Posts tonen met het label glamrock. Alle posts tonen
Posts tonen met het label glamrock. Alle posts tonen

dinsdag 25 juli 2017

David Bowie | Bowie - Cracked Actor

Bowie - Cracked Actor heeft veel overeenkomsten met David Live, in 1974 Bowies eerste officiële livealbum. In die zin dat de opnamen beide afkomstig zijn van de groots opgezette Amerikaanse tour die Bowie in 1974 ondernam. David Bowie beleefde hiermee een grootse doorbraak in het beloofde land, nadat Ziggy Stardust (1972), Aladdin Sane (1973) en Diamond Dogs (1974) wereldwijd grote successen bleken. Bowie sleept op deze tournee een grootse entourage mee, onder wie een tienkoppige band. Waar David Live op 14 en 15 juli ’74 is opgenomen in Philadelphia, daar bevat Bowie - Cracked Actor de opnamen van het op 5 september gegeven concert in het Universal Amphitheatre in Los Angeles. Band en Bowie zijn ook in het tweede deel van de uitputtende tournee nog steeds in vorm, en eigenlijk net iets funkier. De setlist is overigens op de beide live-dubbelaars nagenoeg gelijk met Bowie-krakers als ‘Moonage Daydream’, ‘Sweet Thing’, ‘All the Young Dudes’ - alhoewel geschreven voor Mott The Hoople -, ‘The Jean Genie’ en de uitsmijter ‘Rock ’N’ Roll Suicide’. Maar met toevoegingen als ‘It’s Gonna Be Me’, ‘Space Oddity’ en ‘Time’ is Bowie - Cracked Actor in 2017 een uitstekende toevoeging aan het oeuvre van het enigma, en aldus niet alleen bedoeld voor Bowie-completists.

‘1984’ | ‘Rebel Rebel’ | ‘Moonage Daydream’ | ‘Sweet Thing’/‘Candidate’/‘Sweet Thing (Reprise)’ | ‘Changes’ | ‘Suffragette City’ | ‘Aladdin Sane’ | ‘All the Young Dudes’ | ‘Cracked Actor’ | ‘Rock ’N’ Roll With Me’ | ‘Knock on Wood’ | ‘It’s Gonna Be Me’ | ‘Space Oddity’ | ‘Diamond Dogs’ | ‘Big Brother’ | ‘Time’ | ‘The Jean Genie’ | ‘Rock ’N’ Roll Suicide’ | ‘John I’m Only Dancing (Again)’

zaterdag 16 januari 2016

David Bowie | Ziggy Stardust: The Motion Picture

Londen, Hammersmith Odeon, dinsdag 3 juli 1973. David Bowie And The Spiders From Mars voltooien de Aladdin Sane-tournee, die een gigantisch succes is. Maar dan, aan het einde van het concert: ‘This particular show will remain with us the longest, because… not only is it… not only is it the last show of the tour, but it’s the last show we’ll ever do. Thank you.’ Toepasselijk is dan de laatste toegift: ‘Rock ’n’ Roll Suicide’. Iedereen geschokt. Letterlijk. Dit eerste laatste concert werd op film vastgelegd door de fameuze D.A. Pennebaker, maar hij wist niets van Bowie’s vaarwelspeech, evenmin als Bowie’s band. Bowie had echter wel gelekt naar de muziekpers; voor een maximaal publicitair effect.
Al direct verscheen er op het beruchte Takrl-label een bootleg van het concert, en Pennebakers bioscoopfilm Ziggy Stardust And The Spiders from Mars ging al in december 1973 in première. De live-dubbelaar Ziggy Stardust: The Motion Picture kwam pas in oktober 1983 op de markt - en is officieel de derde Bowie-liveplaat. Een liveplaat die begint met een fragment van Beethovens negende. Dan storten The Spiders From Mars, strak geleid door de platinablonde gitarist extraordinair Mick Ronson, zich op ‘Hang On To Yourself’ en gaat Bowie helemaal loos. Afgewisseld door een half dozijn bizarre kostuumwisselingen doorlopen Bowie en zijn Spiders het repertoire van de succesalbums Ziggy Stardust en Aladdin Sane, spelen covers van Jacques Brel, The Rolling Stones en The Velvet Underground en ook een versie van ‘All The Young Dudes’, de hit die Bowie gunde aan Mott The Hoople. Naast ‘Moonage Daydream’, ‘Watch That Man’, ‘Time’ en het klassieke ‘Space Oddity’ speelt de band ook de hit ‘Jean Genie’ - waarvoor Jeff Beck als gastgitarist is uitgenodigd, maar Beck - niet tevreden over zijn performance - weet te voorkomen dat de opnamen van zijn optreden worden gebruikt voor film en soundtrack - die overigens wel te horen zijn op de bootlegplaat. 
Als Ziggy Stardust: The Motion Picture wordt gereleased weet iedereen al dat de glibberige, kameleontische Bowie helemaal geen afscheid nam. Het enige wat hij wilde was zich losweken van het Ziggy Stardust-personage en van de ballast van zijn begeleidingsband. Daarbij, het was een geniale stunt. Drie maanden na Bowie’s vermeende afscheid lag het cover-album Pin Ups alweer in de winkel. Geniale Bowie-manipulatie. 

