Posts tonen met het label neo-prog. Alle posts tonen
Posts tonen met het label neo-prog. Alle posts tonen

zaterdag 27 januari 2018

Once & Future Band | Once & Future Band

Once & Future Band van de gelijknamige band klinkt als een verloren gegaan album uit de tijd van de jarenzeventig progrockbombast: fraaie zangharmonieën, spacy synths, tinkelende Fender Rhodes en superieur gitaarwerk. Alleen: Once & Future Band is helemaal 2017. De band komt uit Oakland, Californië en brengt in januari 2017 zijn machtige debuutplaat uit op Castle Face Records, het indielabel van John Dwyer van Thee Oh Sees. Once & Future Band is echter met herkenbare invloeden van Yes, Pink Floyd, Queen, Steely Dan en The Beatles - in de meerstemmige zang - eerder symfonisch dan psychedelisch.
Once & Future Band is gegroepeerd rondom mastermind Joel Robinow (zang, toetsen, gitaar, bas), met daar omheen Eli Eckert (bas, gitaar, zang), Raze Regal (gitaar) en Raj Ojha (drums). Zij trappen hun debuutalbum af met ‘How Does It Make You Feel?’, een zinderend popmeesterwerkje dat zowel The Beatles als Electric Light Orchestra in herinnering roept. Een volgend hoogtepunt is ‘I’ll Be Fine’; majestueuze progpop, met voortreffelijke zang en priemende en vloeiende Brian May-gitaren. Er zijn ook uitstapjes naar meer jazzy, Steely Dan-terrein; ‘Rolanda’ is zelfs zo jazzy, funky en sexy als Gino Vanelli dat was. Mooi, sfeervol gitaarwerk van Regal en Robinows swingende, dwarrelende, spacy synthesizersolo’s tillen ‘Hide and Seek’, Magnetic Memory’ en ‘Standing in the Wake of Violence’ hoog op naar het retro-progrock-walhalla. Het is daarom ronduit fantastisch dat Once & Future Band heeft besloten de midden jaren zeventig rock-extravagenza te doen herleven. Once & Future Band is aldus een toekomstige retro-klassieker.

‘How Does It Make You Feel?’ | ‘I’ll Be Fine’ | ‘Hide and Seek’ | ‘Rolando’ | ‘Tell Me Those Are Tears of Joy’ | ‘Magnetic Memory’ | ‘Standing in the Wake of Violence’



zondag 21 januari 2018

Ness | You Can't Afford To Feel

Voor het gemak noemt gitarist Rick Ness zijn nieuw op te richten band maar naar zichzelf. Phil Young (keyboards), John San Juan (bas) en Bill Swartz hebben daar geen moeite mee. Ness, gestationeerd in Chicago, Illinois, laat in 2004 hun debuutalbum verschijnen, maar het is het zelf-gereleasde You Can't Afford To Feel dat Ness in 2008 op de – alternatieve – kaart zet. In de kern een klassieke powerpopband in de trant van Jellyfish, is Ness feitelijk veel, veel meer. 
You Can't Afford To Feel is een ware tour-de-force van muzikaliteit, waarbij het kwartet heel veel muziekhistorie overhoop haalt, maar vooral laveert tussen progressive rock en classic rock uit de seventies: The Lamb Lies Down On Broadway van Genesis; Meddle van Pink Floyd; Quadrophenia van The Who; Holland van The Beach Boys; en Something/Anything? van Todd Rundgren. De gitaarpartijen van Rick Ness op zijn Gibson met dubbele hals zijn inventief en spannend, maar wat Phil Young aan zijn toetsenarsenaal ontlokt is ronduit fenomenaal. Sfeervolle en pastorale tracks, met volop sprookjesachtige passages als 'Somewhere', 'Losing Track (Of All The Things I've Lost)' en 'Elena Margaret' – met fraaie pedal steel –; de prachtig gedreven powerpop van 'I Intend'; het psychedelische 'Weary By The Day'; en het zonnige Beach Boys/Jellyfish-achtige 'Pretty White'; alles is even fraai, maar het kan niet in de schaduw staan van de 25 minuten durende progrock-extravaganza van 'The Future Used To Be Cool'. 
Met zijn ruim 70 minuten heeft You Can't Afford To Feel niet alleen de speelduur van een klassieke dubbel-lp, maar met zijn kleurrijk gearrangeerde progrock ook de kwaliteit ervan.

