Susan Cowsill | Lighthouse

Bij verschijnen van Lighthouse in 2010 is het 43 jaar geleden dat ze als zangeres debuteerde bij The Cowsills, een popgroep bestaande uit louters broers en die grossierde in talloze bubblegum-hits. In de jaren negentig kwamen we haar, samen met haar toenmalige echtgenoot Peter Holsapple en Bangles-gitariste Vicki Peterson, tegen in The Continental Drifters. Susan Cowsill, over haar hebben we het, vestigde zich in New Orleans, Louisiana en het is deze stad en de ramp die zich daar voltrok die haar inspireerde tot Lighthouse. Cowsill verloor door Katrina niet alleen haar persoonlijke bezittingen, maar ook haar broer Barry, terwijl broer Billy bijna gelijktijdig in Canada overleed. Lighthouse is daardoor een album geworden dat is aangedreven door persoonlijke teksten en dat emotioneel diep gaat. Gedreven rockers en intense ballads, op een fundament van stekelige elektrische en rinkelende akoestische gitaren, Hammond, piano en strijkers; Susan Cowsill loodst ons langs een collectie schitterende americana-songs - met daartussen een cover van Jimmy Webbs/Glen Campbells ‘Galveston’. Lighthouse staat dan ook geheel in het teken van verdriet en verlies, maar bezingt tevens de liefde voor The Big Easy, zoals in ‘Onola': 

Oh New Orleans

You will always be my city

I will always be your daughter. 

Zonder overenthousiast te willen zijn, maar toch: Lighthouse is Susan Cowsills Car Wheels On A Gravel Road.

‘Dragon Flys’ | ‘Avenue of the Indians’ | ‘Sweet Bitter End’ | ‘You and Me Baby’ | ‘River of Love’ | ‘Could This Be Home’ | ‘Lighthouse’ | ‘The Way That It Goes’ | ‘’Onola’ | ‘Galveston’ | ‘Real Life’ | ‘Crescent City Sneaux’

Tony Joe White | That On The Road Look “Live”

De opnamen stammen uit 1971, maar hebben zo'n 40 jaar op de plank gelegen alvorens kwaliteitslabel Rhino ze aan het publiek presenteert. That On The Road Look is een opzwepende en kokendhete live-dubbelaar van Tony Joe White, de Swamp Fox uit Goodwill, Louisiana. Tony Joe White groeit op met de blues van Lightnin' Hopkins en John Lee Hooker en de rock-'n-roll van Elvis Presley. Halverwege de jaren zestig voert hij zijn eigen band aan – Tony Joe and The Twilights – en speelt veel in de honkytonks van Louisiana en Texas. In '67 komt hij onder contract bij Monument en neemt zijn platen op in Nashville, Tennessee met producer Billy Swan. White scoort hits met 'Polk Salad Annie' en 'Rainy Nights In Georgia', maar is ook constant on the road. In 1971 gaan White en zijn band op tournee door Europa met Creedence Clearwater Revival, tezamen de ongekroonde koningen van de swamprock. Van die tournee stammen de opnamen van That On The Road Look, alwaar White en zijn driekoppige band het elke avond opnemen tegen John Fogerty en zijn mannen: 'It was war every night onstage', zegt Tony Joe White. White beschikt over drummer Sammy Creason, organist Michael Utley, fishin' buddy en Booker T & The MG's-bassist Donald 'Duck' Dunn en uiteraard zijn whomperstomper-gitaar. 'How you're doin'? Oh, mama...', zo begint White zijn concert en zet dan het soulvol stompende 'Roosevelt And Ira Lee' in. White vervolgt dan met een laidback groovende en dampende set met vele hoogtepunten, zoals het groovy 'Another Night In The Life Of A Swamp King', 'Rainy Night In Georgia', de boogie van 'Back To The Country', T-Bone Walkers 'Stormy Monday' en een 10 minuten-versie van 'Polk Salad Annie'. Creedence Clearwater Revival zal die avond ongetwijfeld goed zijn geweest, maar de geile, zwoele Tony Joe White is de ware swamp king.