Hang On To Yourself / Ziggy Stardust / Watch That Man / Wild Eyed Boy From Freecloud / All The Young Dudes / Oh! You Pretty Things / Moonage Daydream / Space Oddity / My Death / Cracked Actor / Time / Width Of A Circle / Changes / Let’s Spend The Night Together / Suffragette City / White Light/White Heat / Rock ’n’ Roll Suicide 

zondag 10 januari 2016

David Bowie | David Live

David Live is in 1974 het eerste live-album van David Bowie. De live-dubbelaar is in oktober ’74 de opvolger van Diamond Dogs en brengt een persona voor het voetlicht dat zich bevindt tussen Ziggy Stardust en The Thin White Duke. Een wat - voor Bowie-begrippen althans - non-descripte figuur in een wijd kostuum temidden van een gigantische, Broadway-achtige setting. Een setting - die door dertig man moet worden opgebouwd - die de dan door cocaïne geteisterde Bowie vier miljoen dollar kost om door de Verenigde Staten te slepen. Een decadent gebeuren dat Bowie’s management aan de rand van de afgrond brengt.
De kern van Bowie’s setlist bestaat uit de songs van Diamond Dogs, een dystopisch, over de top conceptalbum, aangevuld met klassiek repertoire. The Spiders From Mars hebben het veld geruimd ten faveure van een uitgebreid Brits/Amerikaans orkest - met een hoofdrol voor de Amerikaanse gitarist Earl Slick. Aan het hoofd van de band staat een superieure Bowie, die zijn mix van glam, rock, blues en soul kil en afstandelijk voor het voetlicht brengt. Opgenomen op 14 en 15 juli 1974 in de Tower Theatre in Philadelphia, is David Live niettemin een geweldig live-document van de kameleontische, doorgetripte Bowie anno 1974.  

1984 / Rebel Rebel / Moonage Daydream / Sweet Thing / Changes / Suffragette City / Aladdin Sane / All The Young Dudes / Cracked Actor / Rock ’n’ Roll With Me / Watch That Man / Knock On Wood / Diamond Dogs / Big Brother / Width Of A Circle / Jean Genie / Rock ’n’ Roll Suicide                    