Where's Guns? / I Intend / Somewhere / Weary By The Day / The Future Used To Be Cool / Losing Track (Of All The Things I've Lost) Pretty White / Elena Margaret / Goin' Home 

Ness, 2008

woensdag 14 mei 2014

Mercury Rev | Deserter’s Songs

Deserter’s Songs laat Mercury Rev’s transformatie zien van noiseniks naar psychedelische natuurliefhebbers. De eerste twee platen van de muzikale pioniers uit Buffalo, New York mengen prachtige momenten met chaotische noise. Na het vertrek van de onberekenbare en vaak onverstaanbare zanger David Baker maakt Mercury Rev in 1995 het meer gestructureerde See You On The Other Side, met als producer Dave Fridmann die daarvoor bassist van de band was. Songschrijvers van de band zijn zanger Jonathan Donahue en gitarist Sean Mackowiak, oftewel Grasshopper, en naast losvast bandlid Fridmann maken Adam Snyder (toetsen) en Jimy Chambers (drums, klavecimbel) deel uit van de band. Na de duistere drugsjaren volgen er drie jaren van bezinning, overpeinzing en loutering, waarvoor Mercury Rev zich terugtrekt in de heuvels van de Catskill Mountains. Grasshopper gaat zelfs in retraite in een klooster. Omgeven door de natuur, bloemen en insecten, werkt het vijftal in Fridmanns Tarbox Studio aan een set nieuwe songs. Met gebruikmaking van houtblazers, violen en flugelhorn is het nieuwe muzikale decor van Mercury Rev dat van pastorale symfonica, met een uitgesproken americana-sfeer. Mercury Rev gaat terug naar de basis van de ware Amerikaanse roots met intermezzo’s die als authentieke field-recordings klinken, krakende piano’s en klaterende klavecimbels. Met het verschijnen van Deserter’s Songs stapt Mercury Rev in het volle licht van het leven; zich ten volle bewust van de rol van de mens in de natuur. De majesteitelijke muziek klinkt als een eigentijdse Pet Sounds, terwijl Donahue’s nasale zang een Neil Young-element toevoegt. Een andere belangrijke inspiratiebron is The Band, van wie Garth Hudson en Levon Helm letterlijk buren zijn van Mercury Rev. Zij spelen dan ook mee op Mercury Revs meest rootsy cd: Hudson op ‘Hudson Line’ en Helm op het magisch-orkestrale ‘Opus 40’. Moogs, mellotrons, hartverwarmende harpen en zingende zagen rollen af en aan in de dromerige psychedelica van ‘Holes’, ‘Tonite It Shows’ en ‘Endlessly’. Ze worden echter overtroffen door de schitterende bombast van ‘Goddess On A Highway’ en het bonkende hart van Deserter’s Songs: ‘The Funny Bird’. Het joyeuze ‘Delta Sun Bottleneck Stomp’ sluit Deserter’s Songs op gepaste wijze af: Slidin’ away in a washed out delta sun; de zon tegemoet, het leven tegemoet. Deserter’s Songs – elf tijdloze songs; elf sublieme rocksongs – is het doorbraakalbum van Mercury Rev en is een magistrale triomf.

Holes / Tonite It Shows / Endlessly / I Collect Coins / Opus 40 / Hudson Line / The Happy End (The Drunk Room) / Goddess On A Hiway / The Funny Bird / Pick Up If You’re There / Delta Sun Bottleneck Stomp

