Het is
meer een los allegaartje bevriende muzikanten dan een echte band, wat
wellicht ook de reden voor de potsierlijke bandnaam is: Poet And The
One Man Band. Het collectief wordt aangevoerd door zanger Tony Colton
en zanger/gitarist Ray Smith – want zij schrijven alle composities
voor het gelijknamige en enige album van Poet And The One Man Band.
Hun begeleiders zijn Britse topmusici: gitarist Albert Lee, gitarist
Jerry Donahue, bassist Pat Donaldson en pianist Nicky Hopkins geven
acte de présence op de sfeervolle, rootsy langspeler. De
muziek beweegt zich tussen Amerikaanse countryrock – 'Ride Out On
The Morning Train (In The Californian Rain)' – en pastorale Britse
folkrock, schitterend in de meeslepende rocksongs 'Dirty Heavy
Weather Road', 'Light My Fire And Burn My Lamp' en het
albumhoogtepunt 'The Days I Most Remember'. Een fraai album, maar
Poet And The One Man Band overleeft de problemen met hun Amerikaanse
platenlabel niet, wat in nog 1969 naast bezettingswisselingen een
naamswijziging in Heads, Hands And Feet noodzakelijk maakt.
maandag 18 november 2013
Poet And The One Man Band | Poet And The One Man Band
zondag 17 november 2013
White Denim | Corsicana Lemonade
D
was in 2011 een lichte doorbraak voor White Denim. De hoekige,
knoestige indierock van het kwartet uit Austin, Texas verwees zowel
naar Talking Heads als naar Blitzen Trapper en Wilco. Opvolger
Corsicana Lemonade borduurt daar op voort, maar de sound –
transparanter, logger – van deze vijfde White Denim-langspeler is
een ferme stap vooruit, waarmee alles op zijn plaats lijkt te vallen.
Voor het eerst is James Petralli's zang soulvol; blinken de
elektrische gitaren uit in helderheid; en zijn ook de songs van een
hoog kaliber. De medewerking van Wilco's Jeff Tweedy (mix en
productie) is hier ongetwijfeld debet aan, zodat Corsicana
Lemonade met sterke songs als het titelnummer, 'Distant Relative
Salute' en 'Pretty Green' White Denims beste en meest swingende plaat
tot zover is.
At
Night In Dreams / Corsicana lemonade / Limited By Stature / New Blue
Feeling / Come Back / Distant Relative Salute / Let It Feel Good (My
Eagles) / Pretty Green / Cheer Up/Blues Ending / A Place To Start
vrijdag 15 november 2013
Warren Zevon | Excitable Boy
Hoewel
beschermeling nummer één van zonnekind Jackson Browne,
komt Warren Zevon van een andere planeet dan de troubadour van het
bespiegelende lied. Niks zonneschijn en blauwe golven voor Zevon,
nee, de noir van de zelfkant is de plaats waar hij zich het beste
thuisvoelt; gewapend met een Thompson gun en vergezeld door sterke
drank. Natuurlijk is Warren Zevon het product van Westcoast
singer-songwriters generatie, maar een feit is dat hij zich eind
jaren zeventig ontpopt als een bad-ass boy. Beïnvloed
door de New-York-punk en de bijtende stijl van Elvis Costello kan
Zevon evenzeer gerekend worden tot de Angry Young Men van de
toenmalige new wave.
Op
Excitable Boy laat Zevon de luisteraar proeven van het glitzy
nachtleven dat hij verre prefereert boven het zonlicht. Net
zoals de Excitable Boy in de gelijknamige song: And
he raped her and killed her, then took her home / Excitable boy, they
all said / Well, he’s just an excitable boy. Het is de
wereld van de ontspoorden, van de mentally deranged die de
boeken van Raymond Chandler en Dashiel Hammett bevolken. Ook is de
persoon van de buitenstaander en de vluchteling een favoriet
Zevon-thema. Roland The Headless Thompson Gunner vertelt het
verhaal van de huurling vechtend voor de idealen van een ander:They
killed to earn a living and to help out the Congolese. En in
Lawyers, Guns And Money is de protagonist ondergedoken in
Honduras. Dat Zevon zich een buitenstaander voelt maakt hij de
luisteraar niet alleen via zijn teksten duidelijk, ook is zijn
voordracht er één van een ironische vertolker, om niet
te zeggen een cynicus die zich afzijdig houdt en zich niet laat
raken. Should have done, should have done, we
all sigh, verzucht Zevon in
Accidentally Like A Martyr.
