calls is een erg mooi album van een singer-songwriter die er klaar voor is; klaar om een groter publiek aan te spreken - en Tulsa definitief terug op de kaart te zetten.

Beauty Seldom Seen / Goodbye Temporarily / Way Out / I’ll Be Here, Mairead / Imposter / Jailbreak / In Such A Strange Town / Weekly Rate Palace / More Than Moonlight / Opportunity