zondag 27 oktober 2013

Landberk | Indian Summer


In het dorre progressive rock-landschap van de begin jaren negentig breekt een Scandinavische lente aan als bands als Anglagard, Anekdoten en Landberk aan het firmament verschijnen. Landberk gaat aanvankelijk op de klassieke neo-prog-toer met de albums Lonely Land (1992) en One Man Tells Another (1994), maar met Indian Summer laat de band zich in 1996 van zijn meer introspectieve kant zien. Verstilling, atmosfeer en arctische weemoed zijn de sleutelbegrippen op dit indrukwekkende album, dat de rural prog van Genesis versmelt met de arty vervreemding van Radiohead; de postpunk-pathos van U2's October met het machtig minimalisme van Talk Talks Spirit Of Eden.
Een snorrende bas, stroperige, hypnotiserende drums en de stille dreiging van een mellotron gaan een verbond aan met Patric Heljes intense zang en Reine Fiskes fabelachtige gitaarspel. 'Humanize' is een sterke opener die een Cure-invloed ('Lullabye') verraadt, waarna de rockkant van Landberk – tussen postpunk en indierock – ten volle tot uiting komt in '1st Of May', 'Dustgod' en 'Dreamdance'. Maar met het schurende, sferische 'All Around Me', met in de hoofdrol Fiskes lyrische, ingehouden gitaarspel, gaat Landberk de peilloze diepte in. Ook in het fenomenale 'Why Do I Still Sleep' pakt de band op eenzelfde wijze uit: intens gloeiend als een smeulend vuur. Met Indian Summer geeft Landberk op unieke wijze invulling aan een gedateerd genre als progressive rock. Daarmee is de band een postmodernistische vernieuwer van het genre, maar profijt van deze kwalificatie heeft Landberk niet.
Na de release van Indian Summer wordt er niets meer van de band vernomen, en blijken de bandleden in allerlei nieuwe bands – Paatos, Dungen – te zijn opgedoken. Desalniettemin is Indian Summer een Zweedse klassieker.

Humanize / All Around Me / 1st Of May / I Wish Had A Boat / Dustgod / Dreamdance / Why Do I Still Sleep / Indian Summer



maandag 31 december 2012

Big Big Train | English Electric (Part One)


XTC's Dave Gregory is definitief terug aan het muzikale front. Eerder liet Gregory zich overhalen om toe te treden tot Tin Spirits – die dit jaar fantastische debuteerden met Wired To Earth – nu is de fabuleuze, inventieve gitarist in de gelederen opgenomen van de neo-proggers van Big Big Train. Het Britse Big Big Train heeft zich in de betrekkelijke luwte (lees: de algehele desinteresse voor progrock) in de loop der jaren kunnen ontwikkelen tot een toonaangevende neo-progband. Met sterke albums als The Underfall Yard (2009) en The Difference Machine (2010) heeft de band zich definitief onderscheiden, maar English Electric (Part One) doet daar een flinke schepje bovenop – niet in de laatste plaats door de virtuositeit van genoemde Gregory en van Spock's Beard-drummer Nick D'Virgilio. Big Big Train treedt op English Electric (Part One) in de directe sporen van Genesis ten tijde van A Trick Of The Tail, zodat we kunnen genieten van uitgesponnen progrocksongs waarin zwevende zangharmonieën zich vermengen met ijle, vintage toetsentapijten – zoemende moogs en imposante mellotrons – en superieur gitaarspel. Diepgang, emotie en voortreffelijk muzikaal vakmanschap kenmerken dit geweldige zevende album van Big Big Train. Wat zou het van absolute rechtvaardigheid getuigen als English Electric (Part One) een doorbraak naar een groter publiek zou kunnen bewerkstelligen.

The First Rebreather / Uncle Jack / Winchester From St Giles' Hill / Judas Unrepentant / Summoned By Bells / Upton Heath / A Boy In Darkness / Hedgerow 

vrijdag 9 november 2012

Astra | The Black Chord


Tracks met een lengte die de tien minuten passeren, uitgesponnen instrumentale passages en een lay-out in de beste Roger Dean-traditie; het blijkt de habitat waarin Astra zich uitermate thuisvoelt. Astra is een neo-progband uit San Diego, Californië die niet alleen uitbundig gebruik maakt van ARP Odyssey-synthesizers, moogs, mellotrons en Hammonds, maar zich ook verlaat op Black Sabbath-riffs en Hawkwind-space jams.
In 2009 debuteren de Californiërs met het opzienbarende The Weirding, dat net zo goed in Engeland kon zijn gemaakt halverwege de jaren zeventig. Niets is minder waar: het zijn vijf jonge muzikanten die zich wentelen in het idioom van klassieke progressive rock. Opvolger The Black Chord is in 2012 een ietwat compacter album – slechts zes tracks – maar is even avontuurlijk en adembenemend als het debuut. De instrumentale opener 'Cocoon' knipoogt overduidelijk naar Pink Floyds Dark Side Of The Moon, waarna het epische titelnummer tempowisselingen en instrumentaties kent die regelrecht naar Genesis te herleiden zijn. Een dubbele bezetting op gitaar (Richard Vaughn, Brian Ellis) en toetsen (Conor Riley en dezelfde Vaughn – tevens zanger) bezorgt The Black Chord een massief klankbeeld, maar door de uitstekende productie behoudt Astra een transparante en mooie heldere retro-sound. Het uitgangspunt om vintage proggy te klinken draagt zeker bij aan de majesteit van dit glorieuze rockalbum. In al zijn finesses – van het Yes-achtige 'Quake Meat', de relatief bondige, spacey ballad 'Drift', tot de ijle, majestueus wegzwevende gitaarsolo en het daarop volgende toetsen-crescendo van 'Barefoot In The Head', dat waanzinnig abrupt tot een halt komt – is The Black Chord een even imponerende powertrip als een hallucinerende reis door het universum.
De Amerikanen van Astra hebben de Britse jaren zeventig rockmuziek – Pink Floyd, King Crimson, Yes, Genesis, Hawkwind, Uriah Heep, Black Sabbath – gebruikt om een geniaal retro-progalbum te concipiëren: The Black Chord is dan ook een fenomeen op zichzelf.

