Posts tonen met het label 1971. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 1971. Alle posts tonen

dinsdag 18 juli 2023

Little Big Horn | Little Big Horn

Weer zo’n onbekend gebleven Britse band, van wie hun album niet in het thuisland werd uitbracht, maar – in dit geval – in Duitsland. Little Big Horn brak dan ook nergens door, en eerder was dat onder de naam Wild Silk ook al niet gelukt. Onder de vleugels van de Amerikaanse producer Shel Talmy – succesvol al met The Who en The Kinks – komen er, onsuccesvolle, singles uit in Amerika. Als de jaren zestig overgaan in de jaren zeventig verruilt Wild Slik niet alleen hun pop- en soulmuziek voor een meer Westcoast-georiënteerde sound, maar krijgen ook een verplichte naamswijziging opgelegd: Little Big Horn – een duidelijke verwijzing naar Amerika. 

De diverse opnamen in de studio, steevast vergezeld van valse managementbeloften, leidt in 1970 tot de eerste – controversiële – single, in Engeland uitgebracht op Polydor Records, in Amerika op Fantasy Records: ‘Another Man’s Song’, met de tekst His name was Jesus Christ / That probably rings a bell / He said: All good people will go to heaven / And the others will go to hell. Het is, o wonder, geen succes en het beloofde en reeds opgenomen album wordt op de lange baan geschoven. En dan doen frustraties en muzikale meningsverschillen Little Big Horn al eind 1970 uiteenvallen.

Dan brengt het Talmy-consortium de Little Big Horn-plaat onder bij het Duitse Bellaphon-label, dat in 1971 het album Little Big Horn uitbrengt – en wat de bandleden dus zo’n kleine veertig jaar niet hebben geweten.

De opener is een cover van The Lovin’ Spoonful, het lekker à la Moby Grapes ‘Hey Grandma’ rockende ‘Good Time Music’ en dan volgen er fraaie songs geïnspireerd door inderdaad Moby Grape, maar ook door The Byrds ,The Band en Britten als Badfinger en The Marmalade. Little Big Horn wisselt meer Amerikaanse countrified songs als ‘Getting It Together’, ‘I Wish I Had the Words’ en ‘Isn’t It Strange’ af met die van de Engelse variant: ‘Something Good’ en ‘Ain’t No Harm’, maar over het geheel gezien: altijd scherpe gitaren, een warme elektrische piano en geweldige samenzang. Het resultaat is een sterk begin-jaren-70-album dat keihard door de scheuren van de tijd is gevallen: wie kent nu Little Big Horn?


Little Big Horn. Bellaphon, 1971. ‘Good Time Music’ | ‘Getting It Together’ | ‘I Wish I Had the Words’ | ‘Anything That Turns You On’ | ‘Right Road’ | ‘Name of the Game’ | ‘Something Good’ | ‘Ain’t No Harm’ | ‘Isn’t It Strange’ | ‘Just Ain’t Fair’ | ‘Another Man’s Song’ 


Gepubliceerd in Platenblad nr. 276


maandag 27 november 2017

The Cowsills | On My Side

The Partridge Family kennen we, althans degenen van een zekere leeftijd, allemaal. Maar The Cowsills zijn alhier minder bekend. Toch zijn zij het origineel, en The Partridge Family de kopie. Billy en Bob Cowsill beginnen in 1965 op school in Newport, Rhode Island met het zingen van Beatles-liedjes. Daar komen later de broertjes Barry (bas) en John (drums) bij. In 1967 lukt het vader Bud zijn zoons - variërend in de leeftijd van 11 tot 19 jaar - onder te brengen bij MGM Records. En ook lukt het moeder Barbara zichzelf de band binnen te wringen, een weinig later gevolgd door broer Paul en de jongste, Susan. De eerste single van The Cowsills, ‘The Rain, the Park and Other Things’, gaat in Amerika maar liefst een miljoen keer over de toonbank, maar doet in Europa hetzelfde als alle volgende singles en lp’s: niets.
In Amerika zijn de jeugdige Cowsills enorm populair; hun singles en lp’s hits. Dergelijke aanstekelijke bubblegumpop verdient een tv-serie, zo vindt men. Maar als mams Barbara vervangen dreigt te worden door actrice Shirley Jones, trekt de Cowsill-familie zich terug uit het project - en wordt om Jones heen The Partridge Family gebouwd. In 1969 hebben The Cowsills hun grootste hit met hun versie van ‘Hair’, maar een jaar later zet vader Bud Billy uit de band omdat hij hem betrapt op het roken van een jointje. Kleintjes worden groot, zo ook The Cowsills. Bovendien is het niet bepaald cool om met je moeder in een band te zitten. Aldus wordt mams er voorzichtig uitgewerkt; in ieder geval verschijnt ze niet meer op de hoes van On My Side - buiten twijfel het beste Cowsill-album.
Zoals zo vaak het geval bij bands met broers en zussen, is ook de harmoniezang van The Cowsills voortreffelijk. De meerstemmige vocalen van Bob, Barry, John, Paul en Susan kleuren werkelijk prachtig bij elkaar; vergelijkbaar met Crosby, Stills, Nash & Young, echt waar. Ook muzikaal klinkt de band - bijgestaan door jeugdvriend en sessiegitarist Waddy Wachtel - op On My Side als een volwassen en volwaardige Westcoast-band met een heerlijk dromerige psychedelische twist. De plaat begint met ‘On My Side’, gelijk al gepeperd met een geweldige Wachtel-solo, en vervolgt dan met een festival van schitterende popliedjes: ‘Once There Was A Time’, ’If You Can’t Have It - Knock It’, ‘Can You Love?’, ’The Mystery of Life’ en ‘Heather Says’. Net even anders, maar evenzeer geweldig zijn ‘Contact Mae’, dat zomaar op Neil Youngs After the Goldrush had gepast, en het countryeske ‘Cheatin’ On Me’.
On My Side is dat prachtige album dat de bubblegum voorbij is en de diepte opzoekt van weemoed en muzikaal verlangen - kenmerkend voor de betere Westcoast-pop van de begin jaren zeventig. On My Side behoort tot die canon; The Cowsills verdienen dat. De platenmaatschappij denkt daar in 1972 echter anders over, want nog tijdens de opnamen van de opvolger van On My Side worden Bob, Barry, John, Paul en Susan aan de kant gezet en zijn The Cowsills over en uit, allerlei latere reünies ten spijt.

