maandag 19 maart 2012

Magnolia Electric Co. | Josephine




Met de komst van lo-fi begin jaren negentig, zet ook Jason Molina, uit Lorain, Ohio, zijn eerste schreden op het muzikale pad. Introvert, gevoelig en verlegen als hij is, kiest Molina een pseudoniem: Songs: Ohia. In de loop van de jaren negentig laat Molina steeds meer authentieke, ouderwetse stijlfiguren uit de folk en de country toe in zijn fragiele, doch vaak beeldschone muziek. Voor de live-optredens formeert Molina een voltallige band, die aanvankelijk nog Songs: Ohia heet, maar in 2003 opeens The Magnolia Electric Co. Molina heeft dan zijn gebutste akoestische gitaar verruild voor een elektrische. En toch keert Jason Molina van de rootsrock – nog steeds onder de paraplu van Magnolia Electric Co. – in 2009 terug naar de intieme treurigheid van weleer, nu in een schitterend, traag countryrock-decor.
Opgenomen door nota bene Steve Albini is Josephine een ware triomf voor de kleine man uit Ohio. Josephine klinkt niet alleen voortreffelijk, met een royale bezetting van Hammond, baritone gitaar, lap steel, dobro en cornet, maar is ook Molina op zijn best: boordevol bittere weemoed. Neil Youngs Tonight's The Night lijkt een vertrekpunt voor Molina die diep graaft en vol raakt in meeslepende songs als de openings-trits 'O! Grace', 'The Rock Of Ages' en 'Josephine'. Bij de keel grijpende wanhoop kenmerken de albumhoogtepunten 'Shenendoah' 'Song For Willie' en 'Shiloh', terwijl anderzijds Magnolia Electric Co. gluiperig rockt in 'The Handing Down' en 'Knoxville Girl'.
Het moge duidelijk zijn; Josephine is een duister album – en tegelijkertijd Jason Molina's meest indrukwekkende. Diens genadeloze intensiteit is allerminst gespeeld, want de jaren volgend op Josephine blijken een duistere periode voor de trieste troubadour, vechtend tegen ernstige depressies en drugsverslaving. Het maakt de wurgende spanning van Josephine alleszins voelbaar.
O! Grace / The Rock Of Ages / Josephine / Shenandoah / Whip-Poor-Will / Song For Willie / Hope Dies Last / The Handing Down / Map Of The Falling Sky / Little Sad Eyes / Heartbreak At Ten Paces / Knoxville Girl / Shiloh / An Arrow In The Gale

zaterdag 17 maart 2012

The Prodigal Sons | Wine Of Life

Ze halen in 1991 de finale van de De Grote Prijs Van Nederland, maar de ogen zijn vooral gericht op het solo-optreden van Erwin Nijhoff in Haenen Voor De Nacht, waarna de platenmaatschappijen toesnellen. Maar Nijfhoff en zijn band, The Prodigal Sons, zijn al onder dak en komen in september 1993 zeer verrassend voor de dag met hun debuut Wine Of Life. The Prodigal Sons, afkomstig uit Zwolle en omstreken , bestaan dan naast grote man Nijhoff – zanger, gitarist, songschrijver en slechts 20 jaar – uit bassist Albert Bartelds en drummer Henk Holsappel. Op de plaat krijgen ze versterking van gospelkoortjes, piano en slidegitaar, wat resulteert in een gedegen, volle sound. De vlotte rockers gebaseerd op de bluesy hardrock van Bad Company en de southern rock van The Black Crowes geven Wine Of Life dan ook een flinke vaart. Maar het zijn de traag trekkende nummers, ingekleurd met Hammond en mellotron, die indrukwekkend zijn: de fantastische single 'You Still Think', het Gene Clark-achtige 'In Another Land' en de epische afsluiter 'Dark Days', die schitterend naar een climax wordt gewerkt. Wine Of Life is een uitstekend product van vaderlandse bodem, dat een essentiële toevoeging is aan de dan in Nederland heersende hausse van fiere gitaarpop. In 1994 staat de band op Pinkpop; een jaar later komt het nog rootsier The Eye Of A Stranger uit, het tweede en tevens laatste album van The Prodigal Sons.
Last Song / Wine of Life / You Still Think / Shut Your Mouth / That's When I Love You / In Another Land / What About Yourself / Jimi / Waiting / Gone / Dark Days