Cocoon / The Black Chord / Quake Meat / Drift / Bull Torpis / Barefoot In The Head

vrijdag 19 oktober 2012

Agents Of Mercy | The Fading Ghosts Of Twilight


Frappant dat de schoonheid, muzikaliteit en het volmaakte symfonische retro-gevoel – dat alles is in volmaakte balans – van The Fading Ghosts Of Twilight toegeschreven moet worden aan louter een hobbyproject. Een hobbyproject dat de Zweedse gitarist en componist Roine Stolt in 2008 start. Stolt is een actieve, creatieve en veelzijdige muzikant die in 1994 de oprichter is van de neo-progband The Flower Kings. Het internationale succes van The Flower Kings is voor Stolt niet voldoende, want de ongedurige gitarist gaat in de loop der jaren diverse dwarsverbanden aan, zoals Transatlantic en Kaipa.
In 2008 heeft Roine Stolt een aantal songs geschreven die noch in het concept passen van The Flower Kings noch in enig ander bestaand project. Aldus vraagt Stolt Unifaun-zanger Nad Sylvan zijn nummers in te zingen. Niet alleen hij stemt toe, ook muzikanten van The Flower Kings, King Crimson, Santana, Karmakanic en Walrus Farm – tezamen de Agents Of Mercy gedoopt – verlenen hun medewerking aan het realiseren van Stolts muzikale fantasieën – die vooral teruggrijpen naar het begin van de jaren zeventig. De diverse muzikale partijen worden ingespeeld op verschillende locaties: in Zweden, Texas, Californië en New York. Stolt maakt er in de Cosmic Lodge-studio in Uppsala, Zweden een samenhangend geheel van dat als het ware een eerbetoon is aan het gouden tijdperk van de progressive rock: de eerste helft van de jaren zeventig. En nog specifieker: aan Genesis ten tijde van The Lamb Lies Down On Broadway (1974). De zang – à la Gabriel –, sfeer en instrumentatie op The Fading Ghosts Of Twilight is overduidelijk Genesis: poëtische momenten worden afgewisseld met mini-moogs, mellotrons en Hackett-gitaarpartijen. The Fading Ghosts Of Twilight is daarbij vooral ingetogen, pastoraal en dromerig.
In twaalf songs en ruim 77 minuten – in feite een dubbelalbum – orkestreert Agents Of Mercy een universum waar muzikale schoonheid wordt verbonden met avontuurlijke, zij het niet originele, symfonica. Al in het sterke openings- en titelnummer is de overeenkomst met Genesis' en diens 'Fly On A Windshield' evident, en dat zal voor de volle duur van het schitterende album zo blijven. In het wonderschone, feërieke 'Heroes & Beacons' is de gloedvolle productie, het excellente spel en de pracht van dit neo-symfo-album in extremis samengebald. The Fading Ghosts Of Twilight mag dan wel uitermate retro zijn, en een pastiche bovendien, het is ook een fascinerende hommage aan de unieke progrock van Genesis en haar tijdgenoten.
Roine Stolt krijgt er geen genoeg van; The Fading Ghosts Of Twilight wordt in 2010 opgevolgd door Dramarama en een jaar later door The Black Forest.

