zondag 20 november 2016

Marlon Williams | Marlon Williams

Popmuziek uit Nieuw Zeeland wordt bijna altijd geassocieerd met Flying Nun; het poplabel dat ons al vanaf de jaren tachtig intelligente gitaarpop brengt. Maar nu ook met Marlon Williams, een klassiek geschoolde koorknaap die zijn sporen al in bandjes verdiende en nu op de proppen komt met een heerlijke americanaplaat - uit Nieuw Zeeland, dat wel.  Hoewel hij aftrapt met het lekker galopperende ‘Hello Miss Lonesome' stopt Williams niettemin wel flink wat pop in zijn alt.country, zo is te horen in de fraaie liedjes als ‘After All’, ‘Strange Things' en de tranentrekkende afsluiter ‘Everyone’s Got Something To Say.’ Voeg daarbij een trio fraaie covers - waaronder het obscure ‘Silent Passage’ van Bob Carpenter - en het resultaat is een ijzersterke moderne countrypopplaat. Dit gelijknamige debuut is toch wel een van de betere albums van 2016. Van deze man, deze Marlon Williams, gaan we zeker meer horen.

Hello Miss Lonesome / After All / Dark Child / I’m Lost Without You / Lonely Side Of Her / Silent Passage / Strange Things / When I Was A Young Girl / Everybody’s Got Something To Say

maandag 7 november 2016

David Ramirez | Fables

Hier is weer zo’n groots singer-songwriterstalent. Nog niet doorgebroken, maar de cd voor hét americana-label van dit moment - Thirty Tigers - mag er wezen. De Texaanse David Ramirez debuteerde onopvallend met Apologies in 2012, maar kreeg de gemoederen in beweging met The Rooster-ep (2013), en van het een komt het ander, met als resultaat deze geweldige plaat, die overigens in Amerika al in 2015 verscheen. Fables is een uitgebalanceerd album, met de perfecte verhouding tussen elektrisch versterkte liedjes en kaalgestripte akoestische. Zo is opener ‘Communion’ een heerlijk stroperig rocknummer met vervormde gitaren en ‘Rock And A Hard Place’ een intieme ballad. De begeleiding is fraai, de productie van collega singer-songwriter Noah Gundersen transparant. Fables is een erg mooie verzameling alt.countrysongs, waarbij en passant vergelijkingen opdoemen met Jackson Browne (‘That Ain’t Love’), Ryan Adams (‘Hold On’) en leeftijdgenoot John Fullbright (‘Ball And Chain’). 

Communion / Harder To Lie / New Way Of Living / Rock & A Hard Place / On Your Side / How Do You Get ‘Em Back / Wild Bones / That Ain’t Love / Hold On / Ball & Chain


Deze recensie verscheen eerder in Platomania.

dinsdag 11 oktober 2016

John Calvin Abney | Far Cries And Close Calls




John Fullbright, John Moreland en John Calvin Abney; het lijkt erop dat Tulsa, Oklahoma weer prominent op de kaart komt als het gaat om getalenteerde jonge singer-songwriters. Abney is nog wel de minst bekende, maar komt toch, na het debuut Better Luck uit 2015, een jaar later alweer met de geweldige opvolger Far Cries And Close Calls. Nam Abney zijn debuutplaat op in San Francisco, de opnamen voor Far Cries And Close Calls vonden plaats in de Fellowship Hall in Little Rock, Arkansas - maar wel volgens hetzelfde procédé: in drie dagen live opgenomen en op de band geslingerd. Far Cries And Close Calls heeft hierdoor een lekkere rauwe sound. Verantwoordelijk hiervoor is vooral John Calvin Abney zelf; hij bespeelt namelijk gitaar, piano, orgel en pedal steel. Daarnaast beschikt hij nog over een begeleidingsband met daarin bas, elektrische gitaar, drums en Wurlitzer. Die ongepolijste sound manifesteert zich in het bijzonder in de rock-’n-roll-liedjes met een garage-twist en veel echo en reverb - en doet zomaar denken aan Fraser A. Gorman, een jonkie die net als Abney in 2015 debuteerde. ’I’ll Be Here, Mairead’ en ‘Weekly Rate Palace’ rammelen dan ook lekker, wat ook zeker geldt voor ‘Jailbreak’ met zijn fijne Louie, Louie-riffje en primitieve orgeltje. De variatie zit hem erin dat Abney up-tempo afwisselt met prachtig ingetogen liedjes; schitterende country-walsjes met zoete melodieën in de trant van een stemmige Josh Rouse of een melancholieke Elliott Smith. ‘Way Out’ en ‘Imposter’ zijn fraai, maar niet zo doortrokken van weemoed en vergankelijkheid als het fantastische ‘More Than Moonlight’: 

‘Less like Las Vegas, more like fireflies.
‘Less like Las Vegas, more like moonlight.’

