donderdag 8 maart 2012

Phosphorescent | Here's To Taking It Easy




De funky blazers van uptempo opener It's Hard To be Humble (When You're From Alabama) zijn lichtelijk misleidend en zeker niet representatief voor de rest van Here's To Taking It Easy. Na het schitterende Pride uit 2007 en het zowel verrassende als respectvolle tribuut aan Willie Nelson – To Willie – van vorig jaar, is Here's To Taking It Easy Matthew Houcks, alias Phosphorescent, vijfde cd. Het lijkt een poging een groter publiek te bereiken en dat is iets wat Houck zeker verdient. Afgezien van de overigens beslist niet onaardige opener straalt dit album een Will Oldham-achtige grandeur uit. Voorts lijkt het erop dat Houck de Nelson-songs gebruikt heeft als vingeroefening voor dit geweldige countryrock-album, dat echt een doorbraak moet kunnen bewerkstelligen. Houck heeft Here's To Taking It Easy opgenomen met een heuse begeleidingsband, en dat is voor het eerst. Het komt de losse, rammelende – ouderwetse – sfeer beslist ten goede. Na de opener ontvouwt zich een magistraal album dat gekenmerkt wordt door zelfbespiegelende en bittere teksten en een muzikaal decor dat het beste verenigt van verschillende werelden. Namelijk die van Oldham, Bright Eyes en Jason Molina aan de ene kant, en die van Neil Young en ja, The Rolling Stones ten tijde van Sticky Fingers aan de andere kant. Noem het classic alt.country. Met overweldigende songs als Nothing Was Stolen (Love Me Foolishly), The Mermaid Parade, Tell Me Baby (Have You Had Enough, Heaven, Sittin Down en het epische Los Angeles, met zijn dubbele gitaar-line up en dreinende pedal steel, is dit het klassieke album wat Matthew Houck altijd al in zich had.
It's hard To Be Humble (When You're From Alabama) / Nothing Was Stolen (Love Me Foolishly) / We'll Be Here Soon / The Mermaid Parade / I Don't Care If There's Cursing / Tell Me Baby (Have You Had Enough / Hej, Me I'm Light / Heaven, Sittin Down / Los Angeles

woensdag 7 maart 2012

Toad The Wet Sprocket | Dulcinea

Zo rond 1991 is Toad The Wet Sprocket, in Amerika althans, op zijn commerciële hoogtepunt. In Nederland doet de band uit Santa Barbara, Californië hoegenaamd niets. In het thuisland echter, scoort Toad The Wet Sprocket – hoewel ontleend aan Monthy Python toch een ridicule naam – een aantal grote hits, afkomstig van het derde album Fear. De opvolger van vier jaar later, Dulcinea, is beduidend minder gepolijst met zijn combinatie van gedempte grunge-gitaren en R.E.M.-somberte. Wel levert Dulcina, met op de hoes de doodsbloemen bij uitstek, aronskelk en lelie, hits op met het catchy collegerocknummer 'Fall Down' en het prachtig broeierige 'Something's Always Wrong'. Maar achter de hits gaan pareltjes schuil als de logge gitaarpopsong 'Woodburning', het rauwe 'Reincarnation Song' en vooral de van weemoed druipende folkrockliedjes 'Crowing' en 'Listen', beide meeslepend vertolkt door zanger Glen Phillips. Dulcinea is een gevarieerd en bijzonder sfeervol gitaarpopalbum; het is in 1994 het creatieve hoogtepunt van Toad The Wet Sprocket. Nog een plaat volgt en dan is het in 1998 voorbij als de hits uitblijven en Phillips vervolgens solo gaat.
Fly From Heaven / Woodburning / Something's Always Wrong / Stupid / Crowing / Listen / Windmills / Nanci / Fall Down / Inside / Begin / Reincarnation Song / Hope