The Fading Ghosts Of Twilight / The Unwanted Brother / Afternoon Skies / Heroes & Bacons / Jesus On The Barricades / Wait For The Sun / A Different Sun / Ready To Fly / People Like Us / A Soldiers Tale / Bomb Inside Her Heart / Mercy & Mercury

woensdag 29 augustus 2012

Tin Spirits | Wired To Earth



Wat Wired To Earth vooral duidelijk maakt, is dat de progrock van Genesis en de hoekige wave van XTC van tweeën één zijn. Dat is een nieuwe gedachte, maar het klopt op het debuutalbum van Tin Spirits als een bus. Het kan ook verklaard worden: muziekjournalist Daniel Steinhardt heeft in zijn woonplaats Swindon een hobby-band, The Hi-Fidels en als hij zijn muzikale held Dave Gregory – van XTC – uitnodigt om te jammen, sluit de laatste zich bij de band aan. Aanvankelijk bestaat de samenwerking uit louter live-optredens alwaar de band vooral covers speelt van Genesis, King Crimson en Rush. Maar de ambities reiken hoger – Gregory is bovendien in voor een nieuw avontuur – en dus wordt er een nieuwe band opgericht: Tin Spirits. Deze band brengt in het voorjaar van 2012 het debuut Wired To Earth uit; een fenomenale debuutplaat die vooral de glorie zingt van het gitaarspel van Dave Gregory. De uitgesponnen composities bezitten een sterke intrensieke kracht, kennen sterke harmonieuze passages, maar worden vooral naar een hoger plan getild door de fantastische gitaar twin-leads van Gregory en Steinhardt. '... And Go' (8:35) kent een hemelbestormende gitaarsolo van Gregory, waarna Tin Spirits zich stort op een voortreffelijk/geniale cover van Genesis' 'Back In NYC'. Wat gevolgd wordt door het centrale stuk van Wired To Earth: 'Broken' – 13minuten pure muzikale tovenarij. Een popsong in de kern – fraaie harmonieën – wordt deze track meegesleept door een serie weergaloze gitaarsolo's: 'Broken' is simpelweg briljant. 'Breathe Shallow' (6:34) sluit met zijn XTC-hoekigheid en lyrische gitaarsolo's dit fantastische album perfect af. Tin Spirits zal niet zomaar doorbreken, daar is hun muziek te complex voor, maar het laat wel onverlet dat Wired To Earth gewoon een van de beste alternatieve gitaarrockplaten van 2012 is.


Glimmer / ...And Go / Back In NYC / Broken / Breath Shallow

donderdag 26 juli 2012

Syd Arthur | On And On




Het kan bijna geen toeval zijn dat een band die de jaren zestig Canterbury-sound perfect nabootst, juist uit die stad afkomstig is. Syd Arthur zijn namelijk vier jonge gasten uit die legendarische kathedraalstad in Kent: de broers Joel en Liam Magill, drummer Fred Rother en violist Raven Bush – daadwerkelijk het neefje van Kate. Onmiskenbaar beweegt Syd Arthur zich op hun magnifieke debuutplaat On And On dan ook tussen Soft Machine en Caravan. Syd Arthur stort zich vooral op de fusion-variant, daar waar rock, jazz en funk een verbond met elkaar aan gaan. Opener 'First Difference' klinkt funky en groovy, wat ook geldt voor 'Edge Of The Earth', alleen geeft de viool van Raven Bush daar een fijne proggy draai aan. 'Dorothy' is een pastorale ballad die Caravan in herinnering roept, en wijkt in zoverre af van de doorgaans complexe sound die bluesy elektrische gitaren, staccato ritmes en een dromerige viool herbergt. Een sound die bovendien transparant is en de elektrische gitaar van Liam Magill en de viool van Raven Bush op de voorgrond zet in prachtige liedjes als 'Promise Me' en 'Moving World'. Epische afsluiter 'Paradise Lost' is een ware tour de force waarop Syd Arthur behendig tussen elektrische blues, folkrock en klassieke progrock laveert, wat tot de slotconclusie leidt dat de jonkies van Syd Arthur, geïnspireerd door de rijke geschiedenis van hun thuishaven, een avontuurlijke, spannende en bijzonder charmante debuutplaat hebben afgeleverd. Hun Canterbury-inspiratie biedt volop perspectief voor een glorieuze toekomst.