vrijdag 31 oktober 2014

David Werner | Whizz Kid

David Werner is nog maar zeventien jaar als hij plots uit het niets opduikt met zijn debuutalbum Whizz Kid, een album dat ook nog eens verschijnt bij het grote RCA. Gemodelleerd naar de hotste glamrock-acts David Bowie en T. Rex, flirt ook Werner overduidelijk met een androgyn imago. Een blik op de hoes van Whizz Kid is voldoende: oogschaduw, lippenstift en decimetershoge blokhakken. David Werner is de New Yorkse tegenpool van de Britse nichtenrock, al moet hij in de schaduw blijven van de megalomane Jobriath. De muziek van Werner is dan ook beduidend aardser dan die van Jobriath; is meer heavy rock. Maar de flirt met glam en de neiging naar decadentie geven de muziek van Werner een beslist interessante twist. Opgenomen in de New Yorkse RCA-studio is Whizz Kid ook nog eens een productie van David Werner zelf, in samenwerking met Bruce Somerfeld. Naast zanger met een melodieuze stem, speelt Werner zelf alleen akoestische gitaar, maar heeft met bassist Gary Link, drummer Tom Glaister, gitarist Max Kendrick en gitarist en pianist Mark Doyle een uitstekende begeleidingsband. Vooral de laatste is met zijn evocatieve pianospel, gitaarsolo's en strijkersarrangementen Werners concertmeester, wat een proeve van bekwaamheid oplevert in het barokke, dramatische 'The Ballad Of Trixie Silver'; een glam-epos. In gedreven rockers als 'One Man Wild Guitar' en 'Love Is Tragic' komen stevige proto-punkgitaren langs die een vergelijking met stadgenoten New York Dolls rechtvaardigen; 'The Death Of Me Yet' is een logge rocksong à la Mott The Hoople; 'Counting The Ways' is zwevend en fraai en de pathetische, maar aangrijpende pianoballades 'It's A Little Bit Sad' en 'A Sleepless Night' brengen Whizz Kid subtiel in balans. De jonge Werner ontkomt niet aan beschuldiging van epigonisme, maar hij geeft wel blijk van een eigenwijze visie die potente gitaarrocksongs paart aan gevoelige ballads en aldus zich eigen niche creëert in het grote glamrock-bouwwerk. David Werner laat Whizz Kid in 1975 volgen door Imagination Quota en in 1979 door het zelfgetitelde David Werner. Dan keert hij zich volledig af van actieve muziekcarrière en wordt een niet onsuccesvolle producer, al blijft Whizz Kid welbeschouwd zijn grootste prestatie.

One More Wild Guitar / Whizz Kid / The Lady In Waiting / The Ballad Of Trixie Silver / It's A Little Bit Sad / Love Is Tragic / Plan 9 / Counting The Ways / The Death Of Me Yet / A Sleepless Night 

donderdag 13 februari 2014

T.Rex | Electric Warrior


Begin 1970 is Tyrannosaurus Rex nog een duo bestaande uit zanger/gitarist Marc Bolan en congaspeler Micky Finn. Een akoestisch hippie-duo dat zich laat inspireren door trollen, elfjes en Tolkien, maar dan voltrekt zich een opzienbarende transformatie: in no time is Marc Bolan de superster van Engeland. Het begint als Bolan de bandnaam inkort tot T. Rex, zijn akoestische gitaar verruilt voor een Gibson Les Paul en met behulp van producer Tony Visconti's trukendoos een geknepen gitaarsound ontdekt, voor het eerst te horen op de single 'Ride A White Swan'. Het wordt een grote Britse hit, die van Bolan – talentvol, charismatisch en arrogant – een aanstormend tieneridool maakt, helemaal als de volgende T.Rex-single 'Hot Love' wordt gelanceerd en Bolan en Finn voor een televisie-optreden make-up opsmeren. Het is dan maart 1971 en na Beatlemania dient zich een nieuw fenomeen aan: T.Rextasy. 
T.Rex heeft een uitgekiende, door Visconti ontworpen sound, akoestisch en elektrisch, gebaseerd op rock-'n'-roll, elektrische blues, bubblegum en zelfs doo-wop; gespeeld en gezongen door een hanige knul met good looks en make-up. Bolan is een kosmische popster, hetgeen hij bewijst met de nieuwe sexy single 'Get It On'. Ondertussen hebben Bolan en Visconti tijdens hun Amerikaanse toernee in New York en Los Angeles de opnamen voltooid van een album waarvan de helft al in de Londense Trident-studio is opgenomen met de nieuwe, dynamische ritmesectie – drummer Bill Legend en bassist Steve Currie – de dreinerige achtergrondzang van het Westcoast hippie-duo Flo & Eddie, de honkende sax van Ian MacDonald (King Crimson), en een overvloed aan kitscherige strijkers. Electric Warrior, gestoken in een Hipgnosis-hoes, verschijnt in het najaar van 1971, als de Bolan-gekte op zijn hoogtepunt is. Met het album bereikt T.Rex dan ook zijn zenith, want Electric Warrior is een super opwindend popalbum dat volledig recht doet aan Bolans superster-reputatie en geheel opgetrokken lijkt uit potentiële singles. Catchy popliedjes die zich bewegen tussen dromerig en sensueel zoals in 'Monolith', spookachtig in het fantastische 'Cosmic Dancer' en verder vooral wellustig, opwindend en swingend zijn, getuige de trits 'Mambo Sun', 'The Motivator', 'Life's A Gas' en de hitsingles 'Jeepster' en 'Get It On' – voor de Amerikaanse markt omgedoopt tot 'Bang A Gong'. Marc Bolan blijft nog wel hits scoren – niet in Nederland trouwens; alleen 'Get It On' en 'Jeepster' halen de Top 20 – maar het wordt allengs minder, en de concurrentie met Ziggy Stardust groter. 
Bolan wordt slordig en zelfgenoegzaam en gaat zich te buiten aan sterkedrank, Dom Perignon en cocaïne. Geen van Bolans albums kunnen tippen aan het glamrock-manifest Electric Warrior, dat verscheen op het hoogtepunt van T.Rextasy. Het trieste dieptepunt wordt bereikt op 16 september 1977 als Marc Bolan als passagier van een Mini-Cooper tegen een Londense boom rijdt. Marc Bolan, geboren Marc Feldt, wordt 29 jaar oud.

