dinsdag 31 januari 2012

The Black Atlantic | Reverence For Fallen Trees

In een bestendige lijn die loopt via Amerikanen als Bon Iver en Fleet Foxes, en de Britten van Mumford & Sons treffen we aan het Nederlandse uiteinde The Black Atlantic aan. De Groninger band bouwt aan een stevige (inter)nationale reputatie. Niet alleen was de groep rond Geert van der Velde al te zien in De Wereld Draait Door, maar ook internationaal is The Black Atlantic een goed exportproduct, vergelijkbaar met 's-Neerlands top-dj's. Bij The Black Atlantic hebben we het echter over soms beklemmende countryfolk waarin sprookjesachtige vocalen aan- en wegzweven en stiltes worden onderbroken door pianovegen, banjogetokkel, trapdrum en stil akoestisch gitaarspel. Meeslepend en betoverend is dan ook Reverence For Fallen Trees, het eerste album van The Black Atlantic. De plaat kent een verstilde en soms ook claustrofobische sfeer, wat vooral te danken lijkt aan het feit dat de band deze wonderschone plaat eind 2008 opnam in een hut in Saranac Lake in de bossen van upstate New York. Zanger en multi-instrumentalist Geert van der Velde is een lyricus pur sang. Zijn songs zijn aangrijpend, en tegelijk fascinerend ongrijpbaar. Ze doen dan ook een zeer sensitieve geest vermoeden, getuige licht-misantropische, herfstgetinte liederen als Heirloom, Old, Dim Light, Walked-on Wood en Madagascar. Het zijn werkelijk sublieme liedjes waarin golvende harmonieën en gestapelde vocalen zich voortbewegen op repetitieve, maar introspectieve ritmes – Talk Talks neo-modernisme en de machtige koralengezang van Phosphorescents Pride indachtig. Ze monden uiteindelijk uit in tien majesteitelijke songs; tezamen een indrukwekkend debuutalbum vormend. Reverence For Fallen Trees is een liefdevol product, want verkrijgbaar op groen vinyl en gestoken in een gave hoes, in een soort handgemaakte cd-versie met tekstposter en regulier bij bij major V2.
Baiulus / Fragile Meadow / Heirloom / And Ocean And Peril / Old, Dim Light / Walked-on Wood / Dandelion / Madagascar / Reference For Fallen Trees / I Shall Cross This River