Een belangrijk plusplunt van Excitable Boy – en dat deze
daarmee doet uitstijgen boven voorganger Warren Zevon en Bad Luck
Streak At Dancing School – is dat de plaat de onwaarschijnlijke hit
Werewolves Of London bevat. Een aanstekelijk rocknummer
waarvan de ironie afdruipt en dat tegelijk uniek en zonderling is.
De
donkere bariton van Zevon wordt op Excitable Boy adequaat ondersteund
door een begeleiding die rockt en swingt en die de lp definitief
ontdoet van enige zonnige Californië-connectie. Nu gaven Zevons
teksten daar al geen enkele aanleiding toe, maar zoals gezegd, Warren
Zevon rekende de Westcoast-elite zoals Fleetwood Mac en The Eagles
tot zijn vrienden. Soms, als de elektrische gitaren een rustpauze
nemen en de piano het initiatief overneemt, zoals in het epische
Veracruz, valt een glimp waar te nemen van Zevons jonge jaren
temidden van Jackson Browne, J.D. Souther en Carl Wilson. Een
gezelschap dat de singer-songwriter Warren Zevon minimaal tot zijn
gelijken mag rekenen.
De
hoes van Excitable Boy toont een bebrilde jongeman met een glad en
fris uiterlijk, maar achter de brillenglazen gloeit de onzekerheid en
de wanhoop. Dat Excitable Boy niet Warren Zevons carrière
lanceerde lag niet aan de kwaliteit van het album, doch aan Zevons
strijd tegen alcoholisme en zijn neiging tot zelfdestructie.
Niettemin is Excitable Boy een mijlpaal die anno 1978 een perfecte
versmelting was van klassieke Westcoast-rock en thinking man’s new
wave.
Vierentwintig
jaar en een achttal platen later is er inoperabele longkanker bij
Warren Zevon geconstateerd. In september 2002 kreeg de zanger te
horen dat hij nog maar een paar maanden te leven heeft. Op 30 oktober
2002 was Zevon te gast bij David Letterman. Op de vraag of zijn
levensstijl van invloed geweest is op zijn ziekte, antwoordde Warren
Zevon: “You make choices and you live with the consequences.”
Toen nog steeds een excitable boy. Met de duivel op de hielen lukt
het Zevon – met de hulp van ontelbare muzikale vrienden – zijn
daadwerkelijke laatste plaat af te leveren. The Wind is een
indrukwekkend slotakkoord en Zevons publieke testament. Op 6
september 2003 overlijdt Warren Zevon, 56 jaar oud. Mr. Bad Example
is niet meer. Hij zal gemist worden, zoveel is zeker.
woensdag 13 november 2013
Life | Life
Voor
de Europese markt is Life een obscuriteit, want afkomstig uit het
tegen wil en dank hermetische Zweden. Toch doet dit trio, afkomstig
uit Stockholm, in 1971 een dappere poging de Britse markt te
penetreren door hun debuut-lp ook in een Engelstalige versie op te
nemen. Life wordt in 1970 opgericht door drie jonge, maar ervaren
muzikanten: zanger/bassist Paul Sundlin, gitarist/toetsenist Anders
Nordh en drummer Thomas Rydberg. Zo'n 20 jaar zijn ze als ze in de
zomer van 1970 optreden tijdens het Mantorp Festival, het Zweedse
equivalent van Woodstock ,en in dat najaar voorprogramma's verzorgen
voor Procol Harum en Deep Purple. Nog datzelfde jaar neemt Life zijn
debuutalbum op in de EMI-studio in Stockholm; de teksten zijn dan nog
in de moedertaal, maar Life neemt ook een Engelstalige versie op.