Mambo Sun / Cosmic Dancer / Jeepster / Monolith / Lean Woman Blues / Get It On / Planet Queen / Girl / The Motivator / Life's A Gas / Rip Off



zondag 29 september 2013

Lou Reed | Coney Island Baby

Na het grote succes van Transformer in 1972 bevindt Lou Reed zich in een ongekend creatieve fase. Ga maar na: in de vier volgende jaren verschijnen een decadent meesterwerk (Berlin), maar liefst twee hardrock live-platen, een funky, rommelige maar bij vlagen schitterende plaat (Sally Can’t Dance) en een onbeluisterbare instrumentale dubbel-lp (Metal Machine Music). Lou Reed sluit deze vruchtbare periode af met een bijzonder smaakvol toetje: Coney Island Baby. Niettemin zit Reed in 1975 volledig aan de grond. Geen geld, geen gitaren en een platenlabel dat hem – na het Metal Machine Music-debacle – in een louche hotel parkeert. Reed wordt toch in genade aangenomen en gaat met de onervaren producer Godfrey Diamond de studio in om een aantal nummers op te nemen die on the road zijn getest. In december 1975 verschijnt Coney Island Baby. 
Lou Reed is zelf die Coney Island Baby, al is het autobiografische karakter van de plaat minimaal. Reed is immers de beschouwer van andermans leed, de chroniqueur van de goot, de onbewogen camera die de hoeren, junkies en little criminals registreert. Over zichzelf zingt hij in ‘Nobody’s Business’ It’s nobody’s business but my own. Vanzelfsprekend trakteert Reed de luisteraar op een fikse dosis ironie, zoals in ‘A Gift’ waarin Reed zichzelf beschouwt als een geschenk voor alle vrouwen in de wereld, maar is zijn sarcasme mild van toon in ‘Charley’s Girl’. Muzikaal is Reed relaxt, zijn de tempo’s comfortabel en toch pure rock-‘n-roll en is het laidback gitaarspel van Bob Kulick sfeervol en soms zelfs uitgesproken countryesk. Coney Island Baby is in dat opzicht – feitelijk in alle opzichten – de ware opvolger van Velvet Undergrounds Loaded. ‘Kicks’ daarentegen, is ongemakkelijk, onheilspellend, met zijn barlawaai en duistere frasen als when the blood coming down his neck / Don’t you know it was better than sex. ‘Kicks’ behoort samen met ‘She’s My Best Friend’ en ‘Coney Island Baby’ tot de sleutelnummers van Coney Island Baby. In het onverwacht tedere titel- en slotnummer vangen we zelfs een glimp van het huiselijk geluk dat Lou vindt bij travestiet Rachel: I’m gonna send this one out for Lou and Rachel / And all the kids and P.S. 192 / Man, I swear I’d give the whole thing up for you. Hetgeen zoals we weten, Lou Reed natuurlijk niet deed.