Roosevelt And Ira Lee / Another Night In The Life Of The Swamp Fox / Rainy Night In Georgia / Mississippi River / Lustful Earl And The Married Woman / Willie And Laura Mae Jones / Back To The Country / Travellin'Bone / Stormy Monday / My Kind Of Woman / Polk Sald Annie / That On The Road Look

Craig Bancoff | Eden

Een vogelvlucht via Google Earth laat zien dat Merion in Pennsylvania een ruraal stadje is, net ver genoeg van het urbane Philadelphia. Uit dit Merion komt Craig Bancoff, een talentvolle jongeman die ouderwetse muziek maakt. Ouderwets omdat zijn debuut, Eden, een hartverwarmende singer-songwritersplaat is boordevol weemoed en verlangen. Je stelt je de melancholieke Bancoff – althans afgaand op zijn gloedvolle, intieme stemgeluid – eenvoudig voor in het landelijke Pennsylvania, te midden van de eens hardwerkende arbeiders in de staalindustrie, die nu overigens vooral werkeloos zijn. Bancoff straalt op zijn Eden eenzelfde arbeidsethos uit, dat van de gewone man, als de jonge Springsteen. Bas en drums zijn altijd het midtempo-fundament van Bancoffs geweldige liedjes, die dan afwisselend versierd worden door pedal steel, mandoline, fiddle, banjo en Hammond. Het is allemaal bijzonder sfeervol en beeldend wat deze Bancoff en zijn band neerzetten; een perfect decor bovendien voor de voortreffelijke songs, waarvan 'Beautiful Lies', 'The Highway', 'Be Your Ghost' en titelnummer 'Eden' in het bijzonder aanbevelenswaardig zijn, overigens zonder de bedoeling die andere tijdloze prachtliedjes tekort te doen. Alleen al op basis van Eden mag Craig Bancoff gezien worden als een groot talent, die geacht wordt een grote toekomst tegemoet te kunnen gaan. Helaas wordt er na Eden in 2010 jarenlang taal noch teken van Craig Bancoff vernomen.

Crutch / Beautiful Lies / Somebody's End / I Will Love You / Waiting / St. Anthony / The Highway / Sleep Sick / Everything Left / Be Your Ghost / Eden / Ferris Wheel / Orchard Road 

Tame Impala | Innerspeaker

Perth, Western Australia, wordt meer dan eens genoemd als de meest afgelegen metropool ter wereld. De beroemdste rockband uit die contreien is ongetwijfeld The Triffids, maar het is niet ondenkbeeldig dat zij in de nabije toekomst voorbijgestreefd worden door de psychedelische bloemenkinderen van Tame Impala. Zij hebben ongetwijfeld een grote toekomst voor zich, want als zanger-gitarist en wonderkind Kevin Parker samen met maatje Dominic Simper op bas Tame Impala opricht, zijn beiden nog maar 13 jaar. Pas in 2007 verlaten ze de slaapkamer en met een gevonden drummer is Tame Impala een psychedelische rockband om in de gaten te houden. Retro-psychedelica wel te verstaan, want het powertrio – aangevoerd door Kevin Parker met zijn omfloerste zang – leunt sterk op zowel The Beatles als op The Jimi Hendrix Experience. MySpace wakkert de belangstelling voor de band aan, wat hen een platencontract oplevert en de release van een eerste ep in 2008.

De internationale doorbraak volgt in 2010 met het uitbrengen van Innerspeaker, een zinderend, blaartrekkend rockalbum, dat o wonder, hyper-melodieus en warm van toon is. Kevin Parker heeft als songschrijver en multi-instrumentalist de volledige regie over Innerspeaker, terwijl Dave Fridmann (Mercury Rev, Flaming Lips) garant staat voor een ruimtelijke mix. Tame Impala's debuut is ronduit magistraal – vanwege de perfecte sound, maar ook om de loutere psychedelische pracht van de songs: de openings-trits 'It Isn't Meant To Be', 'Desire Be Desire Go' en 'Alter Ego' is puur meeslepend. Het transparante geluid en de zweverige zang herinneren aan de mooiste jaren zestig psychedelica, maar ook aan tijdgenoten als het geniale Zweedse Dungen. Innerspeaker kent in 'Why Won't You Make UpYour Mind?', 'Solitude Is Bliss' en 'Expectation' voortreffelijke songs die worden opgepookt door fuzz-gitaar, Leslie-box en prachtig opgenomen drums. Innerspeaker is niet alleen een topplaat vanwege de songs en het gitaargeweld, maar ook zeker vanwege de absoluut perfect sound. Tame Impala is alleen al op basis van hun debuutplaat een rockband die een grootse doorbraak verdient. Het leidt dan ook weinig twijfel dat opvolger Lonerism in 2012 voor deze absoluut verdiende internationale doorbraak zal gaan zorgen: Tame Impala is de toekomst van de rock.