First Difference / Edge Of The Earth / Ode To The Summer / Dorothy / Truth Seeker / Night Shaped Light / Promise Me / Black Wave / Moving World / Paradise Lost

woensdag 27 juni 2012

Airbag | Identity

De vijf jonge Noren uit Oslo hebben het slim gespeeld. Ten eerste hebben ze voor een naam gekozen die vooral aan Radiohead-liefhebbers appelleert; ten tweede hebben ze, om een publiek te bereiken, hun ep's gratis als download ter beschikking gesteld. Een jaar na de oprichting in 2005 laat Airbag – een song van O.K. Computer – via hun website de ep Sounds That I Hear het levenslicht zien, in 2007 gevolgd door de ep Safetree. Ase Tostrup (zang), Björn Riis (gitaar), Jörgen Hagen (toetsen), Anders Hovdan (bas) en Joachim Slikker (drums) bereiken er, gezien de 200.000 downloads, een groot publiek mee, wat in 2008 leidt tot een platencontract.
Airbag brengt het merendeel van de songs van de ep's in heropgenomen en geremixte versies samen op de debuut-cd die in 2009 verschijnt. Identity is dan ook een schitterende staalkaart van Airbags kunnen. In weerwil van de Radiohead-associatie klinkt Airbag minder experimenteel en traditioneler; en lijkt haar inspiratie veeleer te halen uit de atmosferische postpunk van de jaren tachtig en meer nog uit de Wish You Were Here-periode van Pink Floyd. Ruimtelijke, gedragen composities met een onmetelijk zwevend vermogen vullen het wonderlijk melodieuze Identity, dat opengebroken wordt door de sfeervolle instrumental 'Prelude'. In de resterende zeven tracks klieven de sprankelende gitaarnoten als zonnestralen door het wolkendek; elke song raakt de ziel. 'No Escape', 'Safe Like You', 'Steal My Soul' en 'Feeling Less' bezitten wonderschone melodieën, bescheiden, warmbloedige toetsenpartijen en zijn doordrenkt van weemoed. Maar het meest bijzonder is Riss' opzienbare gitaarspel, dat fantastische, beeldende, op trage vleugels wegwiekende gitaarsolo's in de beste David Gilmour-traditie genereert. De epische solo's tillen Identity hoog op en laten deze fenomenale debuutplaat welhaast het aardse ontstijgen. Airbags debuut, dat voor neo-prog door moet gaan, is technocratisch noch ingewikkeld, maar wel transparant, organisch en uitermate melancholiek – dat bewijst het lyrische albumhoogtepunt 'Colours' op imponerende wijze.
Airbag wordt terecht een gouden toekomst voorspeld; een internationale doorbraak is op basis van de kwaliteit van Identity louter een kwestie van tijd.

Prelude / No Escape / Safe Like You / Steal My Soul / Feeling Less / Colours / How I Wanna Be / Sounds That I Hear

woensdag 25 april 2012

Levitation | Need For Not

Was de gitaarpop van The House Of Love eind jaren tachtig/begin jaren negentig al een anachronisme met zijn sound gebaseerd op de postpunk van 10 jaar eerder, Levitation maakte het wat dat betreft nog bonter. In 1990 stapt gitarist Terry Bickers uit The House Of Love en formeert zijn eigen gitaarband: Levitation. De band zal furore gaan maken met een totaal verloren gewaande muziekstijl: progrock. Al vanaf het begint timmert het kwintet stevig aan de weg; de live-optredens zijn heftig en spectaculair en de eerste ep is zeer veelbelovend. De band maakt bovendien bekend minstens twee cd’s per jaar te willen uitbrengen. Het is echter bij één gebleven; het in 1992 verschenen Need For Not. De zweverige hippiestijl – Bickers is gefascineerd door vliegende schotels, egyptologie en progrockfestivals – contrasteert op Need For Not sterk met hoog opgetrokken gitaarmuren, zwaar aangezette drums in een repetitieve, mitraillerende stijl en orkestrale keyboardpartijen. Vooral de agressieve en bijtende gitaar van Bickers doet sterk aan metal denken, terwijl diens composities vooral op popmelodieën leunen. Need For Not is een behoorlijk intense hutspot van stijlen en is dynamisch en gevarieerd in zijn tempowisselingen. Het prachtige feërieke intro van ‘Pieces Of Mary’ doet aan Genesis denken, waarna heavy gitaarriffs en de ratelende drums van Dave Francolini het overnemen. ‘Against Nature’ en ‘Hangnail’ zijn psychedelische mantra’s, terwijl ‘Resist’ postpunk in de stijl van Echo and the Bunnymen is en het bezwerende Embedded ongekend melodieus. ‘Smile’ – in een andere versie dan van de eerste EP – is het epische scharnierpunt van Need For Not en is een ware showcase waarin Levitation laat horen dat de progressieve rock – anno 1992 – springlevend is. Need For Not is een tamelijk unieke cd die nagenoeg geen navolging kent; er ontstaat geen nieuwe trend zoals in het Verenigd Koninkrijk zo vaak het geval is. Evenmin zorgt Levitation zelf voor een opvolger; al in 1993 houdt Terry Bickers het voor gezien. Tijdens een optreden in London stapt hij van het podium en keert niet weer terug.
Against Nature / World Around / Hangnail / Resist / Arcs Of Light And Dew / Pieces Of Mary / Smile / Embedded / Coterie