‘On My Side’ | ‘Once There Was A Time’ | ’If You Can’t Have It - Knock It’ | ‘Contact Mae’ | ‘Can You Love?’ | ‘The Mystery of Life’ | ‘Heather Says’ | ‘There Is A Child’ | ‘Dover Mine’ | ‘Cheatin’ On Me’ | ‘Down on the Farm’ | ‘Good Ole Rock & Roll Song’

maandag 20 november 2017

Leaf Hound | Growers Of Mushroom

Voor originele exemplaren van Growers Of Mushroom moeten astronomische bedragen neergeteld worden. Logisch als er in 1971 slechts 500 exemplaren geperst zijn. Op de releasedatum is Leaf Hound al een jaar ter ziele en heeft ook niet veel langer dan een jaar bestaan. Wel lang genoeg om in elf studio-uren een absoluut rockmonster te produceren. Het kwartet uit Zuid Londen zijn de ware meesters van de scheurende bluesrock met een psychedelische twist. Zanger Pete French bezit een ijzeren strot en zijn neef Mick Halls hanteert de elektrische gitaar als een bouwvakker een betonboor. In de heavy traditie van Free en Cream, al wordt Growers Of Mushroom vooral gezien als het bastaardneefje van Led Zeppelin II. Hoe dan ook, dit magistrale hardrockalbum is zijn reputatie meer dan waard; de aardeverschroeiende riffs – waarin niettemin akoestische gitaren helder opklinken – zijn een solide bodem voor de geile zang en de werkelijk hemelsplijtende gitaarsolo’s. Growers Of Mushroom is het meest onbekende hardrockmeesterwerk in de muziekhistorie. 

Freelance Fiend / Sad Road To The Sea / Drowned My Life In Fear / Work My Body / Stray / With A Minute To Go / Growers Of Mushroom / Stagnant Pool / Sawdust Caesar 

woensdag 4 oktober 2017

Johnny Winter And | Live


John Dawson Winter III uit Beaumont, Texas behoort zonder meer tot dat selecte groepje Amerikaanse gitaristen dat eind jaren zestig/begin jaren zeventig de bluesrock gepopulariseerd heeft. Winter is daarbij ook nog eens een bijzondere verschijning met zijn pierige witte haar en loensende albino-ogen; niet moeders mooiste maar wel een van de beste blanke bluesgitaristen. Samen met zijn albinobroertje Edgar zet Johnny zijn eerste schreden op het muzikale pad, wat in 1968 - Johnny is dan 24 - tot de debuutplaat The Progressive Blues Experiment leidt. Vervolgens is Johnny van de partij bij The Live Adventures of Mike Bloomfield and Al Kooper en ook op Woodstock. Inmiddels heeft hij zijn eigen band geformeerd vanuit de resten van The McCoys: Johnny Winter and The McCoys, al snel afgekort tot Johnny Winter And, met daarin Rick Derringer (gitaar), Randy Joe Hobbs (bas) en superdrummer Bobby Caldwell.
Na vier niet al te bijzonder succesvolle albums is het in 1970 tijd voor een liveplaat; tijd om te laten zien en horen hoe energiek, opwindend en rauw een Johnny Winter-concert is. Hiervoor dienen opnamen in The Fillmore East in New York en in Pirate’s World in Dania, Florida. Maar hoe opwindend ook, een groot deel van Winters repertoire bestaat uit covers. Het live-album trapt dan ook af met Sonny Boy Williamsons ‘Good Morning Little School Girl’, opgevolgd door de Winter-kraker ‘It’s My Own Fault’; een voortreffelijke slowblues. Live bevat welgeteld één eigen compositie: de stompende countryblues ‘Mean Town Blues’. Verder bedient Johnny Winter zijn publiek met een rock-’n-rollmedley en met covers van The Rolling Stones, Little Richard en Chuck Berry.
Live is in 1971 een groot succes onder jeugdige bluesliefhebbers en een bewijs that white men can sing the blues; Johnny Winter en de blues zijn één.

‘Good Morning Little School Girl’ | ‘It’s My Own Fault’ | ‘Jumpin’ Jack Flash’ | ‘Rock and Roll Medley: Great Balls of Fire; Long Tall Sally; Whole Lotta Shakin’ Goin’ On’ | ‘Mean Town Blues’ | ‘Johnny B. Goode’

zaterdag 3 januari 2015

Paul Williams | Just An Old fashioned Love Song

Paul Williams is acteur, tekstschrijver en zanger. Maar de tragiek van Williams is dat hij vanwege zijn geringe lengte en onvolgroeide uiterlijk waarschijnlijk het best herinnerd is door zijn optredens in The Muppet Show. Veel relevanter zijn echter zijn creatieve talenten. Na rollen in Hollywood-rolprenten, ontwikkelt Williams zich halverwege de jaren zestig als tekstschrijver voor de televisie, en later als songschrijver. Hij komt dan onder contract bij Warner Brothers, maakt een lp met Holy Mackerel in 1968 en gaat een samenwerkingsverband aan met componist Roger Nichols. Samen maken ze een demo-lp die platenlabels moet bewegen hun liedjes te transformeren tot hits – hetgeen geschiedt. Een aantal van die liedjes komen ook voor op Williams' debuut-lp uit 1970 voor Warner Someday Man, een jaar later gevolgd door zijn debuut voor A&M: Just An Old Fashioned Love Song. Ook hier zijn een aantal – schitterende – liedjes verzameld die wereldhits voor anderen betekenen, zoals 'Just An Old Fashioned Love Song' voor Three Dog Night en 'We've Only Just Begun' voor The Carpenters, oorspronkelijk geschreven als bankcommercial en bedoeld voor pasgetrouwden. Hoewel Williams zijn liedjes aan de piano schrijft, speelt hij zelf geen noot op Just An Old Fashioned Love Song. Pianist is Craig Doerge, vergezeld van LA-sessiemusici David Spinozza (gitaar), Leland Sklar (bas) en Russ Kunkel (drums) – en barokke orkestrale arrangementen. Muzikaal en compositorisch vakmanschap, getoonzet in herfstbruine romantiek, druipt af van wonderschone liedjes als 'I Never Had It So Good', 'That's Enough For Me' en 'Let Me Be The One'. De toon op Just An Old Fashioned Love Song is uitgesproken romantisch, maar altijd met een onderstroom van verdriet en onvervuld verlangen. Daar waar baroque pop en middle of the road elkaar kruisen, staat Just An Old Fashioned Love Song als een fier, lichtend baken; een hoogtepunt van de seventies songwriters-pop.

