vrijdag 30 maart 2012

Tom McRae | Tom McRae

Waar ze in Engeland goed in zijn, is het creëren van een nieuwe hype. Zo kwam de New Acoustic Movement in 2000 razendsnel op onder het credo ‘Quiet is the new loud’, en verdween ook weer snel. Maar tussen de sedimenten die de vluchtige stroming achterliet, zat niettemin een aantal zeer talentvolle singer-songwriters die op eigen kracht opstoomde. Een daarvan is Tom McRae. In 1994 verhuist McRae van een dorpje in Suffolk naar Londen om daar Politieke Wetenschappen te studeren. McRae vult zijn tijd echter met het spelen in bands, maar acht jaar later gaat hij het solopad bewandelen. Tijd en plaats vallen samen met de hype, waardoor McRae ongewild een van de belangrijkste exponenten van de opleving van de Britse akoestische muziek is. Zelf zegt McRae dat het een logische reactie op de overwaardering van zowel Britpop als Amerikaanse gitaarrock. In november 2000 verschijnt McRae’s zelfgetitelde debuut en vanaf dat moment buitelt de Britse muziekpers over hem heen. En niet ten onrechte. Tom McRae is een belangwekkend debuut omdat hier een nieuwe stem klinkt. Niet alleen vanwege het feit dat McRae, toevallig of niet, de juiste man op de juiste plaats is, maar vooral ook omdat McRae beschikt over een stemgeluid dat herinneringen oproept aan Tim Buckley of Peter Gabriel ten tijde van The Lamb Lies Down On Broadway. Tom McRae houdt dan ook het midden tussen de folkrock van Buckleys Goodbye And Hello en een gestripte versie van de feeërieke symfonische rock uit de jaren zeventig. Het is deze muzikale cocktail, ingekleurd met harmonium en strijkers, die een perfect decor vormt McRae’s getormenteerde songs over het aardse bestaan en de vlucht daaruit. Dertien intense liedjes die handelen over uiteenlopende onderwerpen als McRae’s vlucht naar de maan, de wegglippende tijd en het wegtrekken van het veiligheidsnet dat het hart omhult. Het schuurt, kraakt en is tegelijkertijd van een onverwoestbare schoonheid. De donkere teksten worden niettemin regelmatig met licht overgoten door de pakkende melodieën en deze welbeproefde formule doet Tom McRae uitstijgen boven de concurrentie. Uitgesponnen en dramatische songs als ‘One More Mile’, ‘Language Of Fools’ en ‘Sao Paulo Rain’ behoren tot het mooiste wat de Britse muziek aan het begin van het nieuwe millennium te bieden heeft – en zijn in ieder geval iconen van de New Acoustic Movement. Tom McRae zelf is dat niet. Met de volgende genre-overstijgende albums bouwt hij verder aan zijn immense muzikale talent.
You Cut Her Hair / End Of The World ( Dose Me Up) / 2nd Law / Bloodless / Draw Down The Stars / One More Mile / The Boy With The Bubblegun / Hidden Camera Show / A & B Song / Language Of Fools / Untitled / Sao Paulo Rain / I Ain’t Scared Of Lightning

donderdag 29 maart 2012

Patrick Watson | Wooden Arms



O, wat een schoonheid. Betoverend en sprookjesachtig, leunend op avantgarde-pop, symfonische rock en orkestraal aangeklede singer-songwritersliedjes, is dit Wooden Arms, de derde cd van Patrick Watson, van een onweerstaanbare pracht. Hoe zat het ook weer: met zijn tweede cd Close To Paradise uit 2006 brak Watson in Europa door, helemaal toen de Canadees een Europees platencontract in de wacht sleepte. Het gevolg: verpletterende optredens in den lande van deze charismatische zanger en zijn fabuleuze begeleidingsband. Ook nu zetten zij op Wooden Arms een spannend en avontuurlijk geluidsdecor neer waarin fascinerende percussie ('Beijing'), barokke strijkers (Hommage) en schitterende walsjes in intense Jeff Buckley-stijl ('Traveling Salesman', 'Where The Wild Things Are') elkaar perfect in evenwicht houden en tezamen meer dan de som der delen vormen. Mooie rollende Hammonds, stekelige gitaarmotiefjes en Watsons warme vibrato tillen de geweldige liedjes naar een nog hoger plan. Beeldend en filmisch is Wooden Arms de meesterlijke soundtrack, het perfecte vehikel voor Patrick Watsons grootse talent.
Fireweed / Tracy's Waters / Beijing / Wooden Arms / Hommage / Traveling Salesman / Big Bird In A Small Cage / Down At The Beach / Man Like You / Where The Wild Things Are / Machinery Of The Heavens