maandag 23 april 2012

Sweet Billy Pilgrim | Crown And Treaty



In thuisland Engeland brak Sweet Billy Pilgrim in 2009 door met het prachtige Twice Born Men, niet voor niets op de shortlist van de prestigieuze Mercury Prize. De band, onder aanvoering van zanger/gitarist/songschrijver Tim Elsenburg, genereert een complexe sound waarin gelaagde elektronica-patronen zich verweven met elektrische gitaar, banjo en koraalgezang. Sweet Billy Pilgrim klinkt typisch Brits – symfonisch en proggy, een alternatieve Elbow – maar bevindt zich ook in dezelfde hoek als de New Yorkers van Grizzly Bear en Department Of Eagles, of de landelijke pracht van Bon Iver. Sweet Billy Pilgrim ademt schoonheid, vervreemdende schoonheid. Crown And Treaty, Sweet Billy Pilgrims derde, is dan ook weer een fascinerend, betoverend werkstuk. Atmosfeer, geladenheid en popgevoeligheid gaan hand in hand in de negen afgewogen, doeltreffende indie-symfonische songs. Het zwaartepunt ligt met de van schoonheid druipende songs in het midden van het album: 'Blood Is Big Expense', 'Brugada' en 'Kracklite' zijn ronduit verbluffend. Bij afwezigheid van enige zwakke schakel is Crown And Treaty niet alleen een samenhangend, consistent geheel, maar ook een emotioneel, hartveroverend album, hetgeen kracht wordt bijgezet door de machtige climax van afsluiter 'Blue Sky Falls' – en diep ontzag resteert.
Joyful Reunion / Archaeology / Blakefield Gold / Arrived At Upside Down / Blood Is Big Expense / Brugada / Kracklite / Shadow Captain

zaterdag 4 februari 2012

Gazpacho | Night

Vernoemd naar een klassiek nummer van Marillion, geïnsprieerd door Radioheads O.K. Computer en het muzikaal minimalisme van Talk Talk, Gazpacho is een smeltkroes van invloeden. Gazpacho is pure neo-prog; een eclectisch samenstel van progressive, symfo en artrock. De jeugdvrienden Jon-Arne Vilbo (gitaar) , Thomas Anderson (toetsen en programming) en zanger Jan Henrik Ohme richten in 1996 in Oslo Gazpacho op. Het drietal wordt aangevuld met bassist Kristian Olav Torp, drummer Robert R. Johansen en violist en programmeur Mikael Kromer. Er is echter niet zomaar een label dat Gazpacho een contract aanbiedt, ondanks de duizenden fans. Het Britse Marillion echter, onderkent de kwaliteiten van Gazpacho en kiest de band meermalen als voorprogramma.
Ondertussen brengt Gazpacho in eigen beheer cd's uit die de ster van Gazpacho in eigen land doen rijzen. Maar volgroeid is de band pas in 2007 bij het vierde album, het fenomenale Night. Bij Gazpacho geen individuele krachtpatserij – eigen aan progressive rock – maar een sterk collectief dat een atmosferische sound neerzet met veel licht en ruimte. Night biedt dan ook een unieke hybride van wat gezien wordt als neo-progressive,en moderne indierock: traditionele songstructuren, akoestische en elektrische gitaren, tegenover subtiele samples en een pulserende beat.
Night omvat vijf tracks die naadloos in elkaar overlopen en tezamen een meesterstuk vormen. Opener 'Dream Of Stone' begint intiem en bescheiden, maar groeit in 17 minuten uit tot een bezwerende, epische rocksong met zwevend gitaarwerk, massieve mellotron en een schitterend intermezzo van Kromers droevige viool. De overige vier machtige stukken, met veel piano en pijnlijk prachtige zang van Ohme, lopen naadloos in elkaar over en maken van Night een integraal, sterk samenhangend progmeesterstuk, dat in 'Chequered Light Buildings' en 'Valerie's Friend' adembenemende hoogtepunten kent. Meeslepend is de vloeiende gitaarsolo in 'Upside Down' en dreigend de gitaar in afsluiter 'Massive Illusion', dat magnifiek naar een einde gebracht wordt door een kommervol klinkende viool. Night is een magistraal album dat Gazpacho definitief op de kaart zet van de hedendaagse progressive rock.
Dream Of Stone / Chequered Light Buildings / Upside Down / Valerie's Friend / Massive Illusion