woensdag 14 maart 2012

Kak | Kak

Nog geen jaar heeft Kak bestaan, maar tussen oprichting en uiteengaan maakten de Californische psych-rockers wel een monster van een rockplaat, die terecht beschouwd wordt als een Westcoast-klassieker. In de zomer van 1967 komt Gary Yoder op straat, in Davis, Californië, Gary Grelecki tegen. Zanger/gitarist Yoder is dan zonder band omdat The Oxford Circle net daarvoor is opgeheven. Grelecki zegt een platencontract voor Yoder te kunnen regelen bij CBS. En inderdaad; twee maanden later is Gary Yoder door bemiddeling van de vader van Grelecki getekend door CBS/Epic. Samen met Oxford Circle-gitarist Dehner Patten en de door hem meegebrachte drummer Chris Lockheed richt Gary Yoder Kak op, waaraan kort daarop bassist Joe-Dave Damrell wordt toegevoegd. Het vijftal – inclusief Grelecki – verhuist dan naar San Francisco en betrekt op kosten van CBS een oud Victoriaans pand: The Kak Mansion. In dit huis bereiden ze zich in de zomer van 1968 voor op plaatopnamen; Yoder schrijft de songs en Grelecki de teksten. In juni neemt Kak een aantal nummers op in de Columbia Studios in Los Angeles, in september gevolgd door de rest van de opnamen voor het debuutalbum. Ondanks dat ze onder tijdsdruk staan van Epic, hebben de muzikanten de tijd van hun leven; branden wierook, roken dope en creëren de mooiste psychedelische rockmuziek. Een omschrijving die dan ook geheel van toepassing is op Kak, het verbluffende album dat Kak in volle glorie toont. De dubbele gitaar-line-up van Yoder en Patten zorgt voor een stevige sound die in giftige rocknummers als ‘Bryte ‘N’ Clear Day’ en ‘Disbelievin’’ – opgebouwd rond een gemene, dreinerige gitaarriff – aan de gitaarsound van Moby Grape doet denken, terwijl de poëtische en van weemoed druipende song ‘Flowing By’ en het superieure ‘I’ve Got Time’ – waarin de gitaar klinkt als een wuivende pedal steel – Buffalo Springfield naar de kroon steekt. Maar Kak klinkt als zijn unieke zelf in de melodieuze acidrock die psychedelische klassiekers als ‘Lemonaide Kid’, ‘Electric Sailor’ en ‘Everything’s Changing’ kenmerken: vloeiende melodielijnen, gave harmoniezang en aardeverschroeiend gitaarwerk. Dat mag zo zijn, maar tegen de tijd dat Kak op de markt komt en de band net een aantal zinderende optredens heeft gedaan, ontstaan er irritaties en ruzies. Vanzelfsprekend hapert ook de promotiemachine van Epic, zodat begin 1969 zowel de band Kak als het album Kak roemloos ten onder gaat – wat in het geheel niet wegneemt dat het een van de allerbeste psychedelische Westcoast-rockalbums is. Kak rules.
HCO 97658 / Everything’s Changing / Electric Sailor / Disbelievin’ / I’ve Got Time / Flowing By / Bryte ‘N’ Clear Day / Trieulogy: (I) Golgotha (II) Mirage (III) Rain / Lemonaide Kid