dinsdag 27 maart 2012

Cochise | Cochise



De lijst van artiesten op wier albums de Britse pedal steelspeler B.J. Cole meespeelt is schier onuitputtelijk. Van Elvis Costello tot R.E.M., van Emmylou Harris tot Joe Ely, van Elton John tot Robbie Williams. In zeer uiteenlopende kringen wordt Cole gewaardeerd om zijn virtuoze spel op de pedal steel. B.J. Cole is een sessiemuzikant bij uitstek, maar begon zijn professionele muzikale loopbaan in een countryrockgroep: Cochise. In 1969 krijgt Cole, zat van het beperkende idioom van de pedal steel en de traditionele country & western, de uitnodiging van zanger Stewart Brown om zitting te nemen in een Engelse versie van The Flying Burrito Brothers. Dit interessante idee loopt op niets uit, maar na een paar maanden krijgt Cole opnieuw een telefoontje van Brown die dan net met gitarist Mick Grabham een band is begonnen. Als in Rick Wills en Willie Wilson een bassist en drummer worden gevonden, is Cochise een feit. Cochise vestigt zich in West Londen temidden van hippies, dopeheads en muzikanten. Het duurt niet lang of de band weet de aandacht op zich gevestigd door Liberty Records, een Amerikaanse platenmaatschappij dat met United Artists een sublabel bezit dat vele nieuwe Britse bands contracteert. Zo ook Cochise. Door veel op te treden wordt Cochise een geoliede rockmachine, die vooral opvalt door Mick Grabhams elektrische gitaarspel en de pedal steel en het vreselijke ringbaardje van B.J. Cole. Cole’s spel voegt een aparte dimensie toe aan de psychedelische bluesrocksound van Cochise. Dit beeld – de combinatie van Britse rock en Amerikaanse countryrock – vindt zijn bevestiging in de gelijknamige debuut-lp, die in 1970 met de totaal onervaren Pretty Things-gitarist Dick Taylor als producer in Kingsway Studios wordt opgenomen. Het geeft Cochise een laidback en los/rommelig karakter, wat mede zijn oorzaak vindt in de zich suf blowende muzikanten. Niettemin hebben kalm galopperende countryrockliedjes als ‘Velvet Mountain’ en ‘Watch This Space’ een sfeervol Westcoast-gevoel, vanwege de harmoniezang en B.J. Cole’s smachtende pedal steel. Nog lethargischer is het fraaie ‘China’ dat bovendien met strijkers is verrijkt. Er is een ruige, stompende uitvoering van Paul Simons ‘59th Street Bridge Song’ en er zijn uitstekende rocksongs als ‘Moment And The End’ en het schitterend slepende ‘Past Loves.’ Cochise krijgt zijn grande finale met het zeven minuten klokkende ‘Painted Lady’. Hierin passeren de karakteristieken van Cochise nog eens ruimhartig de revue; Mick Grabhams fantasierijke gitaarspel en B.J. Cole’s fabuleuze spel op de pedal steel. Gestoken in een fraaie door Hipgnosis-man Storm Thorgerson ontworpen klaphoes is Cochise een bijzonder album, want Britse Westcoast-countryrock. Een paradox die waarschijnlijk de reden is dat Cochise al snel afbrokkelde, maar desondanks wel het startpunt is van B.J. Cole’s reputatie als de allerbeste Britse pedal steelspeler ooit.
Velvet Mountain / China / Trafalgar Day / Moment And The End / Watch This Space / 59th Street Bridge Song (Feelin’ Groovy) / Past Loves / Painted Lady