Waking Up Alone / I Never Had It So Good / We've Only Just Begun / That's Enough For Me / A Perfect Love / An Old Fashioned Love Song / Let Me Be The One / Simple Man / When I Was All Alone / My Love And I / Gone Forever



dinsdag 23 december 2014

Hookfoot | Hookfoot

Vier sessiemuzikanten in dienst bij het pop-geörienteerde Dick James Music-label richten naast hun werkzaamheden in 1968 een groep op: Hookfoot. Leider van Hookfoot is de zeer getalenteerde gitarist Caleb Quaye – als 17-jarige al in de band van Long John Baldry – en verder bestaand uit Ian Duck (zang, gitaar), Dave Glover (bas) en Roger Pope (drums). Als muzikanten spelen ze een belangrijke rol op labelgenoot Elton Johns Tumbleweed Connection (1970) en Madman Across The Water (1971) als ook op het prachtige Kongos (1971) van John Kongos.
Ondertussen werkt Hookfoot in afzondering op het Britse platteland aan hun eigen repertoire, dat landelijk van karakter is en net als veel contemporaine Britse bands beïnvloed wordt door de Amerikaanse Westcoast-muziek. De vier muzikale hippies timmeren op het pastorale platteland een album in elkaar dat, gebaseerd op Quaye's en Ducks composities en teksten, zowel blues, jazz, als rock omvat. Het zelfgetitelde debuut wordt in de DJM-studio in Londen opgenomen en bij de release blijkt de Westcoast-invloed overduidelijk uit ijzersterke covers van Neil Youngs 'Don't Let It Bring You Down' en Stephen Stills' 'Bluebird'. In dezelfde lijn liggen prachtige songs als 'Mystic Lady', met sfeervol orgel- en pianospel en geweldige gitaarsolo's van Quaye, het vanuit akoestische gitaren opgebouwde 'Movies', het mystiek 'Coombe Gallows' en de Steely Dan-achtige afsluiter 'Golden Eagle'
Hookfoot is een prachtig Brits countryrockalbum, vergelijkbaar met Humble Pie's Town And Country (1969) of Mighty Baby's A Jug Of Love (1971), maar blijft helaas net als de drie opvolgers steken in de vergetelheid van de begin jaren zeventig.

Bluebird / Mystic Lady / Movies / Nature Changes / Wim-Wom / Don't Let It Bring You Down / Coombe Gallows / Crazy Fool / Golden Eagle

woensdag 22 oktober 2014

Fuzzy Duck | Fuzzy Duck

Bijeengebracht in 1970, vormen zanger/gitarist Graham White (ex-Andromeda), organist/pianist Roy Sharland (ex-Crazy World of Arthur Brown), zanger/bassist Mick Hawksworth (ex-Five Day Week Stray People) en Paul Francis (ex-Tucky Buzzard) Fuzzy Duck. Hun manager – die ook manager is van Tom Jones en Engelbert Humperdinck – zorgt voor een deal met Decca-offshoot MAM, met als resultaat dat Fuzzy Duck zijn debuutplaat kan opnemen in de Londense Olympic Studios. Het zelfgetitelde Fuzzy Duck – met een spuuglelijke hoesafbeelding van een cartoon-eend met een afrokapsel – ligt in augustus 1971 in een beperkte oplage in de winkels, maar blijft daar ook liggen. En dat is zonde want Fuzzy Duck is een prachtig album op het snijvlak van progrock, hardrock en acidrock. Sterke songs, een strakke ritmesectie, een rollend, scheurend Hammond-orgel en opwindende gitaarsolo's: 'Mrs. Prout', 'Just Look Around You', 'More Than I Am' en het sterk psychedelische 'Afternoon Out' kunnen zich eenvoudig meten met het werk van Atomic Rooster, Uriah Heep en Deep Purple. Maar het mag niet zo zijn voor Fuzzy Duck: mismanagement verhindert live-optredens en interne strubbelingen leiden al in augustus '71 – nog voor Fuzzy Duck is uitgebracht – tot het vertrek van Graham White. Zonder White produceert Fuzzy Duck nog twee singles, maar aan het eind van 1971, binnen twee jaar na de oprichting, houdt de band op te bestaan. Het residu: één geweldig heavy progrock-album.

Time Will Be Your Doctor / Mrs. Prout / Just Look Around You / Afternoon Out / More Than I Am / Country Boy / In Our Time / A Word From Big D

dinsdag 19 augustus 2014

Formerly Fat Harry | Formerly Fat Harry


Een onmiskenbaar hippie-collectief; vele bezettingswisselingen en naamswijzigingen leiden in 1969 tot Fat Harry. Fat Harry zijn Westcoast-hippies die in Londen gestrand zijn; althans Bruce Barthol, bassist van Country Joe and The Fish, heeft wat oude vrienden uit San Francisco opgetrommeld en naar Engeland gehaald. De Amerikanen hebben invloeden van The Band en Little Feat meegenomen naar Londen en in 1970 noopt een zoveelste wisseling in de bezetting tot een nieuwe naam: Formerly Fat Harry. En Formerly Fat Harry speelt sfeervolle countryrock – en sluit daarbij feilloos aan bij Brinsley Schwarz en Eggs Over Easy (ook al Amerikaanse expats in Londen). Formerly Fat Harry komt via het management van Pink Floyd onder contract bij het progressieve Harvest-label en brengt in 1971 het titelloze debuutalbum op de Britse markt, waarvoor overigens geen enkele belangstelling is. Jammer, want Formerly Fat Harry is welbeschouwd een schitterend album dat is samengesteld uit wonderschone countryrock-liedjes. Piano, orgel, een incidentele sax, vloeiende gitaarsolo's en ronduit prachtige zang stuwen liedjes als 'My Friend Was A Pusher', 'About My life', 'I Saw The Ringing Of The Bell', 'Tell Me All About It' naar eenzame hoogten. In 1971 afgeschreven als saai en onbetekenend gaat Formerly Fat Harry's album – en de band zelf ook – groots ten onder. Achteraf weten wij beter: een sfeervol, warmbloedig en voortreffelijk klassiek countryrock-album.