Crazy Feeling / Charley’s Girl / She’s My Best Friend / Kicks / A Gift / Ooohhh Baby / Nobody’s Business / Coney Island Baby

woensdag 14 augustus 2013

Sweet | Desolation Boulevard

Van 1971 tot en met 1974 heeft The Sweet vele megahits. Geregisseerd door het producersduo Chinn en Chapman heeft The Sweet een imago van travestietenpop – te banaal voor glamrock – en een publiek van 13-14-jarige pubers, de teenyboppers. Maar The Sweet wil serieus genomen, weekt zich los van de invloedssfeer van Chinn/Chapman en begint aan de transformatie van hitparadepop naar hardrock. Wat dat betreft is het wisselvallige Sweet Fanny Adams nog een overgangsalbum, maar op Desolation Boulevard lijkt de missie te slagen. Voor het merendeel bestaande uit eigen composities klinkt Desolation Boulevard – met op de hoes afgebeeld Sunset Boulevard – avontuurlijk en behoorlijk heavy. Vooral het gitaarspel van Andy Scott komt uitstekend tot zijn recht in de stevige rocksongs, maar ook als zanger en toetsenist komt hij goed weg in zijn fraaie 'Medussa'. Meer nog dan de singles 'The Six Teens' (Chinn-Chapman) en 'Fox On The Run' (bandcompositie) valt het hoog melodieuze gehalte op van Scotts prachtige 'Lady Starlight'. Maar hoe het ook zij, de kids haken af en het hardrockpubliek haalt zijn neus op voor Sweet. Het stort de band in een identiteitscrisis, waar ze gezien de halfhartige albums niet meer uit komen.

The Six Teens / Solid Gold brass / Turn It Down / Medussa / Lady Starlight / Man With The Golden Arm / Fox On The Run / Breakdown / My Generation

donderdag 4 juli 2013

Be-Bop Deluxe | Axe Victim

Al in de jaren zestig is zanger-gitarist Bill Nelson actief in vele bands, zo’n 15 in getal, waarvan Astral Navigations de meest legendarische is. In het begin van de jaren zeventig laat Bill Nelson zich geheel volgens de Britse trend meevoeren op de golven van de uitdovende psychedelica en de opkomende progressive rock. Dit levert een solo-album op, Northern Dream, waarop Nelson zich laat horen als een vaardige gitarist. Maar Nelson wil een band tot zijn beschikking hebben en dus richt hij in augustus 1972 Be-Bop Deluxe op, dat met hulp van John Peel bij EMI/Harvest wordt ondergebracht. Het debuutalbum Axe Victim is gestoken in een morbide/arty hoes van fotograaf Mick Rock en klinkt als de spacy glamrock van Bowie en zijn Spiders From Mars. Ziggy Stardust is onontkoombaar de blauwdruk voor Axe Victim, maar desondanks heeft Nelson – uitgedost als een alternatieve Ziggy – een fraai album bij elkaar geschreven en gespeeld. De scherpe, arty rock past perfect in het tijdbeeld van androgyne pophelden, maar het is Nelsons expressieve gitaarsound die Be-Bop Deluxe onderscheidt van de rest. Gillende, jankende en om medelijden schreeuwende gitaren domineren Axe Victim, een glamrockalbum en gitaarplaat tegelijk.

Axe Victim / Love Is Swift Arrows / Jet Silver And The Dolls Of Venus / Third Floor Heaven / Night Creatures / Rocket Cathedrals / Adventures In A Yorkshire Landscape / Jets At dawn / No Trains To Heaven / Darkness (L’immoraliste) 