dinsdag 6 maart 2012

Boston | Boston

De beginjaren zijn zoals voor veel beginnende bands moeilijk. Well, we were just another band out of Boston / On the road to try to make ends meet / Playin all the bars, sleepin in our cars, zingt Bostons Brad Delp in 'Rock & Roll Band', op dat moment niet vermoedend dat Boston mede-verantwoordelijk zal worden voor het megasucces van een nieuwe stroming in de rockmuziek: Adult Oriented Rock. Evenmin kan hij bevroeden dat Boston debuutalbum zeventien miljoen keer verkocht zal worden. Het brein achter Boston is Tom Scholz, een technisch geschoolde whizz-kid uit Toledo, Ohio die in 1970 afstudeert aan het MIT in Boston, Massachusetts. Hij raakt bevriend met Brad Delp, dan werkzaam in een fabriek voor koffiezetapparaten. In de kelder van de woning van Scholz experimenteren ze met songstructuren, instrumenten en technologie. Scholz is naast technicus een bekwaam gitarist, bassist en toetsenist; Delp is de bescheiden tweede man met de fluwelen stem. Met behulp van gitarist Barry Goudreau maken Scholz en Delp demo's waarmee ze bij de platenbazen gaan leuren. Het duurt even, maar in 1975 is het CBS/Epic dat toehapt en de groep, Boston gedoopt, tekent. Scholz rekruteert drummer Sib Hashian en in een later stadium ook bassist Fran Sheehan, en neemt met de band in zijn eigen thuis-studio de tracks op voor Bostons debuutalbum. CBS/Epic steekt daar echter een stokje voor want de band is verplicht een CBS-studio en -engineer te gebruiken. En dus vliegt Boston voorjaar '76 naar Californië om daar alleen de zang op te nemen. Het baanbrekende, zelfgetitelde hardrockalbum Boston verschijnt in juli 1976 en slaat wereldwijd in als een bom. Naast het wat meer experimentelere 'Foreplay' en de pompende hardrocker 'Smokin', is Boston vooral een liedjesalbum, dat is opgetrokken uit ijzersterke melodieën en spetterende dubbelgelaagde gitaarriffs. Fluitende elektrische gitaren en rinkelende akoestische – karakteristiek voor Boston – maken de dienst uit op onweerstaanbare AOR-klassiekers als 'Rock & Roll Band', 'Peace Of Mind', 'Hitch A Ride', 'Something About You', 'Long Time' en 'Let Me Take You Home Tonight'. En dat alles geldt natuurlijk in overtreffende trap voor het volkslied van de AOR-generatie: 'More Than A Feeling'. Deze schitterende klassieker – zwevend tussen pop en hardrock – is ook een Nederland begin 1977 een monsterhit en een perfecte smaakmaker voor het zowel verfijnde als heavy debuutalbum van Boston. Wereldroem is hun deel; Boston is een klap een gevestigde naam op het wereldtoneel. En dat niet alleen: Boston verandert met 'More Than A Feeling' en dat geniale debuutalbum op eigen kracht het aangezicht van de rock.
More Than A Feeling / Peace Of Mind / Foreplay/Long Time / Rock & Roll Band / Smokin' / Hitch A Ride / Something About You / Let Me Take You Home Tonight