donderdag 26 januari 2012

Magic Bus | Magic Bus




Het zijn vooral toevallige ontmoetingen die een singer-songwriter, een straatmuzikant, twee schoorsteenvegers en de toetsenist van Oasis in 2010 bij elkaar brengen. In een vochtige kelder in Buckfastleigh, aan de rand van het ruige Dartmoor-gebied, komt in een bestek van een paar maanden een repertoire tot stand van progressive rock en psychedelische folk. De composities van zanger Paul Evans hebben een sterke hang naar de progrock van de jaren zeventig; in het bijzonder naar de Canterbury Scene. Ex-Kula Shaker- en Oasis-toetsenist Jay Darlington brengt zijn Hammond, mellotron en autoharp mee en gezamenlijk – met daarbij nog fluitiste Rowan Day – springen de zes op de Magic Bus.
Het in eigen beheer opgenomen en uitgebrachte zelfgetitelde debuut is pure rural prog. Magic Bus transcendeert namelijk een wereld van eeuwenoude bossen en rollende velden, van tovenaars en mythische sprookjesfiguren – en revitaliseert de muziek van King Crimson, Pink Floyd en Caravan. De prachtige dromerige, landelijke eigen composities blijken nauwelijks verhulde verwijzingen naar de progklassiekers. 'City Of Sand' refereert met zijn Fripp-achtige gitaarwerk aan In The Court Of The Crimson King; het fantastisch zwevende 'Gods Of The Mountain' aan Pink Floyds Atom Heart Mother; en lome, pastorale songs als 'Magic Bus', 'Tucan Pyramid' en 'Back To The Garden' lijken outtakes van Caravans In The Land Of Grey And Pink.
Magic Bus is een met veel liefde gemaakt eerbetoon aan de klassiekers van de progrock, maar is, hoewel tot obscuriteit gedoemd, op zichzelf beschouwd een bijzonder sfeervolle plaat; een knap gemaakte pastiche; en ook: een retroklassiek album van statuur.
City Of Sand / Magic Bus / Gods Of The Mountain / Tucan Pyramid / Holy Road / Milky Way / Back To The Garden

zondag 22 januari 2012

Wolf People | Steeple




Wolf People is op een bijzondere manier een retroband, want het kwartet uit de Britse Midlands combineert op het debuut Steeple op voortreffelijke wijze folkrock, psychedelica en progressive rock. De band lijkt zijn oorsprong te hebben in de vroege jaren zeventig, toen tientallen Britse rockbands pastorale folk met heavy gitaren vermengden. Wolf People is dan wel helemaal nu – en feitelijk even hip als bijvoorbeeld Tame Impala – maar de obscure progrock van bands als Atomic Rooster, Beggar's Opera en Czar hangt als een donkere schaduw over de meeslepende gitaarrock. Maar we herkennen meer: de log slepende bluesrock van Cream in Castle Keep; Jethro Tulls dwarsfluit in Tiny Circle en de psychedelische folkrock van Traffic in het schitterende Silbury Sands. De composities zijn zonder uitzondering sterk en dynamisch, terwijl Steeple ondanks de harmonieuze vocalen en de lyrische passages een volbloed gitaaralbum is. Wolf People is met het machtige Steeple de Britse pendant van illustere rockbands als Arbouretum, Howlin' Rain of Dungen. Steeple is modern en ouderwets; Steeple is neo-progrock van bijzonder hoge kwaliteit.
Silbury Sands / Tiny Circle / Painted Cross / Morning Born / Cromlech / One By One From Dorney Reach / Castle Keep / Banks Of Sweet Dundee Pt. 1 / Banks Of Sweet Dundee Pt. 2