Die
versie verschijnt in het voorjaar van 1971 op Columbia – en wat een
schitterend versie is dit. Life onderzoekt de grenzen van de rock –
zoals die in 1970 bestaan – en absorbeert vele muziekstijlen: van
psychedelische Westcoast-rock tot Canterbury-progrock; van
Beatles-harmonieën tot elektrificerende hardrock. De veertien
majesteitelijke songs roepen vergelijkingen op met velen: zoals Cream
in 'Many Years Ago'; Uriah Heep in 'She Walks Across The Room'; The
Pretty Things van Parachute
in
'Living Is Loving'; Caravan in 'Nobody Was There To Love Me'; en
Moby
Grape van 69
in 'Every Man'. Life heeft een fascinerende eclectische stijl die,
anno 1971, de schitterendst denkbare muziek in zich verenigt. De
Zweden hebben niet alleen een uitstekende radar voor wat de
rockmuziek interessant maakt, maar bezitten ook de technische
vaardigheden dit in de studio vast te leggen. Life
kent
niet alleen een uitstekend geluid, maar kenmerkt zich bovendien door
fraaie orkestrale arrangementen – in het ronduit prachtige, Spooky
Tooth-achtige 'Once Upon A Time' – en het werkelijk superieure
gitaarspel van Anders Nordh, getuige de splijtende gitaarsolo in het
meeslepende 'Yes, I Am'.
De Zweden
hebben met Life een band van wereldklasse in huis, maar de
Engelstalige versie van hun debuutplaat ten spijt, een internationale
doorbraak zit er niet in. Eén van de beste album ooit in
Zweden opgenomen, aldus de pers, verdwijnt al snel in de obscuriteit,
temeer omdat het trio na een tour met de Hair-musical, zich niet meer
op Life kun focussen. Al in het voorjaar van 1972 is dus het
Life-avontuur voorbij, rest een tamelijk briljant rockalbum.
Quo
Vadis (I) / Nobody Was There To Love Me / Many Years Ago / Experience
Of Love / She Walks Across The Room / Sailing In The Sunshine / Quo
Vadis (II) / Living Is Loving / Every Man / Experience Or Die / One
Of Us / Yes, I Am / Once Upon A Time / Quo Vadis (III)
dinsdag 12 november 2013
Trains And Boats And Planes | Engulfed
Trains
And Boats And Planes heeft in haar bestaan tussen 1989 en 1994 niet
kunnen doorbreken, terwijl de band uit Kopenhagen, Denemarken over
een unieke sound beschikte die plaats bood aan moodrock, gitaarpop en
folk. Spil in de vijf-koppige band is zanger, gitarist, producer en
componist Nikolaj Nørlund, die met zijn sonore stemgeluid een
sterk bepalende factor is. Verder wordt de donkere, folky gitaarsound
gekenmerkt door de sirenzang en de cello van Soma Hammarland en de
gruizige, schelle productie van Kramer – die al het studiowerk van
Trains And Boats And Planes produceerde. De band debuteert in 1991
met de EP (zes nummers) Hum,
een jaar later gevolgd door het volwaardige debuutalbum Engulfed.
Engulfed overspoelt de
luisteraar inderdaad met prachtige, donker gekleurde en
introspectieve popsongs die sterk leunen op een bescheiden wall
of sound van elektrische gitaren
en sferische cello's. 'Ill Seen', 'Likewise', 'Spinning Home', 'One
Year' en '(I'm Glad It's) Soon' zijn dan ook alle van een grote
schoonheid. Tussen al deze fraaie liedjes bevindt zich tevens een
stemmige versie van de Lennon/McCartney-compositie 'Run For Your
Life', compleet met krassende gitaren en stuwende cello. Het
hoogtepunt van Engulfed is
echter het trage, wurgend romantische 'Foreign Places'. Engulfed
is met zijn donkere melancholie
een karakteristiek Scandinavisch prachtalbum, maar het is aan
dovemansoren. In 1993 verschijnt dan nog Minimal Star maar
snel daarop valt Trains And Boats And Planes uiteen; in trains
en boats en planes.