maandag 5 maart 2012

Lyres | On Fyre

Monoman is een ziekelijke verzamelaar van jaren zestig-singletjes; het verklaart zijn bijnaam – al schijnt die ook te slaan op zijn starheid en botte gedrevenheid. Dat laatste is hem – Jeff Connolly – niettemin goed van pas gekomen in zijn worsteling een muzikantenbestaan op te bouwen. In 1975 komt Connolly naar Boston om te studeren, maar daar komt niet veel van als hij zich aansluit bij punkband DMZ en naast toetsenist de nieuwe zanger wordt, luisterend naar de naam Mono Mann. De een-dimensionale Stooges-punk van DMZ levert een plaat op bij major Sire Records, maar als een doorbraak uitblijft en een van de twee gitaristen vertrekt komt de weg vrij voor de dadendrang van Connolly en zijn Vox Continental-orgel. In de eerste bezetting van de Lyres speelt de gitarist van DMZ nog, maar deze ruimt algauw het veld voor de vele vervangers. De compromisloze Connolly regeert zijn band met strakke hand en is tijdens de optredens de bezwete bandleider die dubbelgevouwen over zijn orgel hangt en zijn dijen ranselt met zijn tamboerijn. Lyres speelt melodieuze garagepunk met sterke soulinvloeden en een monomane hang naar het tijdperk waarin Monomans mono-singletjes verschenen. Als manager-fan Richard W. Harte zijn label Ace Of Hearts start, heeft Connolly’s Lyres een min of meer stabiele bezetting met DMZ-drummer Paul Murphy, DMZ-bassist Rick Coraccio en ex-Godzz-gitarist Danny McCormack. Harte produceert ook de band als deze in de Normandy Sound-studio vijftien nummers opneemt waarvan er elf op Ace Of Hearts eerste lp-release verschijnen: On Fyre. Elf opzwepende liedjes, gedrenkt in echo, voorzien van primitieve drums en versterkt door Connolly’s schelle tamboerijn en dreinerige orgeltje. Maar bovenal wordt het opwindende Lyres-geluid gekenmerkt door het heftige tremologeluid van McCormacks Danelectro-gitaar. Monoman: ‘Some people call it reverb, some people call it vibrato, but it’s tremolo. Get that straight, tremolo!’ Tussen spetterende eigen composities als ‘Help You Ann’, ‘I Really Want You Right Now’ en ‘Don’t Give It Up Now’ – Connolly’s credo – komt Monomans obscure smaak tot uiting in de keuze van de covers: ‘The Way I Feel About You’ van de tragische ex-Beatle Pete Best, ‘Tired Of Waiting’ van Ray Davies en ‘Love Me Till The Sun Shines’ van diens broertje Dave. Met Lyres’ On Fyre komt de revival van de sixties garagerock goed op gang – het is een van de beste lp’s van de jaren tachtig neo-garage, al doet opvolger Lyres Lyres – met twee Outsiders-cover – er niet voor onder. Populair is de groep bovendien in Frankrijk, Duitsland en ook Nederland. Dat laatste komt Monoman goed uit als hij in eind jaren tachtig opneemt en optreedt met zijn grote held Wally Tax.
Don’t Give Up Now / Help You Ann / I Confess / I’m Tellin’ You Girl / Love Me Till The Suns Shines / I Really Want You Right Now / Tired Of Waiting / Dolly / Soapy / The Way I Feel About You / Not Like The Other One

zondag 4 maart 2012

Michael Nesmith | And The Hits Just Keep On Comin’