donderdag 8 november 2012

John Howard | Kid In A Big World


Eén perfect album maakt John Howard; komt uit het niets en verdwijnt in het niets – en laat in de verwarring het miskende meesterwerk Kid In A Big World achter. Verwarrend is het zeker: geboren als Howard Jones neemt hij de artiestennaam John Howard aan; verandert van een langharige hippie in een kortgekapte dandy in krijtstreeppak; is heel even de hottest kid in town en verdwijnt dan van het podium. Howard is afkomstig uit Noord-Engeland, studeert al vanaf zijn vijfde klassiek piano en maakt geïnspireerd door ‘Strawberry Fields Forever’ zijn eerste opnamen op zijn slaapkamer. De student Howard treedt, gezeten achter de piano, op met zijn zelf gecomponeerde songs, maar beseft dat hij in Noord-Engeland tevergeefs zijn muzikale droom najaagt. Eenmaal in Londen in augustus 1973 grijpt hij de kans aan om demo’s op te nemen en na de metamorfose tot spichtige glamrocker, tekent Howard eind ’73 een contract bij CBS. Het jaar daarop beginnen de opnamen in Abbey Road met als producer Shadows-drummer Tony Meehan, als begeleiders sessiemuzikant Dave Wintour en Argent-leden Bob Henrit en Rod Argent, en een strijkwartet. In de Apple-studio worden maanden later de opnamen gecompleteerd van Howards debuut Guess Who’s Coming To Dinner, maar als de te decadente hoesfoto door CBS wordt afgekeurd, komt er niet alleen een andere hoesfoto maar ook een andere titel: Kid In A Big World. De tien magnifieke liedjes op de plaat bewegen zich tussen de glampop van Elton John en de geëxalteerde rock van David Bowie. ‘Goodbye Suzie’ is de melodramatische maar catchy single – die geen hit wordt, maar het best is Howard in barokke ballads als de titelsong, ‘The Flame’ en het machtig dramatische ‘Gone Away’ – waarop Howard de mellotron bespeelt die John Lennon gebruikt op ‘Strawberry Fields Forever’, en waarmee een droom uitkomt. Dat kan niet gezegd wordt van Kid In A Big World. Aanvankelijk doet CBS er alles aan – zoals levensgrote kartonnen displays en paginagrote advertenties – maar al snel worden Howards commerciële mogelijkheden betwijfeld en wordt Kid In A Big World niet meer herperst. Als CBS van John Howard een disco-artiest wil maken blijft de reeds opgenomen opvolger op de plank liggen en is het lot van Kid In A Big World dat van een gezocht collector’s item, dat overigens wel in 2004 een verdiende reissue krijgt.

Goodbye Suzy / Family Man / The Flame / Maybe Someday In Miami / Gone Away / Missing Key / Spellbound / Guess Who’s Coming To Dinner / Deadly Nightshade / Kid In A Big World