It Isn't Meant To Be / Desire Be Desire Go / Alter Ego / Lucidity / Why Won't You Make UpYour Mind? / Solitude Is Bliss / Jeremy's Storm / Expectation / The Bold Arrow Of Time / Runway, Houses, City, Clouds / I Don't Really Mind

Gringo Star | All Y'all

Al vanaf het intro van 'All Y'all' – het liedje – had ik de onbedwingbare neiging de debuutplaat van Gringo Star tot mijn plaat van het jaar te bestempelen. Wat een geweldige zomerhit is deze soulvolle garagerock-knaller toch; gezongen met de neusverkouden stem van Ray Davies en met een klinkende gitaarrriff à la The Kinks in 1965. Dit zijn jonge gassies uit Altanta, Georgia, die met een toch niet zo lullige naam – iemand, las ik ergens, vond Gringo Star een melige bandnaam – in 2010 een ijzersterk rock-'n-roll-debuut afleveren. All Y'all zweet rock-'n-roll uit al zijn poriën – twangende gitaren, akoestische gitaren, elektrische gitaren ondergedompeld in echo en reverb, een krakend orgeltje, dat allemaal. En meer nog: de superieur rammelende en uiterst doeltreffende liedjes herinneren aan uiteenlopende acts als Marah, Reigning Sound, Redwalls en vanzelfsprekend The Kinks. De vier knapen, de broertjes Furgivele en hun vrienden Matt en Pete – houden het niveau van opener All Y'all echter niet helemaal vol. Er zijn een paar flauwiteiten waar ik niet zo gecharmeerd van ben, maar voor krakers als 'Ask Me Why', 'All Day Long', 'I Will Not Follow', 'Take A Walk' en de slepende spaghetti-twang van 'Transmission' kan Gringo Star me midden in de nacht waker maken. Liefhebbers van dampende pop-'n-roll gaan subiet voor de bijl.

All Y'all / Ask Me Why / Come On Now / Transmission / All Day Long / Holding On To Hate / Your Eve Of Expression / March Of The Gringo / Take A Walk / Don't Go / I Will Not Follow / Black Night

Hans Chew | Tennessee & Other Stories

Eerlijk gezegd roept zijn naam bij mij het beeld op van een schlagerzanger uit het Zwarte Woud, maar de heerlijke werkelijkheid is dat Hans Chew een fantastisch zingende pianist is uit Brooklyn, New York. Het lijkt erop dat hij met een paar goeie vrienden naar de Catskills is afgereisd om in Woodstock de tijden van Music From Big Pink te doen herleven. Dit geweldige Tennessee & Other Stories klinkt namelijk als een totaal vergeten countryrock-klassieker uit de vroege jaren zeventig. Chew heeft bovendien het lumineuze idee gehad om de hele zwik op dik vinyl te laten persen, en zie hier: een retro-klassiek meesterwerkje. Hans Chew speelt bijna alles zelf: drums, gitaar, orgel en fenomenaal barrelhouse-piano, af en toe komt er hulp van elektrische gitaar, pedal steel, banjo of saxofoon. Samen reizen ze van Woodstock door naar de rhythm & blues en countrysoul van het Diepe Zuiden, denk Delaney & Bonnie. Rammelend en losjes gespeeld, songs als Old Monteagle & Muscadine (Tennessee Part One), I Would There Was A Train (Tennessee Part Three) en Queen Of The Damned Blues zijn kleine wondertjes van spelplezier en muzikaliteit. Onheilspellend kan het ook, getuige de duistere broei van Magnet Moon en de tergend dreigende cover van Tim Rose's Long Time Man. Met de ouderwetse klaphoes op schoot en de dansende naald in het zicht is het een verdomd genoegen te luisteren naar dit Tennessee & Other Stories, een toekomstige countryrock-klassieker, wat ik je brom. De langspeler is geperst in een gelimiteerde oplage van 500 en ook als download verkrijgbaar.

Old Monteagle & Muscadine (Tennessee Part One) / Carry Me, Bury Me (Tennessee Part Two) / I Would There Was A Train (Tennessee Part Three) / New Cypress Grove Boogie / Long Time Man / Forever Again / Queen Of The Damned Blues / Magnet Moon / Words & Music / Only Son