Passing The River / My Friend Was A Pusher / About My Life / Please Go Away / I Saw The Ringing Of The Bell / Tell Me All About It / Captain Heart / Goodbye For Good

dinsdag 24 juni 2014

Tripsichord Music Box | Tripsichord Music Box

De band begint midden jaren zestig als The Ban, maar na verhuizing van Lompoc, Californië naar Los Angeles in 1966 wordt het The Now. Als de beruchte manager Matthew Katz – van Moby Grape en Jefferson Airplane – de band ontdekt en in 1967 meetroont naar San Francisco dient zich opnieuw een naamsverandering aan – nu meer in overeenstemming met de flower power-trend: Tripsichord Music Box. De band, nu in volledige acidrock-modus, treedt op met de grote namen – The Doors, Moby Grape, It's A Beautiful Day – maar manager Katz houdt een debuutalbum jarenlang tegen, tot 1971. Dan verschijnt op Katz' label het gelijknamige debuutalbum. Te laat: de band is dan al uiteengevallen. Wat rest is een bij vlagen magistraal acidrock-album dat op die momenten kan wedijveren met Moby Grape en Quicksilver Messenger Service. Het superieure twin-lead gitaarspel in songs als 'The New World', 'Son Of The Morning' en het psychedelische hoogtepunt 'Fly Baby' dragen bij aan de pracht van Tripsichord Music Box; de canon van de San Francisco-psychedelica gegarandeerd waardig.

On The Last Ride / We have Passed Away / Black Door / The New World / Son Of The Morning / Short Order Steward / The Narrow Gate / Fly Baby / Everlasting Love

zondag 18 mei 2014

Alamo | Alamo

De bandnaam en de albumhoes wekken zonder meer de suggestie dat Alamo een Texaanse band is. Dat is echter niet het geval; Alamo is afkomstig uit Memphis, Tennessee en heeft een nauwe band met Big Star. Gitarist Larry Raspberry heeft halverwege de jaren zestig hitjes met het rock-'n-rollbandje The Gentrys, maar zoekt, geheel in overeenstemming met de tijdgeest, een nieuwe uitdaging in de heavy rock. Hij vindt een bassist in Larry Davis, een organist in de talentvolle Ken Woodley en een drummer in Richard Rosebrough. Rosebrough is tevens technicus in de Ardent-studio's en raakt daar bevriend met de muzikanten die eerst nog Icewater heten, maar na de toetreding van Alex Chilton begin '72 Big Star. Alamo heeft zich dan al van een platencontract verzekerd bij Atlantic en neemt met huisproducer John Fry en Rosebrough als technicus in Ardent hun debuutalbum op, gemakzuchtig getiteld Alamo. De muziek op deze plaat is echter puur avontuurlijk, want zowel de drums als de rollende hammond en de scheurende gitaarsolo's zijn hard opgenomen, terwijl de sound van Alamo helder en organisch blijft. In zo'n omgeving gedijen de songs voortreffelijk: 'Got To Find Another Way' rockt en swingt à la Grand Funk Railroad; 'Questions Raised' idem dito; en 'Happiness Is Free' is pastoraal en heavy tegelijk op een Spooky Tooth-achtige manier. Het soulvolle en sfeervolle 'Soft And Gentle' is het hoogtepunt van een fantastisch rockalbum dat de Britse hardrock van Deep Purple en Uriah Heep – vooral vanwege de geweldige orgelsound – verbindt met de atmosferische powerpop van Big Star. Historisch gezien is Alamo dan ook een zeer interessante plaat, maar in 1971 gaat het album glorieus ten onder met als gevolg dat de band zichzelf al snel opheft. Op het snijvlak van bluesy hardrock en gloedvolle powerpop is Alamo niettemin een ronduit prachtig album.

Got To Find Another Way / Soft And Gentle / The World We Seek / Question Raised / Bensome Changes / All New People / Get The Feelin' / Happiness Is Free



zondag 27 april 2014

Plum Nelly | Deceptive Lines

Dit is er weer zo een: een lp bij een groot label – Capitol – totale obscuriteit en toch een klein meesterwerkje: Plum Nelly met Deceptive Lines. Vijf jonge mannen, gevestigd in New York, veranderen hun bandnaam Creedmore State in het ridicule Plum Nelly. Hun muziek lijdt er niet onder, want op het debuutalbum, door Capitol uitgebracht in het jaar 1971, klinkt de band ronduit fantastisch. Plum Nelly steekt de Britse invloeden niet onder stoelen of banken; een avontuurlijke mix van Traffic, Spooky Tooth en Deep Purple bezwangert het prachtige album Deceptive Lines. De plaat bevat vijf uitgesponnen rocksongs en de drie minuten klokkende catchy afsluiter 'Never Done'. In de gedragen tracks klinkt Plum Nelly zowel pastoraal – met prachtige dwarsfluitpartijen – als heavy progressive vanwege het lyrische gitaarspel. In het bluesy, soulvolle 'Lonely Man's Cry' verzorgen de legendarische Sweet Inspirations de achtergrondzang. De hoofdprijzen zijn echter voor 'Deception' (8:57) en 'Sail Away' (8:47) – fantastische classic rocksongs. Deceptive Lines is een schitterend rockalbum van een Amerikaanse band die het niet heeft gemaakt.

Deception / Carry On / The Demon / Lonely Man's Cry / Sail Away / Never Done          

dinsdag 8 april 2014

Gravy Train | (A Ballad Of) A Peaceful Man

Een kwartet uit Manchester dat niet alleen pure progressive rock bedrijft, maar ook het christelijke geloof uitdraagt. Samen met groepen als Cressida en Beggars Opera komen ze onder contract bij Vertigo, hetgeen gerechtvaardigd wordt door Gravy Trains sound: dynamische composities met een hoofdrol voor priemende gitaarsolo’s, zweverige fluitsolo’s, mellotrongordijnen en opvallend sterke zang. Het tweede album, (A Ballad Of) A Peacuful Man, is nogal heavy en doet mede door de zang denken aan Uriah Heep. Schitterende melodieuze songs als ‘Alone In Georgia’ en ‘Home Again’ vallen op door de gecompliceerde harmoniezang, terwijl titelnummer ‘(A Ballad Of) A Peacuful Man’ zeven minutenlang meeslepende progrock in optima forma is. Gravy Train brengt het verder dan dat ene album: tussen 1970 en 1974 brengt de band vier lp’s op de markt. Maar halverwege de jaren zeventig is de belangstelling voor progrock weggeëbd en dus ook voor Gravy Train.