maandag 26 maart 2012

Cherokee | Cherokee

The Cherokee Studios in Los Angeles, waar onder anderen Aerosmith, Steely Dan, Warren Zevon en Lenny Kravitz hun platen opnamen, is het eigendom van The Robb Brothers. Als producer zijn ze onder meer verantwoordelijk voor Lemonheads It's A Shame About Ray. Decennia daarvoor al waren de drie Robb Brothers zelf muzikanten. Als The Robbs – drie broers en hun neef uit Oconomowoc, Wisconsin – kennen David Donaldson (alias Dee Robb, zang en gitaar), Robert Donaldson (alias Bruce Robb, zang en gitaar), George Donaldson (alias Joe Robb, toetsen) en neef Craig Krampf (alias Craig Robb, drums) vanaf 1965 lokaal succes met lichtgewicht bubblegum en harmoniepop. Aan het eind van de jaren zestig worden The Robbs onder het vooruitzicht van een contract met ABC/Dunhill door producersduo Steve Barri en P.F. Sloan naar Californië gelokt, wat het kwartet aanvankelijk afwijst, maar na een paar mislukte singles voor Atlantic in 1969 wél aanneemt. Twee jaar later veranderen The Robbs van stijl en naam; adopteren de hippe Westcoast-countryrocksound en kiezen een bijbehorende bandnaam: Cherokee. Met Steve Barri als producer, Chris Hillman als bassist en Sneaky Pete op pedal steel neemt Cherokee hun debuut-lp op, die in 1971 op ABC uitkomt. Het gelijknamige Cherokee is een onvervalst countryrockalbum dat het genre van verschillende kanten belicht: CCR-achtige swamprock in 'Strange Ways', Joe South-achtig countrysoul in 'Funky Business', Byrdsy folkrock in 'It Doesn't Matter Anymore', bluegrass in 'Chattanooga' en verrukkelijke pre-Eagles Westcoast-countryrock in 'Lady on My Mind', 'Catch The Velvet Morning'' en het albumhoogtepunt 'Changin' Winds'. In hun eigen Cherokee-studio neemt de band nieuw eigen materiaal op, maar ook dat van anderen. De studio wordt al snel populair, zo populair dat Cherokee nooit meer toekomt aan een tweede album, en Cherokee een onbekend en eenzaam countryrock-pareltje blijft.
Rosianna / Something To Believe In / Funky Business / Lady On My Mind / It Doesn't Matter Anymore / Strange Ways / All The Way Home / Changin' Winds / Chattanooga / Feel us Love / Catch The Velvet Morning

zondag 25 maart 2012

Fleet Foxes | Helplessness Blues




De korte versie van deze recensie is dat het tweede album van Fleet Foxes wederom een waarlijk schitterende plaat is. Dat u dat alvast weet. De langere versie is de volgende. Het debuut uit 2008 verraste vriend en vijand: hier was een jonge band aan het werk, onder leiding van de 22-jarige Robin Pecknold, die het beste van vroeger verenigde met de vereisten van moderne indiepop. Miljoenen cd's gingen wereldwijd over de toonbank, maar hoe volg je zo'n plaat op? Door simpelweg een even schitterende plaat te produceren, die muzikaal nét even dieper graaft. Fleet Foxes heeft op Helplessness Blues zijn instrumentarium dan ook uitgebreid naar klarinet, vibrafoon, citer, pedal steel en Moog. Fleet Foxes is daarmee een band, een orkest als het ware, die een rijk caleidoscopisch geluid voortbrengt; een geluid akoestisch, pastoraal en puur transparant. Pecknold voorziet dit muzikale kader van evocatieve composities die zowel Van Morrisons Astral Weeks als Crosby, Stills & Nash' zelfgetitelde debuut transcederen. Zinderend van spanning en rustiek ademend zijn dan ook fantastische folkrocksongs als The Plains/Bitter Dancer, Sim Sala Bim, Helplessness Blues, en Lorelai. De akoestische instrumental The Cascades is een fraai pareltje; The Shrine/An Argument bezit een fraai coda met een uitbundige saxofoonsolo; en afsluiter Grown Ocean vat dit tweede Fleet Foxes-album samen in een zinderend prachtlied dat is voorzien van de karakteristieke gestapelde vocalen. Helplessness Blues, verpakt in een zeer fraai hoesje, is een bijzonder geslaagde opvolger van het zelfgetitelde debuut – en is dus simpelweg het tweede meesterwerk op rij.

Montezuma / Bedouin Dress / Sim Sala Bim / Battery Kinzie / The Plains/Bitter Dancer / Helplessness Blues / The Cascades / Lorelai / Someone You'd Admire / The Shrine/An Argument / Blue Spotted Tail / Grown Ocean