maandag 30 januari 2012

Terry Lee Hale | Oh What A World

Terry Lee Hale’s debuutplaat verschijnt in 1993 op nota bene een Duits platenlabel. Hale is dan 40 en heeft er al een heel muzikantenleven opzitten. Een muzikantenleven dat gekenmerkt wordt door rusteloosheid, de nodige ontberingen en een leven on the road. Terry Lee Hale wordt in 1953 geboren in San Antonio en heeft als hij de high-school verlaat 10 woonplaatsen gehad en evenzovele scholen. Rond 1970 reist Hale af naar San Francisco in een poging aldaar een muzikantenbestaan op te bouwen, maar al snel blijkt dat de urbane hectiek hem te veel is en dus reist hij af naar het landelijke Maine. Via een bejaarde songwriter maakt Terry Lee Hale kennis met de folk van Bob Dylan en Woody Guthrie, en de blues van Lightnin’ Hopkins en Reverend Gary Davis. Het heeft tot gevolg dat Hale zijn toekomst ziet als singer-songwriter, met zijn akoestische gitaar als beste vriend en zijn cowboyhoed als goede tweede. Toch dwingt Hale’s wankelmoedigheid hem terug naar de Westkust waar hij plaatsneemt in een country&western-band. Na een jaar alweer vertrekt Hale naar het oosten, settelt in Chicago en werkt als barkeeper in een concertzaal. Daar ontmoet hij zijn toekomstige vrouw, een countryzangers uit Michigan. Samen met haar en haar kinderen trekken ze langs de bluesbars in de Midwest en treden op als country-duo voor $100 per avond. Overdag werkt Hale als timmerman om zijn gezin – uitgebreid met dochter Liza Lee – van onderhoud te voorzien. Maar ook dit houdt de drifter die Terry Lee Hale is niet eeuwig vol; in 1981 vertrekt hij met gitaar en de 4-jarige Liza Lee naar Mexico. Emplooi als entertainer in toeristenhotels vindt Hale niet, wel als kok. Hij krijgt hierdoor wel de gelegenheid de talloze mariachi-orkestjes te observeren, een invloed die onderdeel uit zal maken van Hale’s veelzijdigheid. Zijn drang naar een bestaan als singer-songwriter drijft hem dan terug naar Californië.
Via Los Angeles belandt Terry Lee Hale in januari 1984 in Seattle, 30 jaar oud, een dochter van zeven, een gitaar en een handvol goeie songs. Naast het werken als barman en als kleinschalig boekingsagent richt Hale het garagerock-trio The Ones op. Hale leert in Seattle veel muzikanten uit de scene kennen en als hij weer teruggekeerd is naar het vertrouwde formaat van de eenmansband treedt hij op als voorprogramma van bands als Soundgarden, Screaming Trees en The Walkabouts. Hierdoor raakt Hale bevriend met Walkabouts’ Chris Eckman, en het is hij die een platenlabel weet te interesseren van Terry Lee Hale’s muziek. Midden in de nacht wordt Hale uit bed gebeld door de baas van het Duitse platenlabel Normal, die Hale’s in eigen beheer uitgebrachte cassette in Europa wil uitbrengen. Aldus debuteert Terry Lee Hale op 40-jarige leeftijd met Oh What A World.
Alle muzikale ervaring die Hale in bijna 25 jaar on the road heeft opgedaan is samengebundeld op de superbe collectie doorleefde country-folksongs die Oh What A World is. Van intense en verstilde ballads tot rammelende folky songs, Oh What A World verrast bij voortduring, is tegelijk afwisselend en coherent en is een perfect podium voor Hales doorwrochte kunst. Just Ask Me rammelt op aanstekelijke wijze en klinkt alsof Hale een zwalkend straatorkest aanvoert. Het daarop volgende Beautiful Lie zindert van spanning en melancholie. Deze variatie tussen huppelende folkblues en melancholieke countrysongs houdt de eenvormigheid – het gevaar van man met gitaar – ver op afstand. Het zijn The Walkabouts die voor de spaarzame maar doeltreffende begeleiding zorgen; Carla Torgersons cello geeft het prachtige Random Kiss een broeierige sfeer. Dat doet ook Bruce Wirths viool op The Boys Are Waiting, een song van een berustende vader die over zijn 12-jarige dochter waakt. Who Is He is vervolgens diep in de blues gedrenkt, Call Me Ann wederom een hypnotiserende en tranentrekkende ballad en Digging Up Crud een Mexicaans getinte instrumental. Dit alles leidt naar de apotheose van de titelsong; Oh What A World is vijf minuten samengebalde intensiteit die zijn uitweg vindt in gierende feedback-gitaren en Hale’s erbovenuit torende machtige stem. Hale heeft gecapituleerd en zijn rust gevonden, en omarmt ten slotte het leven: Set them up, I’ll drink them all away. En de jongens blijven bij de jongens en de meisjes bij de meisjes, and the great divide will bind us up / Oh what a world.
Just Ask Me / Beautiful Lie / Where The Weeds Grow / Random Kiss / The Boys Are Waiting / First Getting Over Falling / Who Is He / Call Me Ann / Digging Up Crud / Oh What A World

zondag 29 januari 2012

Bon Iver | Bon Iver




En plotseling is daar Justin Vernon die onder het nom de plume Bon Iver – goede winter – in 2008 op imponerende wijze debuteert met For Emma, Forever Ago. Opgenomen in de afzondering van de winterse bossen in noordelijk Wisconsin in zijn vaders blokhout, is Bon Ivers debuut een monument van ontbering, loutering en beklemmende eenzaamheid. Man met baard en opgelapte gitaar, dat was het beeld van Justin Vernon. Hoe anders is dat als in de zomer van 2011 het zelfgetitelde Bon Iver verschijnt; een kleurrijk, orkestraal meesterstuk. In de periode tussen de twee platen transformeert Vernon zijn one man band tot een uitgebreid orkest met gitaristen, toetsenisten en blazers. De live-optredens zijn rijk geornameteerd en simpelweg indrukwekkend, waarmee de verwachtingen voor Bon Ivers tweede hoog worden opgeschroefd. Bon Iver blijkt niets minder dan een gedaantewisseling – niet alleen qua bezetting maar ook muzikaal, want verstilling, emotie en orkestrale schoonheid gaan een schitterend verbond aan. Gecentreerd rond Justin Vernons fluwelen falsetto ontvouwt zich een fascinerend muzikaal decor, dat ten volle bijdraagt aan de ronduit schitterende songs. 'Perth' is met zijn elektrische gitaren en roffelende drums direct al de toonzetting van wat komen gaat: houtblazers, strijkers, mellotron en pedal steel – bespeeld door de grote Greg Leisz. Dat alles omlijst barokke, in schoonheid gedrenkte liedjes als 'Minnesota, WI', 'Holocene' en 'Towers' en biedt daarbij plaats aan de ijle synthesizer in 'Calgary', de betoverende, repetitieve piano in 'Wash' en de versneld opgenomen elektrische gitaren en de klarinet in 'Beth/Rest'. Bon Iver genereert een werkelijk panoramisch geluidsdecor, dat in combinatie met Vernons melancholische, gelaagde falsetstem van deze tweede Bon Iver-plaat een betoverend meesterwerk maakt.
Perth / Minnesota, WI / Holocene / Towers / Michicant / Hinnom, TX / Wash / Calgary / Lisbon, OH / Beth/Rest