Alone In Georgia / (A Ballad Of) A Peaceful Man / Jule’s Delight / Messenger / Can Anybody Hear Me? / Old Tin Box / Won’t Talk About It / Home Again

donderdag 13 februari 2014

T.Rex | Electric Warrior


Begin 1970 is Tyrannosaurus Rex nog een duo bestaande uit zanger/gitarist Marc Bolan en congaspeler Micky Finn. Een akoestisch hippie-duo dat zich laat inspireren door trollen, elfjes en Tolkien, maar dan voltrekt zich een opzienbarende transformatie: in no time is Marc Bolan de superster van Engeland. Het begint als Bolan de bandnaam inkort tot T. Rex, zijn akoestische gitaar verruilt voor een Gibson Les Paul en met behulp van producer Tony Visconti's trukendoos een geknepen gitaarsound ontdekt, voor het eerst te horen op de single 'Ride A White Swan'. Het wordt een grote Britse hit, die van Bolan – talentvol, charismatisch en arrogant – een aanstormend tieneridool maakt, helemaal als de volgende T.Rex-single 'Hot Love' wordt gelanceerd en Bolan en Finn voor een televisie-optreden make-up opsmeren. Het is dan maart 1971 en na Beatlemania dient zich een nieuw fenomeen aan: T.Rextasy. 
T.Rex heeft een uitgekiende, door Visconti ontworpen sound, akoestisch en elektrisch, gebaseerd op rock-'n'-roll, elektrische blues, bubblegum en zelfs doo-wop; gespeeld en gezongen door een hanige knul met good looks en make-up. Bolan is een kosmische popster, hetgeen hij bewijst met de nieuwe sexy single 'Get It On'. Ondertussen hebben Bolan en Visconti tijdens hun Amerikaanse toernee in New York en Los Angeles de opnamen voltooid van een album waarvan de helft al in de Londense Trident-studio is opgenomen met de nieuwe, dynamische ritmesectie – drummer Bill Legend en bassist Steve Currie – de dreinerige achtergrondzang van het Westcoast hippie-duo Flo & Eddie, de honkende sax van Ian MacDonald (King Crimson), en een overvloed aan kitscherige strijkers. Electric Warrior, gestoken in een Hipgnosis-hoes, verschijnt in het najaar van 1971, als de Bolan-gekte op zijn hoogtepunt is. Met het album bereikt T.Rex dan ook zijn zenith, want Electric Warrior is een super opwindend popalbum dat volledig recht doet aan Bolans superster-reputatie en geheel opgetrokken lijkt uit potentiële singles. Catchy popliedjes die zich bewegen tussen dromerig en sensueel zoals in 'Monolith', spookachtig in het fantastische 'Cosmic Dancer' en verder vooral wellustig, opwindend en swingend zijn, getuige de trits 'Mambo Sun', 'The Motivator', 'Life's A Gas' en de hitsingles 'Jeepster' en 'Get It On' – voor de Amerikaanse markt omgedoopt tot 'Bang A Gong'. Marc Bolan blijft nog wel hits scoren – niet in Nederland trouwens; alleen 'Get It On' en 'Jeepster' halen de Top 20 – maar het wordt allengs minder, en de concurrentie met Ziggy Stardust groter. 
Bolan wordt slordig en zelfgenoegzaam en gaat zich te buiten aan sterkedrank, Dom Perignon en cocaïne. Geen van Bolans albums kunnen tippen aan het glamrock-manifest Electric Warrior, dat verscheen op het hoogtepunt van T.Rextasy. Het trieste dieptepunt wordt bereikt op 16 september 1977 als Marc Bolan als passagier van een Mini-Cooper tegen een Londense boom rijdt. Marc Bolan, geboren Marc Feldt, wordt 29 jaar oud.

Mambo Sun / Cosmic Dancer / Jeepster / Monolith / Lean Woman Blues / Get It On / Planet Queen / Girl / The Motivator / Life's A Gas / Rip Off



zondag 9 februari 2014

Happy End | Kazemachi Roman

Haaks op Japanse trends in de popmuziek – het in de Engelse taal zingen van voornamelijk westerse covers – kiest Happy End in 1969 onverschrokken voor het avontuur. Van het viertal Haruomi Hosono (zang, bas, toetsen), Takashi Matsumoto (drums), Shigeru Suzuki (leadgitaar) en Eiichi Ohtaki (gitaar, zang) schrijven Hosono en Matsumoto de eigentijdse composities voor Happy End, die de band bovendien in de Japanse taal uit zal voeren. Het tweede album van Happy End, Kazamachi Roman, is royaal gemodelleerd naar Westcoast folkrock en countryrock – een Japanse versie van Buffalo Springfield staat de band voor ogen – maar is uiteraard puur Japans vanwege de inheemse teksten. Kazamachi Roman, wat zoveel betekent als 'winderige straat-romance', kent slepende Westcoastrock in 'Dakishimetai', folkrock in 'Natsu Nandesu' en groovy swamprock in 'Hanaichimonme' en 'Taifuu', de laatste met een rauwe bluesgitaar. Het schitterende 'Sorairo No Crayon' – mellow countryrock met de jengelende pedal steel van Komazawa Hiroki – houdt het midden tussen Brinsley Schwarz en Moby Grape. Zeer bijzonder is bovendien het pakkende folkliedje met rollende Hammond 'Kazo Wo Atsumete', dat in 2003 een prominent eerbetoon krijgt in Sofia's Coppola's succesvolle speelfilm Lost In Translation. In 2007 wordt Happy End nog meer geëerd als Rolling Stone Japan de 100 Greatest Japanese Rock Albums of All Time kiest: op nummer 1 staat het onvolprezen Kazemachi Roman.