maandag 18 juni 2012

Jobriath | Jobriath



Nauwelijks twee jaar na haar glorieuze verschijning vertoonde het glamrockbouwwerk de eerste scheuren. De smaakmakers ontdekten nog niet ontgonnen terrein en de volgers losten op in het niets. Nog eenmaal zou de wereld kennismaken met een nieuwe glamrockster. Vanuit New York werd dit creatuur gelanceerd. ‘Jobriath is a combination of Dietrich, Marceau, Nureyev, Tchaikovsky, Wagner, Nijinsky, Bernhardt, an astronaut, the best of Jagger, Bowie, Dylan, with the glamour of Garbo,’ zo sprak zijn manager in ronkende bewoordingen. Jobriath dus, een aan bier verslaafde anorexia-patiënt. Met een geldverslindende promotiecampagne werd het verschijnsel geïntroduceerd. Elektra gooide er een half miljoen tegenaan en met Eddy Kramer (o.a. Jimi Hendrix) werd Jobriaths debuut opgenomen in de Electric Ladyland Studios. De plaat kwam uit in oktober ’73, en kreeg in Amerika goede kritieken. Op dat moment had Jobriath nog geen noot live gespeeld. Pas in 1974 was de man/vrouw in The Midnight Special live te bewonderen. Ook in Nederland werd toen voor het eerst vernomen van het androgyne schepsel, en wel in Toppop. Aan het eind van de wekelijkse uitzending werden vijf fragmenten vertoond waarop je je stem kon uitbrengen zodat deze die week erop volledig werden uitgezonden. En daar stond hij, een witgeschminkte Pierrot in een hoepelpak, en hij zong I’Maman. I am a man verstond ik, maar of hij dat werkelijk was, was nog maar de vraag, want vrouwelijker waren de met lippenstift en mascara toegeruste rocksterren zelden te zien geweest. Door een ingenieuze constructie kon Jobriath zich bevrijden van het uit vier fuiken bestaande pak. Het pak gleed op de grond en onthulde een poedelnaakt wezen, althans dat dacht ik, want op dat moment was het fragment afgelopen. Geheid dat die week erop, uitverkoren door puberend Nederland, Jobriath in volle glorie te bewonderen was. Mijn opwinding werd beloond, tenminste, wat het nummer betreft; ‘I’Maman’ is een klassieke rocksong, nog steeds. En wat dat pak aangaat, het zat er wel in; eronder zat een semi-doorzichtig speelpakje. Niks naakt dus. Het Veronica weekblad wijdde een artikel aan hem met paginagrote foto’s van het optreden – waaronder een van Jobriath in het flinterdunne stoeipakje. Op de foto’s is ook gitarist Peter Frampton te herkennen die toen aan de vooravond stond van zijn grote succes. Hoezeer Jobriath het ook moest hebben van zijn visuele verschijning en zijn eendimensionale gimmick, het gelijknamige debuut is niettemin een monumentale en barokke glamplaat, met over het algemeen sterke nummers. Jobriath knauwt en bralt in de beste New-Yorkse traditie, de instrumentatie is een combinatie van rock, soul en music-hall en een toonbeeld van hoe de muzikale melting pot was in het opwindende begin van de jaren zeventig. De ballads, met name ‘Blow Away’ en ‘Morning Starship’, imponeren door een Rundgrensiaanse inventiviteit en een gejaagde rocksong als ‘Rock Of Ages’ had niet misstaan op Ziggy Stardust. ‘I’Maman’ bovendien, beschouw ik als een klassieker in het drieminutenplus-genre.
Jobriath was echter snel opgebrand. In 1974 verscheen de ronduit slechte opvolger Creatures Of The Street en ging hij met The Creatures toeren. Nog tijdens de tour was het over; ruzie met manager Jerry Brandt en een lege portemonnee. Jobriath implodeerde.
Journalist Rob Cochrane bereidt al jarenlang een biografie voor, en Jobriaths platen zijn inmiddels op cd uitgebracht. Voor Bruce Campbell, alias Jobriath, is de hernieuwde aandacht echter te laat. In 1983 bezweek hij aan AIDS.
Take Me I’m Yours / Be Still / World Without End / Space Clown / Earthling / Movie Queen / I’Maman / Inside / Morning Star Ship / Rock Of Ages / Blow Away

maandag 23 april 2012

Catapult | Catapult

Een zestiende plaats is er in de Top-40 voor ‘Hit The Big Time’, ‘Let Your Hair Hang Down’ haalt de Top-5 en ‘Teeny Bopper Band’ blijft steken op plaats 10. Mooie resultaten in 1974 voor de eerste singles van ’s Neerlands eerste en enige glitterrockband. Catapult ontstaat in 1973 in de Leidse muziekscene als de vier vrienden – Cees Bergman (zang), Erwin van Prehn (sologitaar), Aart Mol (bas) en Geert jan Hessing (drums) – besluiten het te gaan maken. Al snel krijgt de band – die goed naar Slade, Sweet en Mud gekeken en geluisterd heeft – een contract bij Golden Earrings productiemaatschappij Red Bullet Productions. Na twee singlehits, en de toetreding van toetsenist Elmer Veerhoff, neemt Catapult in augustus en september 1974 onder leiding van Jaap Eggermont zijn debuut-lp op, die in januari van het jaar daarop uitkomt. Het geluid van Catapult is verrassend heavy en compact; opvallend is het beukende drumspel van Hessing en het venijnige en soms lyrische gitaarspel van Van Prehn. De singles zijn duidelijk de mindere van de overige rocksongs; ‘Nightrake’, ‘Back On The Road Again’ en ‘Springtime Ballyhoo’, die alle energiek en fantasierijk zijn. De centrale stukken op de lp – strategisch elk als tweede nummer op kant 1 en 2 – zijn ‘Accident’ en ‘Midsummer Switch’, beide ruim zeven minuten klokkend. Catapult ontstijgt hier het – zelfbenoemde – teenybopper-niveau. Zoals meer glamrockbands die een natuurlijke evolutie naar hardrock doormaken, klinkt Catapult in de prachtig uitgesponnen en atmosferische songs als een volwassen en gedegen rockband en lonkt naar het niveau van gerespecteerde hardrockbands. Catapult krijgt geen gunstige kritieken en het zal bij één lp blijven, al scoort Catapult nog wel grote singlehits. Catapult houdt het nog een paar jaar vol, maar als de band de optreed-agenda niet meer gevuld krijgt, switcht Catapult definitief over naar het succesvolle alter-ego: Rubberen Robbie.