maandag 12 maart 2012

The Amazing | Gentle Spirit




Een intrigerende en fascinerende hoes siert het tweede album van The Amazing. Het afgebeelde schilderij van de 19e eeuwse Belgische kunstenaar Fréderic Leon laat in een pastorale omgeving een ontregelend beeld zien van tientallen slapende, naakte kinderen te midden van dobberende zwanen. Het paradijs lijkt verloren, duistere tijden breken aan. Wonderwel sluit de psychedelische folkrock van The Amazing naadloos aan op dit iconische beeld; een twee-eenheid van verontrustende schoonheid. Het Zweedse The Amazing lijkt een afsplitsing van Dungen nu de band supergitarist en muziekfreak Reine Fiske en trommelaar Johan Holmegard gemeen heeft, maar is in feite de band van zanger/gitarist Christofer Gunrup. In 2009 verscheen het titelloze debuut dat al de kwaliteiten verried die nu op Gentle Stream ten volle tot uiting komen. Hierop betreedt The Amazing de paden van de Britse folkrock van Jethro Tull en Traffic, de rural prog van Caravan en Fantasy en de landelijke psychedelica van The Grateful Dead en Moby Grape. In uitgesponnen songs als 'Gentle Stream', 'Gone' en 'Dogs versmelt Gunrups herfstige verlangen zich met zangharmonieën, dwarsfluit, gedempte drums, vloeiende gitaren en machtige mellotrons. Gentle Stream evoceert daarmee een atmosferisch, pastoraal en feeëriek retrogeluid. In de kern singer-songwritersliedjes die opvallen door een herfstig verlangen, is de meerwaarde die Gentle Stream hoog optilt het fantastische bandgeluid dat gedragen wordt door ijle mellotrons, jazzy drumspel, pastorale dwarsfluiten en psychedelisch gitaarwerk. Nu nog obscuur en onbekend, in de toekomst wellicht gezien als een meesterwerk, wie zal het zeggen. Nu is Gentle Stream in ieder geval een geweldig album.
Gentle Stream / Flashlight / International Hair / The Fog / Gone / Dogs / Asumptions / When The Colours Change

zondag 11 maart 2012

Kaleidoscope | Faintly Blowing

In 1967 verandert de vroege Britse psychedelische muziek, met zijn rhythm & blues-gitaren en eenduidige songstructuren in een muzieksoort waarin elfjes, kabouters en middeleeuwse ridders en jonkvrouwen figureren, en die in toenemende mate gedomineerd wordt door keyboards en strijkers, of door de combinatie van beide: de mellotron. Kaleidoscope is een Londense band die zich op het scharniermoment bevindt tussen psychedelica en progressive rock. Kaleidoscope wordt in London in 1964 opgericht door de jeugdvrienden Eddie Pumer en Dan Bridgman, die in Steve Clark en de excentrieke Peter Daltrey twee muzikanten vinden die de band completeren. Na een aantal naamswisselingen gaat het viertal uiteindelijk als Kaleidoscope door het leven – een naam die de band-aspiraties uitstekend dekt. De composities worden inventiever, gecompliceerder en psychedelischer. Rond 1967 is de complete muziekscene in Engeland onder de invloed van allerhande drugs en nemen fantasie en verbeelding een hoge vlucht. Dit geldt evenzeer voor Kaleidoscope, dat op eenzelfde wijze als Pink Floyd onontgonnen terreinen verkent, maar dan zonder gebruik van geestverruimde drugs. Een van de eerste singles, ‘Flight From Ashiya’, wordt in Japan een miljoenenhit en in 1967 verschijnt het verrassende debuut Tangerine Dream. De opvolger Faintly Blowing, die in april 1969 uitkomt, is complexer, inventiever en orkestraler. Faintly Blowing is de absolute top wat de psychedelische pop betreft in het hippe London van de eind jaren zestig. Superieur in techniek, arrangementen en uitvoering, en bovendien voorzien van uiterst organische en sensitieve melodielijnen. Zo zijn de lp-tracks ‘Faintly Blowing’ en ‘If You So Wish’ onwaarschijnlijk knappe liedjes, voorzien van ultra-catchy refreinen. Eddie Pumer en Peter Daltrey domineren de band met hun fantasierijke composities, maar ook vanwege Pumers veelal gedubbelde gitaarspel en Daltreys keyboards en mellotron. Met songs als ‘Snapdragon’, ‘(Love Song) For Annie’ en ‘Black Fjord’ is Faintly Blowing een romantisch en barok meesterstuk en feitelijk nauwelijks overtroffen door de canon van de Britse popgroepen uit de zo turbulente sixties. Maar zowel de singles als de lp’s van Kaleidoscope weten niet tot de hitlijsten door te dringen; succes blijft dus uit. En als de jaren zestig dan overgaan in de jaren zeventig – en de speelsheid van de psychedelica definitief plaats maakt voor doorgeëvolueerde progressieve rock – acht het kwartet de tijd rijp voor een naamsverandering en wordt Kaleidoscope aldus ten grave gedragen. Kaleidoscope is dood, leve Fairfield Parlour.
Faintly Blowing / Poem / Snapdragon / A Story From Tom Blitz / (Love Song) For Annie / if You So Wish / Opinion / Bless The Executioner / Black Fjord / The Feathered Tiger / I’ll Kiss You Once / Music