Dakishimetai / Sorairo No Crayon / Kaze Wo Atsumete / Kurayamizaka Musasabi Henge / Haikara Hakuchi / Haikara Beautiful / Natsu Nandesu / Hanaichimonme / Ashita Tenki Ni Naare / Taifuu / Haru Ranman / Aiueo


zondag 22 december 2013

MC5 | High Time

Militante rouwdouwers. Mislukte wereldverbeteraars. Energiek en energieverslindend zootje ongeregeld dat al na drie platen geheel was opgebrand. De Motor City 5 raakten daadwerkelijk volkomen losgeslagen, met uitbundig gebruik van hard drugs en gevangenisstraffen als gevolg. Gedurende zijn heftige bestaan maakte MC5 slechts drie lp’s, maar wel drie overdonderende lp’s, en had, o wonder, een uiterst stabiele bezetting: Rob Tyner (zang, mondharmonica), Wayne Kramer (gitaar, zang), Fred ‘Sonic’ Smith (gitaar, zang), Dennis Thompson (drums, zang) en Mike Davis (bas, zang). Vanaf halverwege de jaren zestig was hun explosieve cocktail gebaseerd op de rock-‘n-roll van Chuck Berry, de vuige Britse rhythm & blues van The Yardbirds en The Who en de existentialistische jazz van John Coltrane en Sun Ra. MC5 wordt bovendien nog eens gemanaged door politiek activist en pleitbezorger van vrije seks en drugs, John Sinclair. 
Getekend door Elektra Records is het eerste album van MC5 dan ook een opwindend politiek pamflet, en nog eens live opgenomen ook. De band wordt echter snel bij Elektra de deur uitgewerkt omdat een grote platenwinkelketen weigert de plaat te verkopen. Kick Out The Jams wordt een jaar later gevolgd door de rock-’n’-rollplaat Back In The USA, waarna in de toenemende chaos een jaar later in juli 1971 alweer MC5’s derde verschijnt: High Time. Een mix van de eerste twee albums is High Time een pure rockplaat, die zelfs – heel af en toe – de kwetsbare kant van het doorgaans opgefokte vijftal laat zien. De knetterende garagepunk van MC5 gaat op High Time een verbond aan met bluesy hardrock en sci-fi psychedelica. En waar de vorige albums louter groepscomposities bevatten, leveren zowel Kramer, Tyner, Thompson als Smith eigen composities aan. Thompsons ‘Gotta Keep Movin’ is een compacte uptempo rocker met scheurend gitaarspel van het sonische gitaristenduo Kramer/Smith, Rob Tyners ‘Future/Now’ een bluesy schuiver met een prachtig verstild coda en ‘Miss X’ en ‘Poison’ zijn spetterende spacy rocksongs van de hand van Wayne Kramer. Hofleverancier is echter Fred Smith; hij levert vier songs, waarvan het muzikale stripverhaal over een geile non, het sublieme ‘Sister Anne’, het rock-‘n’rollende hoogtepunt van High Time is, al vat ‘Skunk (Sonicly Speaking)’ nog eens alles samen: wild, gestoord en opwindend. High Time is opvallend transparant geproduceerd – MC5 lijkt de rommeligheid voorbij. Maar dat is slechts schijn; het uitblijven van succes drijft de complete band naar de afgrond van de hard drugs. In 1972 blaast de Motor City 5 zichzelf op en laat een erfenis na van drie wilde rock-’n-rollplaten.

Sister Anne / Baby Won’t Ya / Miss X / Gotta Keep Movin’ / Future/Now / Poison / Over And Over / Skunk (Sonicly Speaking)


woensdag 13 november 2013

Life | Life

Voor de Europese markt is Life een obscuriteit, want afkomstig uit het tegen wil en dank hermetische Zweden. Toch doet dit trio, afkomstig uit Stockholm, in 1971 een dappere poging de Britse markt te penetreren door hun debuut-lp ook in een Engelstalige versie op te nemen. Life wordt in 1970 opgericht door drie jonge, maar ervaren muzikanten: zanger/bassist Paul Sundlin, gitarist/toetsenist Anders Nordh en drummer Thomas Rydberg. Zo'n 20 jaar zijn ze als ze in de zomer van 1970 optreden tijdens het Mantorp Festival, het Zweedse equivalent van Woodstock ,en in dat najaar voorprogramma's verzorgen voor Procol Harum en Deep Purple. Nog datzelfde jaar neemt Life zijn debuutalbum op in de EMI-studio in Stockholm; de teksten zijn dan nog in de moedertaal, maar Life neemt ook een Engelstalige versie op.
Die versie verschijnt in het voorjaar van 1971 op Columbia – en wat een schitterend versie is dit. Life onderzoekt de grenzen van de rock – zoals die in 1970 bestaan – en absorbeert vele muziekstijlen: van psychedelische Westcoast-rock tot Canterbury-progrock; van Beatles-harmonieën tot elektrificerende hardrock. De veertien majesteitelijke songs roepen vergelijkingen op met velen: zoals Cream in 'Many Years Ago'; Uriah Heep in 'She Walks Across The Room'; The Pretty Things van Parachute in 'Living Is Loving'; Caravan in 'Nobody Was There To Love Me'; en Moby Grape van 69 in 'Every Man'. Life heeft een fascinerende eclectische stijl die, anno 1971, de schitterendst denkbare muziek in zich verenigt. De Zweden hebben niet alleen een uitstekende radar voor wat de rockmuziek interessant maakt, maar bezitten ook de technische vaardigheden dit in de studio vast te leggen. Life kent niet alleen een uitstekend geluid, maar kenmerkt zich bovendien door fraaie orkestrale arrangementen – in het ronduit prachtige, Spooky Tooth-achtige 'Once Upon A Time' – en het werkelijk superieure gitaarspel van Anders Nordh, getuige de splijtende gitaarsolo in het meeslepende 'Yes, I Am'.
De Zweden hebben met Life een band van wereldklasse in huis, maar de Engelstalige versie van hun debuutplaat ten spijt, een internationale doorbraak zit er niet in. Eén van de beste album ooit in Zweden opgenomen, aldus de pers, verdwijnt al snel in de obscuriteit, temeer omdat het trio na een tour met de Hair-musical, zich niet meer op Life kun focussen. Al in het voorjaar van 1972 is dus het Life-avontuur voorbij, rest een tamelijk briljant rockalbum.