Far Cries And Close Calls is een erg mooi album van een singer-songwriter die er klaar voor is; klaar om een groter publiek aan te spreken - en Tulsa definitief terug op de kaart te zetten.

Beauty Seldom Seen / Goodbye Temporarily / Way Out / I’ll Be Here, Mairead / Imposter / Jailbreak / In Such A Strange Town / Weekly Rate Palace / More Than Moonlight / Opportunity

maandag 15 augustus 2016

Donnerwetter | Pavlov Beauty Saloon

Wat om te beginnen al helemaal geweldig is, is dat Donnerwetter - in de persoon van zanger/gitarist Rocco Ostermann - zich profileert met een protestsong tegen Donald Trump. De muziekvideo Trumpoline bekritiseert het tamelijk abjecte fenomeen op een wijze die van ware kunstenaars verwacht mag worden. Rocco Ostermann is zo’n kunstenaar. Reken maar, want het album van Donnerwetter, met de verwarrend/psychologliserende titel Pavlov Beauty Saloon, is een voortreffelijk rockalbum. Ostermann doorkruiste als straatzanger geheel Europa, maar heeft nu toch een soort vastigheid gevonden met een aantal jonge muzikanten die zijn muzikale ideeën op een glorieuze manier hebben weten te materialiseren - en dan gaat hem om gitaarsolo’s en geweldige piano- en toetsen-arrangementen. Dit geeft Pavlov Beauty Saloon namelijk een breed rockgeluid dat alle kanten uitwaaiert. En dat klinkt geweldig in ronduit schitterende songs als Mother en It’s Late, maar ook in nervy rocksongs als Mango Juice en Oh, You Little Troublemaker. Het is echt geweldig wat deze autodidactische, sympathische Achterhoeker voor mekaar heeft weten te boksen met een geniaal rockalbum als Pavlov Beauty saloon. Tijdens de recente clubtour bewees Donnerwetter overigens nog eens dat het volle, uitgekristalliseerde geluid ook live kan worden waargemaakt, in het bijzonder door de intense voordracht van muzikaal en lyrisch tovenaar Rocco Ostermann. Pavlov Beauty Saloon is een prachtig rockalbum, heeft raakvlakken met jawel, David Bowie en The Doors, en is, daar ben ik van overtuigd, het beste Nederlandse rockalbum van 2016. Reken maar.

Mother / Mango Juice / It’s Late / Oh, You Little Troublemaker / Blissful Dawn / Trumpoline / The Fight Was Fixed / Humorphine / Peek-A-Boo / While The Moon Shines Through My Beer

Deze recensie werd eerder geplaatst in Popmagazine Heaven juli/aug 2016.

woensdag 29 juni 2016

ZZ Top | Tres Hombres

Helemaal achteraan in de platenkast, daar vind je ZZ Top. Een trio baarden uit Texas: een gitarist en een bassist met flinke kinbegroeiing en een drummer zonder – maar die heet Frank Beard. Droge bluesrock van het beste soort, al liggen de roots van het trio in de Texaanse psychedelica. Zanger-gitarist Billy Gibbons zit in 1969 met zijn band Moving Sidewalks zonder ritmesectie, rekruteert van American Blues, eveneens uit Houston, bassist Dusty Hill en drummer Beard en hernoemt zijn band ZZ Top – de geboorte van hét archetypische powertrio. 
De eerste twee lp's, First Album (1971) en Rio Grande Mud (1972), neemt de band thuis in Texas op, maar het derde album wordt vastgelegd in de fameuze Ardent Studios in Memphis, Tennessee. Dit zorgt er mede voor dat de bluesrockers op Tres Hombres een gevarieerdere, ruimtelijkere sound adopteren waarin naast dirty powerriffs plaats is voor southern rock en zelfs countrysoul, zoals in het sfeervolle 'Hot, Blue And Righteous'. Tres Hombres trapt af met een van de live-favorieten: 'Waitin' For The Bus/Jesus Just Left Chicago', twee rockende tracks die door een fout in de eindmix voor eeuwig aan elkaar vastgeklonken zitten. 'Master Of Sparks', 'Precious And Grace' en 'Shiek' zijn prachtig universele heavy rocksongs met puntige en snijdende gitaarsolo's van Gibbons. Maar het is natuurlijk 'La Grange' dat Tres Hombres in 1973 zijn grote doorbraak bezorgt, een simpele John Lee Hooker-bluessong die een hoerenkeet tussen Houston en San Antonio tot onderwerp heeft en die kurkdroog, swingend en schitterend uitgevoerd wordt. Tres Hombres bereikt al snel de gouden status en stimuleert het trio tot eindeloos toeren. Met een podium in de vorm van Texas op sleeptouw en gehuld in heerlijk kitscherige Nudie-suits, is ZZ Top een band bestaande uit drie droog-humoristische topmuzikanten die voor top-entertainment zorgen. 
Al is Tres Hombres uit 1973 zonder meer ZZ Tops beste album, wereldwijd succes valt het trio ten deel in 1983 als de release van Eliminator samenvalt met de opkomst van MTV. 'Gimme All Your Lovin' is geweldig, maar haalt het niet bij 'La Grange'.