Een carrière achter de rug van wereldberoemde muzikant annex tv-ster en eens een tieneridool dat zich van de rest onderscheidde door een stupide wollen mutsje, Michael Nesmith was een Monkee, en een eigenwijze Monkee. Als solo-artiest en maker van drie fascinerende countryrock lp’s werd Nesmith door de critici bejubeld, maar uiteindelijk onder curatele gesteld door platenmaatschappij RCA. Michael Nesmith moet in 1972 zijn fameuze begeleiders The First National Band ontslaan; hij mag van RCA nog een plaat maken, maar een band is te duur. Bovendien eist het label een hitsong, er mankeert immers het nodige aan het niveau van Nesmiths composities, aldus de platenbonzen. Nesmiths reactie is dat hij net zo min als het mannetje op de maan een hit kan schrijven. Uit balorigheid krijgt Nesmiths zesde soloplaat de veelzeggende titel And The Hits Just Keep On Comin’. RCA kan de hik krijgen.
Gewapend met akoestische gitaar en met mentale en fysieke ondersteuning van de onvolprezen O.J. “Red” Rhodes – een virtuoos op de pedal steel – neemt Nesmith tien nummers op en levert deze af bij RCA: And The Hits Just Keep On Comin’, hoezo hits? Een aantal composities schreef Nesmith in zijn Monkee-tijd, maar werden nooit opgenomen. Althans niet door Nesmith; Different Drum was in 1968 een stevige hit voor Linda Ronstadt en haar Stone Poneys. Net als de overige oudere nummers past Different Drum perfect tussen de lovesongs en breaking-up-songs die beurtelings hoopvol en bitter door Nesmith worden voorgedragen. Diferent Drum is een voorbeeld van de laatste, waarin de verteller erkent dat zijn geliefde niet voor hem voorbestemd is: Well, you and I / Travel to the beat of a different drum. Nesmith klinkt berustend, de katharsis voorbij. De algehele teneur op And The Hits Keep On Comin’ is dan ook sterk introspectief. Nesmith overpeinst waar het leven hem gebracht heeft, relativeert zijn voormalige sterrenstatus van goedlachse muzikale clown en telt zijn zegeningen. Tussen de regels van de bitterzoete liefdesliedjes door kiert een wereld van verval. De peilloze eenzaamheid in de fraaie opener Tomorrow & Me, de gesmolten plastic grimassen in The Candidate en de vergeefse zoektocht naar onbeperkte vrijheid in Harmony Constant. De reflectieve teksten – waarin Nesmith even vaak de liefde vindt als haar verliest – vormen de basis voor een tiental gracieuze en prachtig geconstrueerde romantische popsongs, die nergens lijden onder de spaarzame begeleiding. De simpele akoestische gitaar, de sporadische pianoveeg en het weemoedige pedal steel-spel van Red Rhodes laten alle ruimte aan Nesmiths stem en teksten. Het is bij uitstek het idioom waarin de ware singer-songwriter zich thuisvoelt; het terrein waar de singer-songwriter verslag doet van een innerlijke wereld die zowel eerlijk, liefdevol en hoopvol is als kaal, bleek en hard.
And The Hits Just Keep On Comin’ is de glorieuze piek in Nesmiths muzikale carrière en bovendien de scheidslijn waarlangs zijn artistieke leven in twee delen uiteenvalt. Het eerste deel kenmerkt zich achtereenvolgens door de bubblegumpop van The Monkees – dat het eerste miljoen op Nesmiths rekening oplevert –, de speelfim Head en de aanvang van een solocarrière die op interessante wijze gestalte krijgt met het geheel instrumentale The Witchita Train Whistle Sings. Met de sublieme trits Magnetic South, Loose Salute en Nevada Fighter exploreert Nesmith de contouren van het countryrock-genre, om dan in 1972 publiek en critici te verrassen met het prachtige melancholieke And The Hits Just Keep On Comin’.
Michael Nesmith maakt dan nog een aantal lp’s en richt een eigen platenlabel en productiemaatschappij op: Pacific Arts Corporation. De eerste productie is Nesmiths The Prison, een boek met begeleidende soundtrack. Dan stort de overambitieuze Nesmith zich op de film- en televisiewereld. Hij treedt op als producent van speelfilms als Repo Man, is mede-oprichter van MTV en wordt miljonair. En natuurlijk – in 1996 – volgt het onvermijdelijke: de reünie van The Monkees. Michael Nesmith ondergaat het met grote tegenzin, maar ziet ook de grote financiële voordelen. Nesmith is een gretig man die, hoewel een zeer geslepen entrepeneur, eveneens bewezen heeft een visionair muzikant te zijn. Met de contryrockalbums en vooral met de klassieke singer-songwritersplaat And The Hits Just Keep On Comin’ heeft Michael Nesmith dit inderdaad bewezen.
Tomorrow & Me / The Upside Of Good-Bye / Lady Love / Listening / Two Different Roads / The Candidate / Different Drum / Harmony Constant / Keep On / Roll With Flow

The Low Anthem | Oh My God, Charlie Darwin




Oh My God, Charlie Darwin, in eigen beheer uitgebracht, is een sprekend voorbeeld van hoe de indie-americana-vlag er ultimo 2008 bij staat. Hier zijn vrije radicalen aan het werk die hun liefde voor oorspronkelijke popmuziek leven. The Low Anthem, afkomstig uit Block Island, Rhode Island, is op de hun derde cd Oh My God, Charlie Darwin een trio (inmiddels een kwartet) bestaande uit Ben Knox Miller, Jeffrey Prystowsky en Jocie Adams, dat gezamenlijk meer dan twee dozijn verschillende instrumenten inzet. En dat loont, omdat deze cd van een werkelijk grote schoonheid is. Ruwweg valt de plaat in twee delen uiteen; de rauwere, banjo-aangedreven songs in de trant van Eliott Brood, en de trage, soms hartverscheurend mooie liedjes, waarin het dreigende pomporgel en de schitterende zangharmonieën een voorname rol spelen. Hier klinkt The Low Anthem als een mengeling van The Felice Brothers en Fleet Foxes – fenomenaal in 'Charlie Darwin' en 'Cage The Songbird'. The Low Anthem zou dan ook, zo schreef ik in 2008, beslist groot kunnen worden als ze zou worden opgepikt door een americana-label; vooralsnog knippen, plakken en verven de bandleden hun kartonnen hoesjes zelf en komen ze in Nederland onder de aandacht door particulier plugwerk. Dat laat echter onverlet dat deze ruwe diamant, opgenomen in de witte stilte van een Rhode Island-winter, een aanschaf tijdens de donkere dagen voor de kerst van 2008 ten volle verdient.
Dat The Low Anthem ook daadwerkelijk voorbestemd is voor grotere dingen blijkt wel uit het feit de band in het voorjaar van 2009 wordt opgepikt door het fameuze Bella Union-label, dat Oh My God, Charlie Darwin geremasterd en met een aangepast hoesje op het Europese publiek loslaat. Met succes. The Low Anthem toert meermalen door Europa en levert met Smart Flesh in 2011 een geweldige opvolger af.
Charlie Darwin / To Ohio / The Horizon Is A Beltway / Home I'll Never Be / Ticket Taker / To The Ghosts Who Write History Books / (Don't) Tremble / Music Box / Champion Angel / Cage The Songbird / OMGCD / To Ohio (Reprise)