Quo Vadis (I) / Nobody Was There To Love Me / Many Years Ago / Experience Of Love / She Walks Across The Room / Sailing In The Sunshine / Quo Vadis (II) / Living Is Loving / Every Man / Experience Or Die / One Of Us / Yes, I Am / Once Upon A Time / Quo Vadis (III)


zaterdag 9 november 2013

James Gang | Thirds

Het gegeven dat Joe Walsh al sinds het midden van de jaren zeventig deel uitmaakt van The Eagles, onttrekt het zicht volledig op die andere band waar Walsh in zat: James Gang. Oorspronkelijk halverwege de jaren zestig opgericht in Cleveland, Ohio, duurt het tot 1970 eer de band zijn definitieve heeft. James Gang is dan een heavy rock-trio met drummer Jim Fox, bassist Dale Peters en gitarist Joe Walsh, en is succesvol met Rides Again. Het volgende album moet James Gang de definitieve doorbraak bezorgen, maar Joe Walsh zint op een solo-carrière, met als gevolg dat Thirds nauwelijks een groepsalbum is maar een plaat van drie individuen; de composities van de bandleden gelijkelijk verdeeld over de lp. Toch is Thirds een fascinerend album vanwege de eclectische stijl: barokke composities opgeluisterd met strijkers worden afgewisseld met folky liedjes, gospels, countryballads en aanstekelijke rocksongs. Walsh’ ‘Walk Away’ levert James Gang de grootste hit op, maar Peters’ ‘White Man/Black Man’ is het gevoelige en tegelijk zinderende hoogtepunt van Thirds, de laatste James Gang-plaat – en wellicht de beste – waaraan Joe Walsh meewerkt.

Walk Away / Yadig? / Things I Could Be / Dreamin’ In The Country / It’s All The Same / Midnight Man / Again / White Man/Black Man / Live My Life Aga

zondag 13 oktober 2013

Cosmic Dealer | Crystallization

Amsterdam en Den Haag zijn dé beatsteden van Nederland, maar ook Dordrecht laat zich met The Zipps, Snowflake, The Curve en Cosmic Dealer niet onbetuigd. The Zipps zijn misschien de grote legenden, maar Cosmic Dealer is de maker van een van beste Nederlandse psychedelische lp's: Crystallization. Een gaaf exemplaar moet algauw zo'n € 400 kosten en ook de eerste cd-release uit 1993 is bijzonder schaars.
Frans Poots (zang, dwarsfluit), Bas van der Pol (gitaar, zang), Jan Reijnders (gitaar, zang), Angelo Noce Santoro (bas) en Ad Vos (drums) richten in 1968 Cosmic Dealer op. Het vijftal treedt veel op in het land en wordt opgemerkt door producer Eddy Ouwens. Een contract met Negram genereert in 1971 de singles 'The Scene' en 'Head In The Clouds' – beide niet in de Top 40 genoteerd – en datzelfde jaar nog een monster van een debuutplaat. In dertien nummers biedt Crystallization – op het snijpunt van stijlen – nederbeat, psychedelische Westcoastrock en progrock. De Nederlandse traditie van The Motions, Q 65 en Golden Earring is terug te horen in 'If There Is Nothing Behind The Hills', 'I Had A Friend' en titelnummer 'Crystallization', terwijl de steeds opduikende dwarsfluit aan Jethro Tull doet herinneren en het zinderende gitaarwerk aan sixtiesgoden als Quicksilver Messenger Service en Moby Grape – met het ronduit schitterende 'Child Of The Golden Sun' als lichtend voorbeeld. Anderszins behoren de hemelbestormende gitaarsolo's, het kwakende wah-wahspel en de sterke zang – zowel de bariton van Poots als de harmoniezang – tot de uitzonderlijke kwaliteiten van deze neder-klassieker. Opgeluisterd met fantastische songs als 'The Scene', 'The Fly', 'Flying In The Winter' en 'Head In The Clouds' is Crystallization inderdaad die ultieme klassieker; dat hooggeprijsde collector's item; dat universele prog-psych-album.
Cosmic Dealer – dat in 1973 de pijp aan Maarten geeft – is daarmee een van 's-Neerlands meest legendarische bands. Crystallization is dan ook per saldo een legendarisch album, dat overigens ruim 38 jaar later door de originele Cosmic Dealer-bezetting weer live zal worden uitgevoerd – en beslist een vintage klassieker is.

Daybreak / If There Is Nothing Behind The Hills / Child Of The Golden Sun / Swingin' Joe Brown / I Had A Friend / Crystallization / The Scene / The Fly / One Night / Find Your Way / Flying In The Winter / Head In The Clouds / Illusions