donderdag 26 januari 2012

Modern English | After The Snow

Ten onrechte weggezet als New Romantic, is Modern English eerder een doem-postpunkband in de traditie van Joy Division, en dus op zijn plaats op het 4AD-label. Loodzwaar en pretentieus is Modern English wel, getuige de deprimerende en duistere singles en het debuutalbum Mesh & Lace in 1981. Maar Modern English vindt zichzelf opnieuw uit – en zoekt het licht op. Met producer Hugh Jones, altijd goed voor een klare, pastorale sound, nemen de vijf van Modern English in de Rockfield Studios in Wales hun tweede lp op, After The Snow. Gebleven zijn de wat gezwollen vocalen, de schrapende elektrische gitaar en de zwierige keyboards, maar nu tegen de achtergrond gedrongen ten faveure van sprankelende folkrockliedjes als ''Someone's Calling', 'I Melt With You' en 'Tables Turning', terwijl het schitterend rustieke 'Carry Me Down' vooral opvalt door tinkelende akoestische gitaren en een feërieke dwarsfluit. Een beter album dan After The Snow, uitgebracht in de lente van 1982, zal Modern English niet meer maken.

Someone's Calling / Life In The Gladhouse / Face Of Wood / Dawn Chorus / I Melt With You / After The Snow / Carry Me Down / Tables Turning

Magic Bus | Magic Bus




Het zijn vooral toevallige ontmoetingen die een singer-songwriter, een straatmuzikant, twee schoorsteenvegers en de toetsenist van Oasis in 2010 bij elkaar brengen. In een vochtige kelder in Buckfastleigh, aan de rand van het ruige Dartmoor-gebied, komt in een bestek van een paar maanden een repertoire tot stand van progressive rock en psychedelische folk. De composities van zanger Paul Evans hebben een sterke hang naar de progrock van de jaren zeventig; in het bijzonder naar de Canterbury Scene. Ex-Kula Shaker- en Oasis-toetsenist Jay Darlington brengt zijn Hammond, mellotron en autoharp mee en gezamenlijk – met daarbij nog fluitiste Rowan Day – springen de zes op de Magic Bus.
Het in eigen beheer opgenomen en uitgebrachte zelfgetitelde debuut is pure rural prog. Magic Bus transcendeert namelijk een wereld van eeuwenoude bossen en rollende velden, van tovenaars en mythische sprookjesfiguren – en revitaliseert de muziek van King Crimson, Pink Floyd en Caravan. De prachtige dromerige, landelijke eigen composities blijken nauwelijks verhulde verwijzingen naar de progklassiekers. 'City Of Sand' refereert met zijn Fripp-achtige gitaarwerk aan In The Court Of The Crimson King; het fantastisch zwevende 'Gods Of The Mountain' aan Pink Floyds Atom Heart Mother; en lome, pastorale songs als 'Magic Bus', 'Tucan Pyramid' en 'Back To The Garden' lijken outtakes van Caravans In The Land Of Grey And Pink.
Magic Bus is een met veel liefde gemaakt eerbetoon aan de klassiekers van de progrock, maar is, hoewel tot obscuriteit gedoemd, op zichzelf beschouwd een bijzonder sfeervolle plaat; een knap gemaakte pastiche; en ook: een retroklassiek album van statuur.
City Of Sand / Magic Bus / Gods Of The Mountain / Tucan Pyramid / Holy Road / Milky Way / Back To The Garden