Ill
Seen / Likewise / Divine Souls / Spinning Home / Snehvidekys /
Foreign Places / (I'm Glad It's) Soon / Run For Your Life / One Year
/ Flabbergast / All My Friends
zondag 10 november 2013
Neil Merryweather | Space Rangers
Ten
tijde van de release van Space
Rangers mag
Neil Merryweather gerust een veteraan genoemd worden. De Canadees uit
Toronto speelde in de Minah Birds met Neil Young; in Flying Circus
met Bruce Cockburn; had een eigen groep onder de naam Merryweather;
maakte een jam-dubbelaar met Steve Miller en Dave Mason; en rook aan
het succes met de band Mama Lion. De jaren zeventig zijn dan nog niet
halverwege als zanger, bassist en componist Merryweather in Los
Angeles vaste grond onder de voeten krijgt, lees: een platencontract
bij Mercury. Hij richt een band op – de Space Rangers – en neemt
in zeer beperkte tijd en deels voor eigen rekening een album op,
opgetrokken uit space rock en glammy
hardrock. Merryweather en zijn Space Rangers stijgen op Space
Rangers
tot grote hoogten in uitgesponnen tracks die zwaar leunen op
elektrische gitaar, chamberlain, mellotron en bliepende synths. Is
opener 'Hollywood Blvd' overduidelijk homo-erotisch getint –
High-heeled
boys everywhere / Bowie-like babies with angels' hair –
in fantastische spaced out songs als 'Step In The Right Direction',
'King Of Mars' en 'Road To Hades' doorkruist Merryweather fier het
heelal. Covers van The Byrds' 'Eight Miles High' en Donovans
'Sunshine Superman' ronden een avontuurlijk rockalbum af dat in 1974
een bescheiden succes is. Space
Rangers krijgt
een jaar later met Kryptonite
een
waardige opvolger, maar dan is Neil Merryweathers ruimte-avontuur
voorbij en is hij gedesillusioneerd en kaal geplukt teruggekeerd op
aarde.
zaterdag 9 november 2013
James Gang | Thirds
Het
gegeven dat Joe Walsh al sinds het midden van de jaren zeventig deel
uitmaakt van The Eagles, onttrekt het zicht volledig op die andere
band waar Walsh in zat: James Gang. Oorspronkelijk halverwege de
jaren zestig opgericht in Cleveland, Ohio, duurt het tot 1970 eer de
band zijn definitieve heeft. James Gang is dan een heavy rock-trio
met drummer Jim Fox, bassist Dale Peters en gitarist Joe Walsh, en is
succesvol met Rides Again. Het volgende album moet James Gang
de definitieve doorbraak bezorgen, maar Joe Walsh zint op een
solo-carrière, met als gevolg dat Thirds nauwelijks een
groepsalbum is maar een plaat van drie individuen; de composities van
de bandleden gelijkelijk verdeeld over de lp. Toch is Thirds een
fascinerend album vanwege de eclectische stijl: barokke composities
opgeluisterd met strijkers worden afgewisseld met folky liedjes,
gospels, countryballads en aanstekelijke rocksongs. Walsh’ ‘Walk
Away’ levert James Gang de grootste hit op, maar Peters’ ‘White
Man/Black Man’ is het gevoelige en tegelijk zinderende hoogtepunt
van Thirds, de laatste James Gang-plaat – en wellicht de
beste – waaraan Joe Walsh meewerkt.
Walk
Away / Yadig? / Things I Could Be / Dreamin’ In The Country / It’s
All The Same
/ Midnight Man / Again / White Man/Black Man / Live My Life Aga
Abonneren op:
Posts (Atom)