zaterdag 10 maart 2012

Flying Color | Flying Color

Het zijn vier jonge en onschuldige knapen. Haardracht in de beste moptop-Beatles-traditie, met bloemen bezaaide bloesjes en bleekwitte gelaten. De archetypische popband is van alle tijden; dromend van meisjes, verlangend naar succes en angst voor het ouder worden. De nervositeit is geïntegreerd in de sound, de lyriek is die van de onschuld, teenangst de grote motivator. De popmuziek kent karrevrachten bekende en minder bekende voorbeelden: The Byrds, The Flamin’ Groovies, The Feelies, The dB’s, The Plimsouls, waaraan qua chronologie Flying Color kan worden toegevoegd.
Eind 1984 wordt de band in San Francisco opgericht door Hector Penalosa (zang, bas) en Dale Duncan (zang, gitaar) die in Richard Chase (zang, leadgitaar) en John Stuart (zang, drums) geschikte partners vinden. De eerste demo die Flying Color opneemt, wordt gelijk een lokale hit in de demotape top 5 van radiostation KUSF. De demo weet de aandacht te trekken door een rake cover van Alex Chiltons 'September Gurls', maar meer nog door de fantastische eigen composities 'Through Different Eyes' en 'Dear Friend'. Dat vindt ook Tom Mallon, de Phil Spector van de San Francisco punkscene en huisproducer van de American Music Club. Onder zijn leiding neemt Flying Color 'Dear Friend' op als single, in 1985 uitgebracht op het New-Yorkse garagelabel Cryptovision. Dit leidt tot een tour naar de Oostkust alwaar het prille kwartet in het voorprogramma optreedt van Camper Van Beethoven en Green On Red. Terug in San Francisco doet de band samen met The Replacements een aantal optredens in de fameuze Fillmore West. Dan stelt mentor Tom Mallon het kwartet in staat om onder zijn nadrukkelijke leiding en in zijn zelfgebouwde studio opnamen te maken voor de debuut-lp die zal gaan verschijnen op Mallons eigen label, Grifter Records. Gedurende de periode tussen de zomer van 1986 en het voorjaar van 1987 weet Tom Mallon zijn pupillen voorbeeldig te kneden. ‘At Toms House’, aldus de hoestekst, ontstaat onder toevoeging van de juiste ingrediënten – jeugdige zorgeloosheid, ongepolijste muzikaliteit, compositorisch vernuft en productionele geslepenheid – een uniek album. De tastbare aanwezige tienerromantiek wordt uiterst doeltreffend getransformeerd tot een compacte verzameling kristallijne droompop. Op het gelijknamige debuut brengt Flying Color in 10 nummers het beste samen van folkrock en powerpop, eert de grote voorbeelden en voegt daar zijn eigen melancholieke pracht aan toe.
De lp opent met de single, het onweerstaanbare 'Dear Friend'. Het is een fantastische opmaat voor de hemelse dingen die komen gaan. Een klassenummer als 'Dear Friend' met zijn aanstekelijke ritme, ragfijne gitaarlijnen en dromerige samenzang is nauwelijks te overtreffen. Toch slaagt Flying Color hierin door zijn grootste troef in te zetten: 'It Doesn’t Matter', een ongehoord knap poprocknummer; een klassieke compositie waarin onvergankelijkheid in drie minuten muzikale genialiteit is geperst. De koek is dan nog lang niet op, want Chase, Penalosa, Duncan en Stuart schudden de ene 24-karaats popsong na de andere uit de mouw. De gitaren rinkelen en rinkelen en de engelachtige adolescentenstemmen buitelen over elkaar heen zonder de perfecte harmonie uit het oog te verliezen. De bitterzoete melancholie is de ene keer in synchronie met de tokkelende folkrock-benadering, en de andere keer in scherp contrast met de schurende elektrische gitaren. Onnadrukkelijk tikkende drums bieden alle ruimte aan de sporadische pedal steel of aan een vlijmscherpe gitaarsolo. Van dit laatste is in 'Tumble', met zijn loeiende climax, een sprekend voorbeeld te horen. De samengevoegde elementen – pure pop gemengd met zachte psychedelica en jaren tachtig countryrock – maken Flying Color tot een overdonderend debuut dat paradoxaal genoeg slechts in kleine kring op waarde wordt geschat.
Het blijft echter bij een plaat. De intensieve tournee’s eisen hun tol; de samenwerking en eens aanwezige chemie lost op het niets. Producer en mentor Tom Mallon is dan ook teleurgesteld in het materiaal voor de opvolger en weigert de voorgestelde songs van zijn pupillen op te nemen, hetgeen een klassieke karaktermoord betekent. Het geschreven en reeds live gespeelde materiaal zal nooit het daglicht zien. Het beneemt het zeer talentvolle Flying Color de kans op een glorieuze toekomst – de groep valt, met een werkelijk prachtig album op het conto, in vier delen uiteen.
Dear Friend / It Doesn’t Matter / One Saterday / Through Different Eyes / Tumble / Believe Believe / Farewell Song / Bring Back The Rain / I’m Your Shadow / Wise To Her Ways