Brett Detar | Bird In The Tangle

Gelijk maar voor de downloaders: Bird In The Tangle is gratis te downloaden op http://www.brettdetar.com/. Ik zou het maar doen, want je haalt daarmee een schitterend stuk muziek binnen. Deze Brett Detar is een uit het goede hout gesneden singer-songwriter uit Pennsylvania, die eerder met zijn band The Juliana Theory onder contract stond bij Epic. Maar Detars leven en muzikale richting veranderde toen hij kennis maakte met de klassiekers: Johnny Cash, Gram Parsons, Townes Van Zandt, Guy Clark. En dat is te horen op zijn fabelachtige debuut-lp Bird In The Tangle, in eigen beheer uitgebracht op zijn Ravensong Records. Opgenomen in Nashville in de studio van Loretta Lynn-drummer Peter Young en opgeluisterd door sessiemuzikanten op banjo, pedal steel, Hammond en mandoline, is deze plaat een hartverwarmend statement van een ware alt.countryheld. De akoestisch-elektrische liedjes herbergen waanzinnig sterke melodieën die zich aan de binnenkant van de hersenpan vastzuigen; het lijkt wel of de liedjes jeugdvrienden zijn die je altijd al gekend hebt. 'This City Dies Tonight' is een evidente Gram-Emmylou-tranentrekker, welke Detar afsluit met de opmerking: 'We're gonna do Gram Parsons' steel songs all day'. Maar is nog zoveel meer moois in die typische, heerlijke Westcoast countryrocksfeer, zoals 'Empty House On A Famous Hill', 'It's Only The Night' en 'A Miner's Prayer'. In 'The Devil's Gotta Earn' zit een jagende banjo Detar achterna, 'Cocaine Whiskey And Heroin' is jubelende bluegrass en de ballad 'Caged Bird' genereert kippenvel. De tien compositorisch ijzersterke en voortreffelijk uitgevoerde songs die Bird In The Tangle vormen, zijn een fraai samenhangend geheel, dat ook nog eens verpakt is in een schitterende klaphoes met goudopdruk. Jawel, mijn exemplaar is van dik vinyl en nummer 182 in een serie van 500. Bird In The Tangle is in vele varianten verkrijgbaar; kijk maar eens op Detars website. Dit is werkelijk een exceptionele plaat; een aanrader heet dat.

Empty House On A Famous Hill / The Devil's Gotta Earn / It's Only The Night / Road To Ruin Woman / This City Dies Tonight / Coasts / A Miner's Prayer / Cocaine Whiskey & Heroin / Caged Bird / This World Ain't Got Nothing

The Wynntown Marshals | Westerner

Het genot start al bij de sfeervolle hoesafbeelding, die doet denken aan grote Amerikaanse schilders als Homer, Hopper en Wyeth. Dit is americana, het plattelandsleven in het Midwesten verbeeldend. Maar ho, de makers van deze fantastische cd komen niet uit de States, maar uit Schotland. Het zijn The Wynntown Marshals, een incarnatie van The Sundowns die in 2005 met Calabasas een magistrale countryrock-plaat afleverden. Vijf jaren later zetten The Wynntown Marshals, na een zelfgetitelde ep in 2008, met Westerner deze traditie op een volwaardige manier voort, want een geweldig album in de trant van The Jayhawks, Wilco en Grand Drive. Stuurse countryrockers met stevige gitaren – zoiets als de Stones ten tijde van Let It Bleed – weten zich afgewisseld met broeierige, naar een climax toe voerende ballads die worden verstevigd met elektrische gitaren, Hammond en een jammerende pedal steel. In dat verband zijn liedjes als 'Thunder In The Valley', 'Gil' en 'All That I Want' sublieme countryrocksongs die een groot publiek verdienen. Westerner zou dan ook met een reguliere distributie een flinke schare volgers achter zich kunnen krijgen, want aan de kwaliteit ligt het niet; om de doodeenvoudige reden dat Westerner weer zo'n geweldig puur, gloedvol, radiant countryrock-album is.
You Can Have My heart / Ballad Of Jayne / Snowflake / Thunder In The Valley / El Prado / 48 Hours / Gil / All That I Want / Nelly / Divine Compassion / Two's Company

Phosphorescent | Here's To Taking It Easy

De funky blazers van uptempo opener It's Hard To be Humble (When You're From Alabama) zijn lichtelijk misleidend en zeker niet representatief voor de rest van Here's To Taking It Easy. Na het schitterende Pride uit 2007 en het zowel verrassende als respectvolle tribuut aan Willie Nelson – To Willie – van vorig jaar, is Here's To Taking It Easy Matthew Houcks, alias Phosphorescent, vijfde cd. Het lijkt een poging een groter publiek te bereiken en dat is iets wat Houck zeker verdient. Afgezien van de overigens beslist niet onaardige opener straalt dit album een Will Oldham-achtige grandeur uit. Voorts lijkt het erop dat Houck de Nelson-songs gebruikt heeft als vingeroefening voor dit geweldige countryrock-album, dat echt een doorbraak moet kunnen bewerkstelligen. Houck heeft Here's To Taking It Easy opgenomen met een heuse begeleidingsband, en dat is voor het eerst. Het komt de losse, rammelende – ouderwetse – sfeer beslist ten goede. Na de opener ontvouwt zich een magistraal album dat gekenmerkt wordt door zelfbespiegelende en bittere teksten en een muzikaal decor dat het beste verenigt van verschillende werelden. Namelijk die van Oldham, Bright Eyes en Jason Molina aan de ene kant, en die van Neil Young en ja, The Rolling Stones ten tijde van Sticky Fingers aan de andere kant. Noem het classic alt.country. Met overweldigende songs als Nothing Was Stolen (Love Me Foolishly), The Mermaid Parade, Tell Me Baby (Have You Had Enough, Heaven, Sittin Down en het epische Los Angeles, met zijn dubbele gitaar-line up en dreinende pedal steel, is dit het klassieke album wat Matthew Houck altijd al in zich had.
It's hard To Be Humble (When You're From Alabama) / Nothing Was Stolen (Love Me Foolishly) / We'll Be Here Soon / The Mermaid Parade / I Don't Care If There's Cursing / Tell Me Baby (Have You Had Enough / Hej, Me I'm Light / Heaven, Sittin Down / Los Angeles