zaterdag 3 maart 2012

Sloan | Smeared

Plotseling kan alles; Nirvana breekt alle records, Sonic Youth is opeens een ware noiserock-icoon. Het is 1991; the year that punk rock broke. Maar als Seattle het muzikale centrum van de wereld is, komt ook aan de andere kant van het continent een Canadese stad volop in de belangstelling: Halifax, Nova Scotia. Bands als Jale, Thrush Hermit en Eric’s Trip gelden als grote beloftes, maar nog hoger zijn de verwachtingen gestemd over Sloan. In 1991 gevormd aan de stedelijke universiteit is de bezetting van Sloan verbazingwekkend stabiel. Vijftien jaar na dato bestaat Sloan nog steeds uit Jay Ferguson (gitaar,zang), Chris Murphy (bas, zang), Patrick Pentland (gitaar, zang) en Andrew Scott (drums, zang, gitaar). Zonder platencontract, maar wel met een fikse dosis eigenwijsheid en 18-karaats songs in de bagage, neemt Sloan thuis bij vriend Terry Pulliam een serie liedjes op die opgenomen moesten worden. De bandleden hebben het idee dat het in een dag vastgelegde materiaal zo sterk is dat de twaalf liedjes tezamen wel eens een potentiële major-release zou kunnen zijn. Dat blijkt een rake gedachte als drie maanden later de talentenjagers van Geffen – koortsachtig op zoek naar nóg een Nirvana – overkomen uit Los Angeles en Sloan direct contracteren. De opgenomen songs – slechts geremixed in een Californische hi-techstudio – vormen inderdaad de basis voor Sloans major-debuut, Smeared. Sloan is hoorbaar geworteld in de gitaartraditie van de Velvet Underground, maar beslist aangespoord door de punkrock van Nirvana en Seattle. De luide gitaren van Ferguson en Pentland hebben inderdaad een grungy sound, maar er ligt een suikerlaag van dromerige harmonievocalen overheen – met een overduidelijke verwijzing naar de shoegazerspop van het Britse My Bloody Valentine. Gecombineerd leveren de gruizige, maar kristalheldere gitaren en de meerstemmige zang prachtige liedjes op als ‘Underwhelmed’, ‘Raspberry’ en ‘Sugartune’. Op ‘I Am The Cancer’ krijgt de zamenzang nog meer kracht door stem van Jale’s Jennifer Pierce. De met galm overladen psychedelische ballad ‘What’s There To Decide?’ is een passende afsluiter van Smeared, een verrassend noisepopalbum opgepept met stekelige gitaren en bestrooid met zoetstof. Sloan springt aldus mee op de golven van de dan heersende gitaartrend, maar een tweede Nirvana is Sloan – helaas voor Geffen – niet. Daar hoeft de band geen spijt van te hebben; vijftien jaar later maakt Sloan nog steeds verrassend goede albums, en ook nog eens in de oorspronkelijke bezetting.
Underwhelmed / Raspberry / I Am The Cancer / Median Strip / Take It In / 500 Up / Marcus Said / Sugartune / Left Of Centre / Lemonzinger / Two Seater / What’s There To Decide?