donderdag 12 september 2013

Ernie Graham | Ernie Graham

Ernie Graham was de zoveelste loser in het immer groeiende leger van rock-‘n-rollmuzikanten die het niet hebben gemaakt. Maar ondanks dat was Graham een zeer getalenteerd muzikant die gerespecteerd werd door grootheden als Jimi Hendrix, Phil Lynott en Nick Lowe, en belangrijker nog, hij maakte een schitterende soloplaat. Ernie Graham uit 1971 heeft de tand des tijds in kwalitatieve zin zeker doorstaan, maar is voor de rest uit het collectieve geheugen van de pophistorie geschrapt. Net als zijn Ierse maker; verloren in de vergetelheid.
Belfast kende in de eerste helft van de jaren zestig van de 20e eeuw totaal geen rock-‘n-rollscene. De doorbraak van Van Morrison bracht hierin definitief verandering en dit was dan ook de reden dat Ernie Graham van leerling-automonteur switchte naar ritmegitarist in een popband. Tony And The Telstars speelden louter top-40-hits na en hadden de blik volledig op Engeland gericht. Na een korte stop in Engeland keerde Graham terug naar Ierland, naar Dublin, waar hij The People opricht. Ernie Graham ontmoet hier ook Hendrix-roadie Dave Robinson, die een grote rol zal spelen in Grahams leven. Door Robinsons bemoeienis tekent The People – omgedoopt tot Eire Apparant – bij het management van Jimi Hendrix, waardoor de band het voorprogramma gaat verzorgen voor Hendrix’ Britse en Amerikaanse tournee’s. Als gevolg waarvan Eire Apparant in 1968 onder productionele leiding van Hendrix himself in Amerika hun debuut opnemen. Een jaar later verschijnt Sunrise, een bluesrockplaat met psychedelische invloeden. Ondertussen is Dave Robinson teruggekeerd naar London en worden Ernie Graham en de zijnen uitgemolken door het management en op een zijspoor gerangeerd; het is het einde van Eire Apparant.
Robinson, daarentegen, weet zich binnen te werken bij de Londonse productiemaatschappij Famepushers. Naast onduidelijke en dubieuze praktijken runt Famespushers ook het management van Brinsley Schwarz, een taak die Dave Robinson op zich neemt. Robinson introduceert de naar Engeland uitgeweken Ernie Graham bij de club rondom Brinsley Schwarz en Help Yourself, de laatste een jonge rockband met groot potentiëel. Het van oorsprong Amerikaanse United Artists contracteert niet alleen beide bands maar ook de solo-artiest Ernie Graham. En zo neemt Graham in de Londonse Olympic Studios, met als begeleidingsband de gecombineerde Brinsley Schwarz/Help Yourself-club, in luttele weken gedurende de nachturen zijn soloplaat op.
Ernie Graham wordt gekenmerkt door een uiterst losse sfeer, waarvoor aanzienlijke hoeveelheden dope en drank verantwoordelijk zijn. Mellow – maar wel van het uiterst sfeervolle en doeltreffende soort – is de toepasselijke typering voor de fraaie en soepele rockmuziek die Graham en consorten voor het voetlicht brengen. Is ‘Sebastian’ nog een typerende folksong, die sterk refereert aan Bob Dylan, de daaropvolgende songs zijn beduidend complexer, donkerder en magischer. In trage en bedwelmende tempo’s brengt Graham niet alleen zijn elektrische gitaar in stelling maar ook die van Ian Gomm, Brinsley Schwarz, Malcolm Morley en Richard Treece. Met daaraan toegevoegd het rollende en soulvolle toetsenspel van Bob Andrews en de harmonievocalen van Gomm, Andrews en Nick Lowe. Rhythm and blues en slepende op Amerikaanse leest geschoeide rock vormen de ankers voor de groove die Graham met zijn muziekvrienden weet op te roepen. De prachtig broeierige gitaarlicks van Treece en Morley spelen een voorname rol op schitterende songs als ‘So Lonely’, ‘The Girl That Turned The Lever’ en ‘For A Little While’, terwijl ‘Sea Fever’ is opgebouwd rond in mineur getoonzette pianoakkoorden en ‘Don’t Want Me Around You’ gedomineerd wordt door het Hammond-spel van Bob Andrews. Het dreigende en onheilspellende ‘Blues For Snowy’ – een opzwepende blues – is echter het epicentrum van Ernie Graham; traag deinend en aangejaagd door messcherpe solo’s van de Help Yourself-gitaristen vormt deze intrigerende en inktzwarte rocksong hét hoogtepunt van Grahams voorbeeldige rockplaat. Ernie Graham is aldus qua sfeer en niveau op een lijn te stellen met het legendarische debuut van Brinsley Schwarz en roept op een ander niveau zelfs de herinnering op aan het werk van C,S,N&Y of aan de countryrockperiode van acid-heads The Grateful Dead.
Natuurlijk verkocht de lp bij zijn release in 1971 schrikbarend slecht, en dus liet Ernie Graham zich op bevel van Dave Robinson inlijven bij Help Yourself. Na één overigens prachtige plaat stapte Graham op en vormde hij het funkrock-collectief Clancy. Maar Clancy had het tij niet mee, want de punkrevolutie stond voor de deur. Ernie Graham – dan met onafscheidelijke whiskyfles – krijgt hier nog iets van mee als hij voor Stiff Records – mede opgericht door Dave Robinson – een single mag opnemen: de Phil Lynott-compositie ‘Romeo And The Lonely Girl’. Het is Grahams laatste opname, want de volgende tien jaar is hij werkzaam bij de Britse spoorwegen als steward op de Orient Express. Op 27 april 2001 overlijdt Ernie Graham aan een slopende ziekte, het gevolg van zijn nietsontziende levensstijl. Zijn nalatenschap voor de rockhistorie is een bescheiden klassieker.

Sebastian / So Lonely / Sea Fever / The Girl That Turned The Lever / For A Little While / Blues To Snowy / Don’t Want Me Round You / Belfast


donderdag 5 september 2013

Karen Dalton | In My Own Time

Al in 1961 is Karen Dalton, geboren Karen Cariker in 1937 in Bonham, Texas, de ster in de New Yorkse folkscene. Ravissant, gewapend met akoestische gitaar, banjo en een notitieboek vol Appalachen-traditionals ligt het publiek in Café Wha? ademloos aan haar voeten, onder de indruk van haar intense stemgeluid. Ze klinkt met haar krakerige stem, haperend en vibratoloos, als Billy Holliday die de mountainblues zingt. In 1969 verschijnt het akoestische countryblues-debuut op Capitol Records, maar een succes is het niet, met als gevolg dat Dalton aan lager wal raakt en afwisselend in een trailer in Colorado leeft en een junkie-appartement in de Bronx, New York. Woodstock-organisator Michael Lang weet Dalton in 1970 de Bearsville-studio in te krijgen om met muzikanten als Harvey Brooks (bas), Amos Garrett (gitaar) en Ben Keith (pedal steel) een soort van countryrockalbum op te nemen. In My Own Time is een tweeslachtig album, dat ontsierd wordt door bloedeloze covers van uitgewoonde liedjes als 'When A Man Loves A Woman' en 'How Sweet It Is'. Anderzijds zijn Dino Valenti's 'Something On Your Mind', Richard Manuels 'In A Station' en Paul Butterfields 'In My Own Dream' meeslepende countryrocksongs en is de traditional 'Katie Cruel' – gedragen door Daltons banjo en Bobby Notkoffs spookachtige viool – van een ongenaakbare schoonheid. Karen Daltons verdere leven is min of meer een mysterie. In My Own Time is haar laatste plaat; 22 jaar later overlijdt ze berooid en door HIV-besmet op 55-jarige leeftijd in haar appartement in de Bronx.

Something On Your Mind / When A Man Loves A Woman / In My Own Dream / Katie Cruel / How Sweet It Is / In A Station / Take Me / Same Old Man / One Night Of Love / Are You Leaving For The Country