vrijdag 9 maart 2012

The Sound | From The Lion’s Mouth

Van pure punk naar atmosferische postpunk, Adrian Borland maakte die transformatie door. Van The Londense punkband The Outsiders naar de doemrock van The Sound. Van nietsontziende kritiek op alles en iedereen tot zelfreflectie, de wereld verinnerlijkt. Met jeugdvriend en bassist Graham Green richt Borland in 1979 The Sound op. Bij hen voegen zich drummer Michael Dudley en toetseniste Bi Marshall, en met zijn vieren nemen ze in de Elephant Studios voor 700 pond hun debuut Jeopardy op. Borland en Green hebben ook nog inspiratie voor een duo-project: Second Layer. Onder die naam neemt het tweetal de elektronische lp World Of Rubber op. De furieuze postpunk van Jeopardy kan, in tegenstelling tot in Engeland, in Nederland op een warm onthaal rekenen. Het lijkt erop of – direct al – de muziekliefhebbers in Nederland Borland en co. in het hart sluiten. In Engeland ligt dat wat lastiger; de getroebleerde en naar corpulentie neigende Borland is geen frontman met good looks, zoals Bono of Ian McCullough van labelgenoten Echo And The Bunnymen. Korova ziet toch voldoende in The Sound om ze de Rockfield-studio’s in te sturen met Hugh Jones – die daar dan net Echo And The Bunnymens Heaven Up Here heeft opgenomen. Bi Marshall heeft dan wegens incompetentie het veld geruimd en is vervanger door Max Mayers. Hij is het die verantwoordelijk is voor de dikke klanktapijten die een bepalende rol vervullen op From The Lion’s Mouth. Met een afbeelding op de hoes van Britons Riviere’s schilderij Daniël in de Leeuwenkuil is From The Lion’s Mouth Borlands trotsering van lamlendigheid, desinteresse en machteloosheid. I’m a willing victim of circumstance, heet het dan ook in ‘The Fire’. From The Lion’s Mouth past met zijn tribal drums, open gitaarakkoorden en majestueuze toetsengordijnen geheel in de tijdgeest van Joy Division, Echo And The Bunnymen en Comsat Angels. De atmosferische doemrock – pál op de tijdgeest – komt ten volle tot uiting in barokke en weelderige songs als ‘Winning’, ‘Posession’ en de single ‘Sense Of Purpose’. Zwaar als kokend lood, maar toch steeds hoopvol gestemd, is Borlands zielenpijn voelbaar in ‘Silent Air’ – You showed me that silence / Can speak louder than words – ‘Fatal Flaw’ en de grande finale van ‘New Dark Age’ – een aanklacht tegen de lafheid van de politiek: And from the safest places / Come the bravest words. Adrian Borland zocht zelf die veilige plaatsen niet op; door gebrek aan succes in eigen land en gespleten door schizofrenie springt Adrian Borland uiteindelijk, op 26 april 1999, voor de trein. Adrian Borland is gestorven met de onrverteerbare gedachte dat From The Lion’s Mouth in zijn eigen tijd niet gezien werd als het meesterwerk wat het is, wat het was en wat het altijd geweest is.
Winning / Sense Of Purpose / Contact The Fact / Skeletons / Judgement / Fatal Flaw / Possession / The Fire / Silent Air / New Dark Age