Teeny Bopper Band / Accident / Nightrake / Back On The Road Again / Let Your Hair Hang Down / Midsummer Switch / Springtime Ballyhoo / Hit The Big Time

Gepubliceerd in Platenblad nr. 185, zomer 2010.

woensdag 21 maart 2012

Alice Cooper | School’s Out

Het bleek niet eenvoudig het fantastische titelnummer van School’s Out in Nederland tot hit te bombarderen. Een eerste poging in augustus 1972 mislukte, maar nadat het publiek massaal voor ‘Elected’ door de knieën was gegaan, mocht ‘School’s Out’ het in januari 1973 opnieuw proberen. Billion Dollar Babies werd, niet alleen gesteund door ‘Elected’ maar ook door de hitsingles ‘Hello Hooray’ en ‘No More Mr. Nice Guy’, in Nederland een succesalbum. Het overvleugelde echter School’s Out volledig, waardoor de laatste in Nederland een min of meer vergeten, of althans niet erkend hoogtepunt uit Alice Coopers oeuvre is. De schockrock van Alice Cooper ontstaat eind jaren zestig uit het samengaan van psychedelische rock en artrock. De eerste twee Alice Cooper-platen worden zelfs uitgebracht op Frank Zappa’s Discreet-label. Aangevoerd door domineeszoon Vince Furnier, verhuist Alice Cooper van Phoenix naar Los Angeles en komt via een managementdeal uiteindelijk terecht in Motor City: Detroit. Alice Cooper, een hecht vijftal met naast Furnier Michael Bruce (gitaar), Glen Buxton (gitaar), Dennis Dunaway (bas) en Neal Smith (drums), ontwikkelt zich van theater-act tot rock-’n-rollband. Het publiek wordt vermaakt en geshockeerd met een op horrorfilms, vaudeville en de West Side Story gebaseerde liveshow. Het spreekt de teenagers, in de ban van de glamrock, massaal aan, helemaal als Alice Cooper het saaie schoolleven tot thema verheft op het vijfde album, School’s Out. De lp-hoes is een uitklapbare schoolbank en daarin bevindt zich de in een heus meisjesslipje verpakte plak vinyl – een weergaloos concept. De tieners worden op hun wenken bediend met lijfliederen als ‘School’s Out’, het even krachtige ‘Luney Tune’, het rockende ‘Public Animal No.9’ en de psychedelische popsong ‘Alma Mater’. Tussen neus en lippen wordt er in ‘Gutter Cat Vs. The Jets’ nog even eer betoond aan de West Side Story en trakteert producer Bob Ezrin de luisteraar op barokke blazersarrangementen die een verbond aangaan met de gitaren van Buxton en Bruce. Schools Out is een gedurfde stap voorwaarts ten opzichte van het sterke, maar minder visionaire Killers. Toch zou Schools Out een jaar later overvleugeld worden door Billion Dollar Babies, dat live bovendien nog eens ondersteund wordt door een guillotine-onthoofding, gevrij met een boa-constrictor en een strijd op leven en dood met een gigantische tandenborstel. Grotesk was en is Alice Cooper, grotesk maar rock-’n-roll ten voeten uit.
School’s Out / Luney Tune / Gutter Cat Vs. The Jets / Street Fight / Blue Turk / My Stars / Public Animal No.9 / Alma Mater / Grande Finale