dinsdag 24 januari 2012

Caravan | If I Could Do All Over Again, I’d Do It All Over You

Het openingsnummer van If I Could Do All Over Again, I’d Do It All Over You is maar koud een minuut onderweg of de eerste scheurende orgelsolo wordt al gelanceerd door David Sinclair. If I Could Do All Over Again, I’d Do It All Over You is Britse progrock van het zuiverste water, maar voor alles is Caravans magnum opus een orgelplaat. De zwierige, vloeiende en supersonische Hammond- en orgelsolo’s zijn royaal uitgespreid over deze tweede plaat van dit kwartet dat eind jaren zestig deel uitmaakte van de zogenaamde Canterbury Scene. Rond het midden van de jaren zestig ontstaat er in Canterbury – bekend van het 14e eeuwse The Canterbury Tales – een muzikale scene waarin The Wilde Flowers centraal staan. Uit deze ‘oerband’ ontstaat in eerste instantie The Soft Machine – met Kevin Ayers en Robert Wyatt – en eind ’67 Caravan, met daarin Pye Hastings (gitaar), Richard Coughlan (drums), Richard Sinclair (zang, bas), en daaraan toegevoegd Sinclairs neefje David, op orgel, piano en klavecimbel. Voor Verve Records verschijnt een jaar later het zelfgetitelde debuut, maar de plaat ligt nog maar net in de winkels of de Britse vestiging van Verve wordt opgedoekt en Caravan aan de kant gezet. Via een nieuw management komt Caravan dan terecht bij het fameuze Decca, voor wie het kwartet in september ’69 gaat opnemen in de Londense Tangerine Studios. Ondertussen heeft Caravan een goede reputatie in het live-circuit en staat geprogrammeerd op grote openluchtfestivals – zeer populair in de hippe jaren zestig – waaronder het legendarische festival in het Kralingse Bos.
In een volgende sessie in Tangerine completeert de band haar debuut voor Decca: If I Could Do All Over Again, I’d Do It All Over You. De lange titel past in het tijdsbeeld van hippiemuziek en progressive rock; omschrijvingen die Caravan perfect passen. Naast de lange titel biedt Caravan ook – zoals de rigeur in progrock – lange nummers, maar wel nummers die de spanningsboog strak houden. Want hier geen oeverloos gefreak, nee; volop melodieuze rocksongs, mooi gezongen en onderkoeld gespeeld, met bovendien prachtige lyrische passages met daarin de dwarsfluit van Hastings’ broer James. En hoewel gitarist Pye Hastings fraaie gitaarsolo’s loslaat, zoals in het fenomenale ‘And I Wish I Were Stoned/Don’t Worry’, is de hoofdrol toch, ondanks het jazzy drumspel en de fraaie zang, voor toetsenist David Sinclair. Zijn vloeiende en organische spel – vooral op het Hammondorgel – is de doorslaggevende factor die van If I Could Do All Over Again, I’d Do It All Over You een progrock-meesterwerk maakt. De pastorale sfeer – terug naar de natuur; naar de eindeloze bossen – voegt een essentiële folky en countryeske dimensie toe. If I Could Do All Over Again, I’d Do It All Over You bevat alles wat de Britse folkrock en progrock zo bijzonder maakt.
If I Could Do All Over Again, I’d Do It All Over You / And I Wish I Were Stoned/Don’t Worry / As I Feel I Die / Within An Ear To The Ground/You Can Make It/Marian/Only Cox/Reprise / Hello Hello / Asforteri / Can’t Be Long Now/Francoise/For Richard/Warlock / Limits

zondag 22 januari 2012

Wolf People | Steeple




Wolf People is op een bijzondere manier een retroband, want het kwartet uit de Britse Midlands combineert op het debuut Steeple op voortreffelijke wijze folkrock, psychedelica en progressive rock. De band lijkt zijn oorsprong te hebben in de vroege jaren zeventig, toen tientallen Britse rockbands pastorale folk met heavy gitaren vermengden. Wolf People is dan wel helemaal nu – en feitelijk even hip als bijvoorbeeld Tame Impala – maar de obscure progrock van bands als Atomic Rooster, Beggar's Opera en Czar hangt als een donkere schaduw over de meeslepende gitaarrock. Maar we herkennen meer: de log slepende bluesrock van Cream in Castle Keep; Jethro Tulls dwarsfluit in Tiny Circle en de psychedelische folkrock van Traffic in het schitterende Silbury Sands. De composities zijn zonder uitzondering sterk en dynamisch, terwijl Steeple ondanks de harmonieuze vocalen en de lyrische passages een volbloed gitaaralbum is. Wolf People is met het machtige Steeple de Britse pendant van illustere rockbands als Arbouretum, Howlin' Rain of Dungen. Steeple is modern en ouderwets; Steeple is neo-progrock van bijzonder hoge kwaliteit.
Silbury Sands / Tiny Circle / Painted Cross / Morning Born / Cromlech / One By One From Dorney Reach / Castle Keep / Banks Of Sweet Dundee Pt. 1 / Banks Of Sweet Dundee Pt. 2