donderdag 22 maart 2012

The Church | The Blurred Crusade

Zoals de titel aangeeft, is Untitled #23 in 2009 het 23e album van The Church. Er zijn dan 29 jaar verstreken sinds de band uit Canberra, Australië debuteerde met de hitsingle 'The Unguarded Moment'. Een succesvolle lp volgt in 1981, maar de kracht, finesse en de talenten van zanger/bassist Steve Kilbey en de gitaristen Marty Wilson-Piper en Peter Koppes komen voor het eerst tot hun recht op de fantastische tweede plaat, The Blurred Crusade. Geproduceerd door Bob Clearmountain en met nieuwe drummer Richard Ploog tasten de sombere Kilbey en zijn breed uitwaaierende gitaristen de grenzen af van de postpunk en de Westcoast-psychedelica. Stemmig en broeierig zijn liedjes als 'Almost With You' en 'Secret Corners', terwijl in heldere, jengelende gitaarsongs als 'An Interlude', 'A Fire Burns' en het epische 'You Took' ijle mellotronklanken en geestverruimende gitaarsolo's schitteren. The Blurred Crusade is het meest gitaar geörienteerde album van The Church en dus de plaat waarop de kenmerkende space-jangle-psychedelica-stijl het meest significant is. Volgende albums drijven meer op atmosfeer en synthesizers, wat ook geldt voor Heyday dat in 1986 voor een wereldwijde doorbraak moet zorgen. Maar de plaat flopt gigantisch, al revancheert The Church zich in 1988 met Starfish en de wereldhit 'Under The Milky' Way'. Na hoogte- en dieptepunten en vele albums, bewijzen Kilbey, Wilson-Piper en Koppes ook in 2009 nog hun bestaansrecht als het prachtige Untitled #23 verschijnt.
Almost With You / When You Were Mine / Field Of Mars / An Interlude / Secret Corners / Just For You / A Fire Burns / To Be In Your Eyes / You Took / Don't Look Back

woensdag 21 maart 2012

Alice Cooper | School’s Out

Het bleek niet eenvoudig het fantastische titelnummer van School’s Out in Nederland tot hit te bombarderen. Een eerste poging in augustus 1972 mislukte, maar nadat het publiek massaal voor ‘Elected’ door de knieën was gegaan, mocht ‘School’s Out’ het in januari 1973 opnieuw proberen. Billion Dollar Babies werd, niet alleen gesteund door ‘Elected’ maar ook door de hitsingles ‘Hello Hooray’ en ‘No More Mr. Nice Guy’, in Nederland een succesalbum. Het overvleugelde echter School’s Out volledig, waardoor de laatste in Nederland een min of meer vergeten, of althans niet erkend hoogtepunt uit Alice Coopers oeuvre is. De schockrock van Alice Cooper ontstaat eind jaren zestig uit het samengaan van psychedelische rock en artrock. De eerste twee Alice Cooper-platen worden zelfs uitgebracht op Frank Zappa’s Discreet-label. Aangevoerd door domineeszoon Vince Furnier, verhuist Alice Cooper van Phoenix naar Los Angeles en komt via een managementdeal uiteindelijk terecht in Motor City: Detroit. Alice Cooper, een hecht vijftal met naast Furnier Michael Bruce (gitaar), Glen Buxton (gitaar), Dennis Dunaway (bas) en Neal Smith (drums), ontwikkelt zich van theater-act tot rock-’n-rollband. Het publiek wordt vermaakt en geshockeerd met een op horrorfilms, vaudeville en de West Side Story gebaseerde liveshow. Het spreekt de teenagers, in de ban van de glamrock, massaal aan, helemaal als Alice Cooper het saaie schoolleven tot thema verheft op het vijfde album, School’s Out. De lp-hoes is een uitklapbare schoolbank en daarin bevindt zich de in een heus meisjesslipje verpakte plak vinyl – een weergaloos concept. De tieners worden op hun wenken bediend met lijfliederen als ‘School’s Out’, het even krachtige ‘Luney Tune’, het rockende ‘Public Animal No.9’ en de psychedelische popsong ‘Alma Mater’. Tussen neus en lippen wordt er in ‘Gutter Cat Vs. The Jets’ nog even eer betoond aan de West Side Story en trakteert producer Bob Ezrin de luisteraar op barokke blazersarrangementen die een verbond aangaan met de gitaren van Buxton en Bruce. Schools Out is een gedurfde stap voorwaarts ten opzichte van het sterke, maar minder visionaire Killers. Toch zou Schools Out een jaar later overvleugeld worden door Billion Dollar Babies, dat live bovendien nog eens ondersteund wordt door een guillotine-onthoofding, gevrij met een boa-constrictor en een strijd op leven en dood met een gigantische tandenborstel. Grotesk was en is Alice Cooper, grotesk maar rock-’n-roll ten voeten uit.
School’s Out / Luney Tune / Gutter Cat Vs. The Jets / Street Fight / Blue Turk / My Stars / Public Animal No.9 / Alma Mater / Grande Finale