Waitin' For The Bus/Jesus Just Left Chicago / Beer Drinkers & Hell Raisers / Masters Of Sparks / Hot, Blue And Righteous / Move Me On Down The Line / Precious And Grace / La Grange / Shiek / Have You Heard?   

woensdag 18 mei 2016

Shoes | Present Tense

Wereldverbeteraars zijn het niet, de jongens van Shoes. Agressieve punkers evenmin. Toch vertegenwoordigen Shoes in 1977 de nieuwe generatie muzikanten die zich afzet tegen de geïnstitutionaliseerde muziekindustrie. Do it Yourself: in de huiskamer opgenomen in Zion, Illinois en op het eigen label Black Vinyl Records uitgebracht, debuteren de Shoes met Black Vinyl Shoes. Jeff Murphy (zang, elektrische en akoestische gitaar), Gary Klebe (zang, elektrische en akoestische gitaar), John Murphy (zang, bas) en Skip Meyer (drums) kunnen rekenen op aandacht van undergroundmedia als het tijdschrift Trouser Press en Greg Shaws Bomp! Records. De laatste brengt een single uit die in Los Angeles de aandacht trekt – ook van major Elektra. Benauwd om de geldtrein te missen waarmee Universal en The Knack vandoor dreigen te gaan, wil ook Elektra zijn new wave-groep: Shoes. Ondertussen heeft de band alweer een verzameling nieuwe songs opgenomen in Jeff Murphy’s huiskamerstudio (in 2007 verschenen op het Black Vinyl Records-label onder de titel Double Exposure). Elektra stuurt het kwartet in de zomer van ’79 echter naar het walhalla van de new-wave – Engeland – om in The Manor hun majordebuut op te nemen. Ze komen terug met Present Tense, dat in oktober 1979 een Amerikaanse release krijgt. De thuis op een 4-sporen Teac-tapedeck opgenomen liedjes zijn in een productie van de band zelf en producer Mike Stone omgetoverd tot kristalheldere popsongs. Kenmerkend aan de powerpopsound van Shoes zijn de akoestische gitaren die zich verstrengelen met een fluweelzachte knuffelmuur van elektrische gitaren. Voeg daarbij de ijle driestemmige zang en het resultaat is een gemoderniseerde vorm van sixtiespop. De drieminutenplus-liedjes kennen alle een klassieke opbouw en gaan natuurlijk over meisjes, verlangen en verlaten, maar worden wel door Jeff Murphy en Gary Klebe op een afstandelijke toon gezongen. Het brengt een vervreemdende, steriele dimensie met zich mee, wat nog wordt versterkt door de kamerbrede Cheap Trick-gitaren die bijna fluisterzacht zijn opgenomen. Opener ‘Tomorrow Night’ zet de Shoes-sound direct scherp neer. Wat volgt is een sterke serie ultramelodieuze popsongs die de traditie van The Beatles en The Byrds in de jaren zestig en Raspberries en Artful Dodger in de jaren zeventig hooghouden en in een nieuw jasje steken. Naast de suikerzoete pracht van ‘Your Very Eyes’, klinken mild riffende gitaren op in ‘Hangin’ Around With You’, ‘Now And Then’ en ‘I Don’t Miss You’. De Shoes-sound, met zijn luchtige zangharmonieën en fuzzende gitaren die een zachte fluittoon voortbrengen, levert met ‘Too Late’ en het angstig perfecte ‘Every Girl’ 18-karaats popliedjes af, die beslist als genrehoogtepunten mogen gelden. Want ook al bleef mainstreamsucces uit en zette Elektra na Tongue Twister (1981) en Boomerang (1982) de jongens bij het grofvuil, Shoes zijn de meest aansprekende vertolkers van een tijdsbeeld, dat van de skinny tie pop.

Tomorrow Night / Too Late / Hangin’ Around With You / Your very Eyes / In My Arms Again / Somebody Has What I Had / Now And Then / Every Girl / I Don’t Miss You / Cruel You / Three Times / I Don’t Wanna Hear It