John Grant | Queen Of Denmark

John Grant is aanvankelijk nog een onbekende naam, maar daar komt verandering in als zijn debuut, Queen Of Denmark, de ontvangst krijgt die deze beslist verdient. Voor liefhebbers van orkestrale pop met een voorkeur voor de seventies is dit album een puur walhalla. Eerder was John Grant de zanger met de imposante bariton in The Czars, die met cd's als Before... But Longer (2000) en Goodbye (2004) indruk maakten met bloedrode, stemmige alt.country. Grant overwon een stevige depressie, wist van een alcohol- en cocaïneverslaving af te komen en keerde terug naar zijn muze. Bij Midlake in Denton, Texas werd Grant met open armen ontvangen om in twee fasen zijn solodebuut op te nemen met Midlake als zijn begeleidingsband. Een geweldige combinatie want gezamenlijk tillen zij Queen Of Denmark op naar grote hoogten. De nadruk ligt op barokke pop met grootse arrangementen en kleurrijke details zoals de dwarsfluit van Tim Smith in het schitterende 'Marz' of de lekkere moogsolo's in de even prachtige songs 'Sigourney Weaver,' 'Caramel' en 'Outer Space'. Midlake's begeleiding in combinatie met de fluwelen strijkers is voortreffelijk, en een wonderlijk volmaakt geheel met John Grants piano-georiënteerde composities bovendien. Het levert vele, vele hoogtepunten op en maakt van Queen Of Denmark – gelijk Midlake's The Courage Of Others – een in 2010 ongeëvenaard, briljant popalbum.
TC And Honeybear / I Wanna Go To Marz / Where Dreams Go To Die / Sigourney Weaver / Chicken Bones / Silver Platter Club / It's Easier / Outer Space / JC Hates Faggots / Caramel / Leopard And Lamb / Queen Of Denmark

Dylan LeBlanc | Paupers Field

Met zijn bijzonder melancholieke stemgeluid brengt hij een verloren gegane wereld tot leven. Hij klinkt doorgewinterd en gebutst, toch is Dylan LeBlanc nog maar 20 jaar. Maar Dylan heeft een oude ziel. En dat niet alleen; hij groeide op in Muscle Shoals, Alabama waar zijn vader sessiemuzikant was in de wereldberoemde studio. Op jonge leeftijd schreef hij al verrassend doorleefde liedjes, en eenmaal oud genoeg betrad hij de Fame Studios in Muscle Shoals om met oude rotten en onder zijn eigen productie zijn debuutalbum op te nemen. Paupers Field is echt een plaat uit de Deep South, en ademt een ouderwetse sfeer van Southern countrysoul en singer-songwriters uit de jaren zeventig. Dylans fraaie stem past uitstekend bij het organische geluid, dat vooral gedomineerd wordt door wuivende pedal steel-licks, zoals in het mythische Coyote Creek. Prachtig en catchy is de single If Time Was For Wasting, meeslepend en weemoedig If The Creek Don't Rise, waarop niemand minder dan Emmylou Harris de harmonieën verzorgt. Welbeschouwd is Paupers Field een voortreffelijk americana-album dat aan de ene kant liefhebbers van Neil Young en The Band beslist zal aanspreken, en aan de andere kant die van Ryan Adams en Fleet Foxes zonder meer zal plezieren. Kortom, een schitterend album.
Low / If Time Was For Wasting / If The Creek Don't Rise / Tuesday Night Rain / Emma Hartley / Ain't Too Good At Losing / Changing Of The Seasons / 5th Avenue Bar / On With The Night / Coyote Creek / Death Of Outlaw Billy John / No Kind Of Forgiveness